ไม่ต่างกัน
H O M E
สมการ
Shopping กันนะลู๊ก
หลงทางมา....
แค่... คุณ
ฉันจะ... ก อ ด
สายตา... ยาวววว
สักวัน... ที่ฉันมีเธอ
เงา... รัก
เท่า... ที่มี
รสชาติ... ความเหงาในหัวใจ
คนสําคัญ... ประจําบ้าน
อย่าปล่อยให้ฉัน... ฝันไปคนเดียว
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ Ver. II
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ
ฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไป
ไกล... เหมือน ใกล้
ฉัน... ทำเพื่อ เธอ
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้ (Ver. II)
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้
ถ่าน... ไฟ เก่า
ฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ
แดน... เนรมิต
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

หลงทางมา...

Friday, 28th February 2014

 

เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ ที่นี่ที่ไหนนะ... ไม่ค่อยคุ้นเลย 5555

เมื่อวานเข้ามาดูในไดอารี่ นู๋เลยกลับไปบอกคุณลุงว่าไม่ได้เข้ามาเขียนไดอารี่ตั้งแต่ May 2013

ไดอารี่หน้าล่าสุดเมื่อปีที่แล้วเล่าไว้แค่ว่า... หลุดไปแล้วเป็นครั้งที่ 2

 

หลังจากวันนั้นไม่รู้ที่ออฟฟิต Block Website Diary Club ไปตอนไหน

พอเค้า Block แถมเจองานเยอะ ก็ไม่ได้เข้ามา Up Diary อีกเลย

จนหนีไปลิงโลด ผาดโผนสนุกสนานที่ Philippines มาอาทิตย์นึง

ไม่ได้มา Update ใน Diary เหมือนกัน แต่ไม่เคยลืมว่าเป็น....

การไปทำงานที่สนุกสนานมากกกกกก แบบไม่เคยคิดมาก่อนว่า Philippines จะมีอะไรดีขนาดนี้

 

กลับมาก็ทำงานๆๆๆๆๆ ไปนู้น ไปนี่ข้างนอกออฟฟิตซะเยอะ

จนในที่สุดก็โดนหวัดรับประทานกันแบบงอมแงมๆๆ

กินยาเข้าไปไม่ได้ยั้ง ดีนะที่ไม่ได้ฉีดยาแก้หวัดตามที่หมอบอกอีก

เรื่องของเรื่องที่ไม่ยอมฉีด ไม่มีสาเหตุอื่น... ก็แค่ นู๋กลัวเข็ม

 

ตั้งแต่กลับจาก Philippines ตั้งแต่กลางเดือน August

เม๊น เมนก็เงียบหายไม่มาให้เห็นหน้าเห็นตาอีกแล้ว

นับจริงๆ ก็ตั้งแต่ก่อนจะเดินทางแล้วแหละ

คุณลุงก็ลุ้นอีกแล้ว พอตรวจที่บ้านก็... ไม่เจออะไรอีกแล้ว

สุดท้ายก็เบื่อจะตรวจ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรให้ลุ้นอีกเลย

 

ลึกๆ นู๋เชื่อว่าคุณลุงก็ยังลุ้นอยู่นั่นแหละ แต่นู๋หน่ะเบื่อแล้ว 555

ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าไปหาคุณหมอดีกว่า จะได้กินยาให้เม๊น เมนกลับมาซะที

วันที่ 12 Sep 2013 ก็ได้เวลาไปหาคุณหมอสุขฤทัยเหมือนเดิม

ที่นู๋บอกว่าคุณลุงยังลุ้นอยู่เพราะวันนั้นคุณลุงตามไปโรงบาลด้วยเฉยเลย

คงกะว่าจะได้ฟังข่าวดี ดี จากคุณหมอหน่ะซินะ

 

ก็เข้าสู่กระบวนการเดิม ไปโดนเจาะเลือดหาค่าฮอร์โมนอีกแล้ว

ตอนฟังผลก็เดินเข้าไปคนเดียว คุณหมอบอกว่า... ไม่ท้องนะค่ะ

เพราะค่าฮอร์โมนอยู่ในเกณฑ์ปกติ ก็เอายากลับบ้านไปกินให้เม๊น เมนกลับมา

แล้วอีก 3 อาทิตย์ข้างหน้า วันที่ 26 Sep 2013 กลับมาเจอกัน

 

ด้วยความที่รู้จักกับคุณหมอมาเป็นปี เจอกรณีแปลกๆ มาด้วยกันก็เยอะ

คุณหมอสั่งยาปรับฮอร์โมนให้ แต่จะไม่มีผลร้ายแรงใดๆ ถ้าเกิดการตั้งครรภ์

สั่งไว้ด้วยว่าหลังจากยาหมด 1 อาทิตย์ เม๊น เมนจะมา

รอให้หมด 7 วัน และทิ้งช่วงอีก 7 วันค่อยมาเจอกัน

คุณลุงก็คงแอบเซ็งไปนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรค่อยว่ากันใหม่

 

วันนั้นนู๋โดนคุณหมอดุไปนิดหน่อย... เรื่องน้ำหนักขึ้น

คุณหมอบอกว่าถ้านู๋น้ำหนักขึ้นจะทำให้ไข่ไม่ตก หรือตกช้า

เพราะฉะนั้นมีหน้าที่ต้องกลับไปควบคุมน้ำหนักที่เกินมา

ไข่จะได้กลับมาตกปรกติอีกที แล้วค่อยลุ้นกันต่อ

 

เท่านั้นแหละ กลับมาอดข้าว อดแป้งกันน่าดู

บริโภคแต่ผักล้วนเป็นเวลา 7 วันเต็มๆ

กินแต่ผักจนทุกวันนี้เห็นผักเมื่อไหร่ อยากจะอ้วกออกมาเลย

โดยเฉพาะ ผักกาดหอม นี่เห็นก็แหวะมากแล้ว

 

กินยาที่คุณหมอให้มาอย่างตั้งใจ... รอเวลาทีเม๊น เมนจะกลับมา

เวลาเดินเร็วมาก ผ่านไป 3 อาทิตย์ที่ยังคงพยายามอดข้าว กินผักอย่างต่อเนื่อง

แต่จนแล้ว จนรอด เม๊น เมนก็ยังไม่ยอมมาปรากฏกาย

รู้แต่ว่าช่วงอาทิตย์ที่ 3 ก่อนจะไปเจอคุณหมอ มีอาการเบื่ออาหารขั้นสุด

 

ข้าวกลางวันกินตอนบ่าย 3 คือไม่อยากอะไรเลย

แค่เห็นก็เบื่อแล้ว ส่วนใหญ่ออกแนวเขี่ยๆ กินซะมากกว่า

จนกระทั่งวันที่ 26 Sep มาถึง ก็ยังไม่มีวี่แววสิ่งที่รอคอย

เดินเข้าห้องไปเจอคุณหมอ... “หมอค่ะ ยังไม่มาเลยค่ะ”

คุณหมอ “อ้าว ท้องรึป่าว เราชอบเป็นแบบนี้ทุกที กินยาแล้วท้อง”

ได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนบอกว่า ไม่หรอกค่ะหมอ

 

ระหว่างสามอาทิตย์ที่หายไป แล้วเม๊น เมนยังไม่มา

คุณลุงก็ยังอยากให้ตรวจฉี่อีก... แต่นู๋เบื่อมากก ไม่เอาแล้ว

ตรวจไปกี่ที กี่ทีก็ไม่เจอ เปลืองค่าตรวจ เสียอารมณ์ เซ็ง

รอมาเจอคุณหมอ ตรวจที่เดียวเลยดีกว่า

 

สุดท้ายคุณหมอให้ออกไปเจาะเลือดตรวจค่าฮอร์โมนอีกแล้ว

แต่... คุณผู้ช่วยพยาบาลฟังไม่เข้าใจหรือไงไม่รู้

ส่งนู๋ไปตรวจฉี่ซะงั้น... ก็ไปตรวจ นั่งรอผลกันไป

ถึงเวลาหมอเรียกเข้าห้อง ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ดี

คุณหมอบอก... “อ้าว ท้องแล้วนะ” !!!!!!!!!!!!!!!

 

โอ้โห ทั้ง งง ทั้ง อะไรไม่รู้สับสนมากกก

หมอบอก “ไม่ต้องซาวน์หรอกนะวันนี้ คงแค่ไม่เกิน 3 Weeks มองไม่เห็นหรอก”

ไม่ได้ๆๆ นู๋อยากรู้ว่าท้องตั้งแต่เมื่อไหร่ อยากรู้ๆๆ ต้องได้รู้

หมอถามว่าเจาะเลือดมั๊ยหล่ะ แหม.. ขนาดนี้แล้วไม่กลัวหรอกนะ เจาะจนพรุนแล้ว

เดินออกไปเจาะเลือด โทรบอกคุณลุง แต่คุณลุงก็ยังไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่

น่าจะเป็นเพราะ หลุดมาสองรอบแล้ว ดีใจมากไป เด๋วเครียดอีก

 

เข้าห้องหมออีกที.... หมอบอก อ้าว ฮอร์โมนสองหมื่นกว่าแล้ว

ซาวน์เลยๆๆๆๆๆ พอซาวน์ไป... ช๊อคทั้งหมอ ทั้งคนไข้

หัวใจเต้นตุ๊บๆๆๆๆ อายุครรภ์ 5 Weeks แล้ว อร๊ายยยย

แล้วทำมัยเมื่อ 3 Weeks ที่แล้วฮอร์โมนไม่ขึ้น

แสบตั้งแต่เริ่มเลยนะ คุณลูกชาย!!!

 

คุณหมอนัดใหม่เดือนหน้า

ก่อนกลับก็ต้องฉีดยากันแท้งเข้าสะโพกทันที หมอบอกหลุดง่ายนัก ฉีดเลย

ได้เวลาโทรไปหาคุณลุง... พอบอกว่าเห็นหัวใจแล้วเท่านั้นแหละ คาดว่าคงดีใจมาก

แต่เที่ยวนี้นัดกันเป็นอย่างดี งดเจรจาบอกเล่ากะใครเยอะแยะ

ไม่ Post ใดๆ ลงใน Facebook แถมอาการหนักขนาดใครถามว่าเป็นไร

นู๋ก็ตอบแค่สั้นๆ ว่า ไม่สบายค่ะ

 

วันนั้นไม่ได้ถ่ายรูปไว้เลย เพราะโทรศัพท์นู๋แบตหมดพอดี

คุณลุงเลยอดเห็น... การปรากฏตัวครั้งแรกของคุณลูกชาย

แต่สิ่งที่ตามมาจากการเจอกันครั้งแรก คือ แพ้ท้องมากกกก

เช้ามาจะเป็นไข้ตลอด กินอะไรก็ไม่ได้ เขี่ยๆ กินซะเยอะ

อ้วกแตกเป็นอาชีพ ฤทธิ์เดชมากมายเหลือเกินเลยนะคุณลูก

 

ตั้งแต่ที่เราเจอกันครั้งแรก... นี่ก็ 7 Mths แล้วนะนู๋

อีกไม่กี่เดือนก็จะมาเจอกันตัวเป็นๆ ไม่ผ่านกล้องแล้วนะ

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา มีหลายเหตุการณ์ หลายฤทธิ์เดช อิทธิ์ฤทธิ์เหลือเกิน

เด๋วค่อยมาเล่ากันใหม่รอบหน้าแล้วกันเนาะ ^^

 

ตอนนี้ไดอารี่ของเรา... ก็ไม่ใช่แค่ไดอารี่ของเราสองคนอีกต่อไป

ไม่มีไดอารี่ของลุงจ๋า กะ นู๋อ้วน ซะแหละ

เพราะจากนี้ไป ไดอารี่จะเป็นของเราสามคนแล้วเนาะ

ลุงจ๋า นู๋อ้วน และ น้องโปรด ^^

 

หลงทางมา

     Share

<< แค่... คุณShopping กันนะลู๊ก >>

Posted on Fri 28 Feb 2014 14:35
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh