ไม่ต่างกัน
H O M E
สมการ
Shopping กันนะลู๊ก
หลงทางมา....
แค่... คุณ
ฉันจะ... ก อ ด
สายตา... ยาวววว
สักวัน... ที่ฉันมีเธอ
เงา... รัก
เท่า... ที่มี
รสชาติ... ความเหงาในหัวใจ
คนสําคัญ... ประจําบ้าน
อย่าปล่อยให้ฉัน... ฝันไปคนเดียว
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ Ver. II
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ
ฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไป
ไกล... เหมือน ใกล้
ฉัน... ทำเพื่อ เธอ
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้ (Ver. II)
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้
ถ่าน... ไฟ เก่า
ฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ
แดน... เนรมิต
ก้อนหิน... ก้อนนั้น
สดชื่น... เหมือนยืนบนไหล่เขา ^^
แฟน... ดี.... ดี
ตลอดไป ^^
ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

เท่า... ที่ มี

Friday, 30th November 2012

 

หนีห่างไดอารี่ไปนานมากๆๆๆ เกือบครบเดือนนึงเลยทีเดียว

พอดีชีวิตช่วงนี้ของเราสองคนมีแต่ “การเดินทาง”

เรียกได้ว่า เดินทางกันเป็นอาชีพมาก มาก

เหนื่อยสุด แต่ก็สนุกดี เพราะได้ไปทำอะไรหลายอย่าง... ด้วยกัน

 

คือ เรื่องเยอะมาก เพราะไปหลายที่ ทำหลายอย่าง

เยอะจนนู๋ งง แล้วว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี

เอาเป็นว่าเริ่มจากการเดินทางเรื่องงานของนู๋ก่อนก็แล้วกัน

เพราะถือว่าเป็นการเดินทางหลักในช่วง 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา

 

เริ่มไปโรงงานตั้งแต่วันที่ 8 วันที่ 9 เข้าออฟฟิต

ไปโรงงานอีกวันที่ 12 / 14 / 15 เข้าออฟฟิตวันที่ 16

ทั้งหมดนั้น... ไปเช้า เย็นกลับ ตลอด ดีว่าไม่ต้องขับรถเอง

ขนาดนั่งไปเฉยๆ ยังเหนื่อยจะตายแล้ว นี่ถ้าต้องขับรถไป – กลับชลบุรีทุกวัน

มีหวัง ตายตั้งแต่ยังไม่เหมือนเดือนแรก แหง่ม แหง่ม

 

ไม่ค่อยได้อยู่ออฟฟิต พอเข้ามาทีก็งานมากมายยยย

ถึงวันนี้ยังไม่ได้เขียน Report ที่ไปโรงงานมาเล๊ยยย

จนวันที่ 19 – 21 Nov ก็ไปกิน – นอนอยู่โรงงานเลย

เพราะต้องเรียนหนังสือ Six Sigma ทั้ง 3 วัน

 

ไม่ได้นอนกอดลุงจ๋าแค่ 2 คืน เริ่มคืนวันจันทร์ก่ะป่วยเลย

คาดว่าเกิดจากอาหารเป็นพิษ หรืออาหารไม่ย่อยนั่นเอง

แต่ผู้คนพากันตื่น ตกใจ สันนิษฐานว่านู๋ท้องกันใหญ่

ถึงวันนี้ก็ Firm แหละว่าตรวจเรียบร้อย… ไม่ท้อง 555

ลูกยังไม่อยากมาเกิด... แม่จน หนี้เยอะ ไม่พร้อมๆๆๆ

 

กลับมาถึงบ้านเย็นวันพุธ... ยังไม่ทันรื้อกระเป๋า

วิญญาณแม่บ้านเข้าสิงเต็มที่ เตรียมกับข้าวเย็นก่อนเลย

เช้าวันพฤหัสก็ยังมีอาการป่วยๆ อยู่ก็เลยตัดสินใจลางาน

แต่พออยู่บ้าน แม่บ้านก็ยังไม่หยุดคึก...

ทั้ง กวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างห้องน้ำ ซักผ้า รีดผ้า เสร็จเย็นพอดี T_T

 

เท่า ที่มี

 

แว๊บ... หนีหายไปทำรูปมา หลายงานจัดเลยนานหน่อย

ถ้าเอามาลงทีละรูปๆๆ คงไม่ต้องเขียนแหละ

แถมพื้นที่ไดอารี่ของเราจะเต็มก่อนเวลาอันควรแน่นอนค่ะลุงจ๋า

ก็เลยรวมๆ มาแล้ว แต่ขนาดรวม By Event ยังท่าจะเยอะอยู่เลย T_T

 

แถมวันนี้ก็ต้องกลับไปนอนอยู่บ้านหงอยเหงาคนเดียวหนึ่งคืน

เพราะวันนี้ลุงจ๋าต้องไป หัวหิน ทำ Team Building ผู้บริหารซะงั้น

แต่เมื่อเช้า ผู้บริหารโดนนู๋จับโหนสองแถวไปแล้ว...

นี่ถ้าใครใน Samart มาเห็น คงอายเค้ามิช่ายน้อยยย 5555

 

พรุ่งนี้ตั้งใจไว้ว่า... ตื่นเช้ามาจะซักผ้า

เสร็จก็จะปัดฝุ่น กวาดบ้าน ถูบ้านให้เสร็จเรียบร้อย

แล้วถ้าทันก็จะรีดผ้าไว้ซะเลย เด๋วจะมีคนไม่มีเสื้อผ้าใส่ไปทำงานอีก ><

ลุงจ๋ากลับมาจะได้พักผ่อนเนาะ ไม่ต้องช่วยนู๋ทำงานบ้านอีก

 

กะว่าครึ้มฟ้า ครึ้มฝนจะล้างห้องน้ำห้องใหญ่ด้วย

รู้สึกเลอะเทอะเร็วเหลือเกิน... ทิ้งไว้สองอาทิตย์ทีไร

ต้องออกแรงขัดมหาศาลทุกที... เหนื่อยเหมือนกันนะเนี้ย

แต่เพื่อ... บ้านเรา นี่เนาะ สู้ สู้ สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ ^^

 

เท่า ที่มี

 

เกริ่นเรื่องการเดินทางไกลในช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านไปแล้ว

แต่บอกแค่การเดินทางไปทำงานของนู๋อย่างเดียว...

จริงๆ ช่วงเสาร์ และ อาทิตย์ในระหว่างนั้น...

เราสองคน ก็ยังไม่เคยได้หยุดเดินทางเลยสักอาทิตย์เดียว T_T

 

เริ่มจากวันเสาร์ที่ 17 – 18 ลุงจ๋ามีงานเลี้ยงรุ่

ไม่ใช่ใกล้ๆ เลย.... สุรินทร์ โน้น...

จากที่ตอนแรกลุงจ๋าบอกว่า ตัดใจไม่ไปดีกว่า

เพราะไหนจะไม่มีตังค์ ไหนวันนั้นเราก็มีธุระด้วย

 

ก็ช่วงเช้าพี่ไทนัดให้ เราสองคนไปรับ อาจารย์อุ๊ มาดูที่บ้านก่อน

กว่าจะไปรับ กว่าจะมาถึงบ้าน ดูเสร็จ ก็ไปส่งอาจารย์

สารตะทั้งหมด เสร็จสิ้นธุระกันไปตอน 4 โมงเย็น

แล้วก็ออกตัวไปสุรินทร์ตอนนั้นเลย เพราะลุงจ๋าเปลี่ยนใจกระทันหัน

 

แวะรับพี่ปอนด์ตรงแถวที่ทำงาน.... อยุธยา

แล้วก็ขับรถมุ่งหน้าไปสุรินทร์ ถึงงานเค้า... 4 ทุ่มฮ่ะ

แถมนู๋ก็ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย ผมเผ้าไม่ได้ทำ

หน้าตาก็ไม่ได้แต่ง เสื้อผ้าก็แม่บ๊าน... แม่บ้าน

 

เพราะงั้นก็ไม่ต้องแปลกใจ ที่งานนี้จะไม่มีรูปนู๋เลย

แต่ถ้าเป็นรูปแบบที่นู๋ไม่ได้ตั้งใจ คือเฉี่ยวไปอยู่ในเฟรมเอง

อันนี้ก็... สภาพ เสื่อม โทรม มาก....

แถมไปวันนั้น... ก็ทะเลาะเป็นจริง เป็นจังมากกก Y_Y

 

ก็กว่าจะไปถึง... ลุงจ๋าก็เริ่มกินเหล้าจากธรรมดาก็เริ่มจริงจัง

สุดท้ายกว่าจะเลิกกินก็โน้น... เกือบตี 4 แหนะ

ไหนสัญญากันว่าจะกินเหล้าแบบมีสติ รู้ตัว ไม่เมาเยอะ

แต่ก็... เหมือนเดิม คือ เมาจนแปลงร่างได้

 

ทุกครั้งที่ลุงจ๋าเม๊า เมา หนัก หนัก ก็จะไม่เป็นลุงจ๋าคนเดิม

จะเริ่มนักเลง พูดจาโวยวาย เสียงดัง แล้วก็ดุคนอื่น

ใครไม่กินเหล้าด้วยก็โกรธเค้า ว่าเค้า ไม่ให้ใครกลับบ้าน

นู๋ทั้งไม่ชอบ ทั้งกลัวลุงจ๋าเวลาสภาพแบบนั้น เครียด

 

ตอนแรกกะว่าจะไม่กลับไปนอนที่บ้าน

เพราะไม่อยากให้แม่เห็นลุงจ๋าเมาเหล้าเยอะ กลัวแม่เป็นห่วง

แต่พอเมาหนักๆ ก็นะ กลับบ้าน หาแม่ดีกว่า

ดีว่ากลับไปถึงบ้าน ลุงจ๋าก็มีสติมากกว่าตอนแรก

 

ไม่ว่าเราจะทะเลาะกันยังไง... มันก็ยังดีที่สุดท้าย

เราก็ยังเลือกจะอยู่ดูแล ข้างๆ กันเหมือนเดิม

เหมือนที่วันนั้นได้ฟังมาจาก Club Friday ที่เค้าบอกไว้ประมาณว่า…

“ถึงคนสองคนจะเหนื่อยที่ต้องทะเลาะกันทุกวัน

แต่อย่างน้อย... เค้าก็พร้อมที่จะ เหนื่อย... ด้วยกัน”

 

วันนั้น... กว่าจะออกจากสุรินทร์ก็บ่ายโมง

รถติดมหาศาลตั้งแต่... โคราช สระบุรี ยันอยุธยา

เชื่อว่าผู้คนคงเริ่มเดินทางเยี่ยมเยือนอากาศหนาวกันแล้ว

กว่าจะถึงบ้าน สองทุ่มกว่าเอบ... สามทุ่มโน้นนนน

 

ไหนจะต้องรีบไปสระผม เตรียมตัวไปอยู่โรงงานสามวัน

ร้านประจำปิด เลยต้องไปสระร้านเกือบประจำอีกร้าน

อาจจะไม่ดีได้ดั่งใจ แต่ก็ยังดีที่ไม่ต้องหัวฟู หน้าบ้านไปเจอผู้คน

ปิดท้ายด้วย การกินข้าวนอกบ้าน ณ ร้านลุงอ้วนซะ 1 มื้อ

 

เท่า ที่มี

 

เท่า ที่มี

 

จบไป 1 Trip แรกกับการเลี้ยงรุนของลุงจ๋า

ถัดมาอีก 1 เสาร์ การเดินทางของเราสองคนก็ยังไม่หยุดยั้ง

แถมเป็นงานที่ขนาดนู๋เตรียมตัว เตรียมใจมาแล้ว....

แต่เอาเข้าจริง หลายอย่างก็เลวร้ายกว่าที่คิดเยอะเลย

 

หนักหนากับสิ่งที่เจอ ขนาดที่ตั้งใจแล้วว่า

งานเลี้ยงรุ่นของลุงจ๋าเดือนมีนา ปีหน้า

ถ้าพี่น้ำตาลไม่ไปด้วย นู๋ก็ยินดีสละสิทธิ์... รออยู่บ้านดีกว่า

ไปแล้วต้องไปเจอเหตุการณ์แบบเดิมอีก เผลอๆ จะหนักกว่าเดิม

ตั้ง 3 วัน 2 คืน… มันจะเครียดให้ตัวเองดีกว่า...

 

ตอนนี้พักเขียนก่อนนะลุงจ๋า...

สภาพจิตใจไม่ได้แล้ว ร้องไห้อีกแหละ

ลุงจ๋าอาจจะไม่เข้าใจว่ามันหนักหนาแค่ไหนกับเรื่องนี้

เพราะเวลามีอะไร ทุกคนเค้าไม่ไปว่าลุงจ๋า... มีแต่นู๋คนเดียว.. ที่เป็น “คนไม่ดี”

 

เท่า ที่มี

 

ตั้งใจอยากเขียนไดอารี่วันนี้แบบมีความสุข

กับการเดินทางของเรา อย่างที่ลุงจ๋าบอกไว้ว่า...

“ไม่ว่าลุงจ๋าจะไปไหน ก็จะมีนู๋ตามหลังลุงจ๋าไปทุกที่”

แต่สิ่งที่เจอในที่ๆ ไป มันหนักหนาเกินกว่าที่นู๋คิดไว้เยอะเลย

 

ตอนนี้ก็เลยไม่รู้ว่าจะเขียนไดอารี่นี้ต่อไปแบบมีความสุขได้ยังไง

เพราะ... น้ำตาจะไหล ตลอดเวลา หนักหนาจังเนอะคนรอบข้างเนี้ย

ถ้าวันไหน นู๋ตัดใจไม่ไปกับลุงจ๋าในทุกๆ ที่ มันก็คงจะมีแต่คำถากถางเหมือนเดิม

เอาเป็นว่า... อดทนๆๆๆ สู้ๆๆๆ นู๋มั่นใจว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...

 

"ลุงจ๋าจะปกป้องนู๋ได้อย่างดี…" (รึป่าวววว)

เท่า ที่มี

 

กลับมาเล่า Trip 2 ของเราต่อดีกว่าเนาะลุงจ๋า

อาจจะไม่ร่าเริงได้อย่างใจ...

แต่อย่างน้อยก็น่าจะทำให้สภาพจิตใจดีขึ้นบ้าง

Trip นี่เดินทางโดยรถตู้ของพี่ต๋อง ไปกันทีพร้อมหน้าพร้อมตา

ไปงานแต่ง พี่แอ๊ด ไกลถึงสัตหีบ โน้น...

 

ชาวคณะร่วมเดินทางไปในรถตู้ ก็พร้อมหน้าพร้อมตา

ตั้งแต่ พี่เสริฐ พี่ปอนด์ พี่ต๋อง เจ้าของพาหนะ

และครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่นู๋อ้วน... จะได้เจอพี่ทิพย์ตัวเป็นๆๆ

ขาดไม่ได้ก็ต้องเป็น ลุงจ๋า... ของนู๋ ไปด้วยกันทุกที่... ตลอดเวลา

 

เท่า ที่มี

แต่งตั้งแต่... ตี 3 ครึ่ง ได้ถ่ายรูปนี้เกือบ 11 โมง เหลือแค่นี้แหละเนาะ T_T

 

จากที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปแต่งานตอนเย็น

แต่ก็เปลี่ยน Plan กระทันหัน… ต้องไปงานเช้าด้วย

นัดกันตี 5 ที่บ้านพี่ต๋อง แต่เมื่อมีงานเช้า… แปลว่า นู๋ต้องแต่งหน้า

เพราะงั้น นู๋ก่ะตื่นมันตั้งแต่... ตี 3.30 เพื่อมาอาบน้ำ แต่งตัว

ก่อนจะออกจากบ้านตอนตี 4.30 แต่นู๋ลืมของ ต้องวนมาเอา

 

ขาออกจากบ้าน ลุงจ๋าเลยรีบสุดๆ

รีบจนขับรถเฉี่ยวตูดน้องหมาบนถนน

เล่นเอานู๋อ้วนเครียด หน้าหงิกเลย

ดีหน่อยที่หลังจากนั้น เรายังเห็นไอ้หมาน้อยวิ่งอยู่แถวนั้นเหมือนเดิม ^^

 

เท่า ที่มี

 

พอเสร็จงานเช้า... ก็ได้เวลาเปลี่ยนชุดซะที

เพราะชุดที่ใส่ไป “ร้อนมาก...ก...ก...ก” แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ...

ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ปิดคอ เหนือเข่า

กรี๊ด... ผิดวิสัย แต่เพื่อลุงจ๋า นู๋ใส่ๆๆๆๆ

 

ออกจากงานก็แวะปั๊มเลยทีเดียว เปลี่ยนชุดๆๆๆ

เป็นขาสั้น กะ เสื้อแขนกุด ตามแนวถนัด

แต่เสื้อตัวนี้ลุงจ๋าชอบ เพราะมันคอไม่ลึก ไม่เป็นสายเดี่ยว

แค่ได้ใส่ขาสั้น นู๋ก็มีความสุขมากๆๆๆๆๆ แล้ว ^^

 

บ่ายนั้นเกือบทั้งบ่าย... ก็พากันลุยฝนไปโรงยิม

ดูน้องอาร์ม ลูกชายพี่อ๊อด แข่งเทควันโด

ไม่ใช่ทั้งบ่าย เพราะอยู่ถึงเย็นจนเกือบถึงเวลาไปงานแต่งงาน

ไม่เคยไปนั่งดูอะไรแบบนี้เหมือนกัน เพราะกีฬานี้ไกลตัวมาก

 

แต่พอเห็นนักแข่งตัวน้อยๆ เรียกได้ว่าน้อยมากกกกก

ชอบเลย น่ารัก บางคนสู้ไม่ได้ ร้องไห้ เดินหนีซะงั้น

ณ จุดนี้ยัง ยืนยัน นะค่ะลุงจ๋า ว่าถ้ามีลูกแล้วขาไม่ยาวพอ

นู๋ไม่ให้เล่นหรอกนะ สงสารลูก ไม่อยากเห็นเค้าเจ็บ เค้าแพ้ นู๋คงร้องไห้ก่อนลูก T_T

แต่เอาจริงๆ อย่าเพิ่งคิดไปไกลถึงโน้น... ตอนนี้ให้มีลูกก่อน 5555

 

กว่าจะเสร็จงานแข่งเทควันโด ก็เหลือเวลาไปอาบน้ำ แต่งตัวแป๊ปเดียว

แล้วโดยธรรมชาติของนู๋ ถึงแม้งานนี้จะไม่ได้เต็มที่กะชุดหนัก

เนื่องจากชุดเก่าที่มี ใส่ไม่ได้สักกะตัว อิอ้วนเอ๊ย!!!!!

แต่เรื่องหน้าเนี้ย ไม่มีถอย สู้ตายยยย เสร็จคนสุดท้ายของคณะเลย

ชาวบ้านมานั่งรออินี่อยู่คนเดียว... ก็ทำไงได้ คนอื่นเค้าไม่แต่งเลยนี่นา โฮะ โฮะ

 

งานเย็นก็ต้องมีเพื่อนๆ คุณลุงมาเยอะกว่าปรกติ

และสิ่งที่นู๋กลัว มันก็เริ่มเกิดขึ้นทีละหน่อยๆๆ

เค้าเรียกว่า... “รังสีอำมหิต” บางคนแสดงออกด้วยคำพูด

บางคนแสดงออกด้วยท่าทาง และที่เห็นชัดที่สุด...

คืออาการที่แสดงออกว่า... นู๋ไม่มีตัวตน เหมือนเป็น “อากาศธาตุ” ซะเฉยๆ

 

อย่างเดียวที่นู๋ทำได้ก็คือ เฉย แล้วก็นิ่งๆ ไป

ก็คุยเล่นกับคนที่เค้ายินดีจะคุย จะเล่นกับนู๋

ใครไม่เห็นนู๋อยู่ตรงนั้น หรือแสดงออกแบบไหน นู๋ก็คงไปบังคับเค้าไม่ได้

ไม่อยากทะเลาะกับใคร เพราะมันจะทำให้คุณลุงและคนอื่นๆ พลอยไม่สนุก

 

ถ้าเปรียบเทียบกันเป็นอัตราส่วน เทียบกับคนหมู่มาก

ก็พยายามปลอบใจตัวเองว่า... นั่นมันแค่ส่วนน้อย

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอดทน อดกลั้นกับอาการเหล่านี้ได้แค่ไหน

แต่เพื่อลุงจ๋า... นู๋จะตั้งใจทำให้ดีที่สุดนะค่ะ ^^

 

ถ้ามีโอกาสได้พูด หรือได้บอกอะไรกับคนเหล่านั้น

นู๋ก็แค่อยากให้เค้ารู้ว่า “นู๋ไม่เคยคิดจะมาแทนที่ใคร”

เพราะทุกคนก็มี พื้นที่ของตัวเอง แทนกันไม่ได้

เพราะสิ่งที่เค้าพยายามทำ... มันได้แค่ “ความสะใจ” ที่ไม่มีประโยชน์กับใครเลย

 

เท่า ที่มี

 

เท่า ที่มี

 

แต่ก็ต้องขอบคุณกับทุกคนที่ให้โอกาส

หรือในใจอาจจะไม่ได้ให้โอกาส แค่ไม่แสดงออกแบบใครๆ

แค่นั้น ก็ถือว่าดีกับ นู๋ มากเลย...

สิ่งที่เกิดขึ้น นู๋คงเป็นคนเลวร้ายมากในสายตาทุกคน

 

ก็อย่างที่ลุงจ๋าบอกนู๋นั่นแหละ คนพวกนี้ตัดสินจากมุมเค้า

ไม่ได้รู้อะไรมากเท่ากับตัวเรา...

และที่สำคัญ... คนที่ดูแลลุงจ๋าอยู่ข้างๆ เสมอ ก็มีแต่... “นู๋”

ถ้าสุดท้าย คนอื่น... ที่เป็น... “คนอื่น” จะไม่เข้าใจ ก็ไม่เป็นไร ^^

 

เท่า ที่มี

 

รู้สึกว่า ไดอารี่เริ่มจะยาวเข้าไปทุกทีแล้วเนาะลุงจ๋า

เกรงใจคนแก่สายตาไม่ค่อยดี ต้องมาเพ่งอ่านนานๆ

งั้นก็จะจบไดอารี่วันนี้ไปกับ “เพลงประจำไดอารี่” เหมือนเดิม

ที่จะเล่าถึงเรื่องสุดท้าย ที่เป็นเหตุการณ์สำคัญในชีวิตนู๋ด้วย

 

“เท่า... ที่ มี”

 

เพลงใหม่มากเลยแหละสำหรับนู๋ แต่ก็ชอบแล้วก็ฟังบ่อย

บ่อยจนจะร้องตามได้ทั้งเพลงแหละ 555

ตอนแรกอยากเอามาใส่ไดอารี่แค่เพราะชอบชื่อเพลงกับทำนอง

ส่วนเนื้อร้อง... ไม่ค่อยอิน แต่จากปัญหาล่าสุดในชีวิตที่เกิดขึ้น

ก็นึกถึงเพลงนี้ขึ้นมาทันที เพราะมันช่าง เหมาะ กะนู๋เหลือเกิน

 

อาจดูเป็นคนไม่ค่อยมีอนาคต... ก็ฉันมันมีแค่นี้

เท่าที่ฉันมี... ก็มีแต่ความรักที่ให้เธอได้หมดใจ... เธอว่ายังไง

หมดที่ฉันมีจะทำให้เธอรู้ว่าเท่านี้... ก็ไม่แพ้ใคร ขอรักเธอได้ไหม

 

ชีวิตคนเราก็มีเบื้องหลังที่มาไม่เหมือนกัน

เหมือนที่นู๋บอกลุงจ๋ามาเมื่อวาน... ว่าถ้าพูดถึง “ชีวิตที่เคยพลาด”

หลายคนอาจจะคิดไปแต่ในแง่ “ชู้สาว” และ “ความรัก... ที่ผ่านมา”

แต่ในความเป็นจริง ความผิดพลาดเกิดได้ในทุกเรื่อง

ซึ่งก็ไม่เว้น แม้แต่กับตัวนู๋ เหมือนกัน

 

เมื่อก่อนนู๋ไม่เคยกล้าที่จะบอกเรื่องราวความพลาดของนู๋ให้ลุงจ๋าฟัง

ที่ผ่านมาก็ “เลือกบอก” เท่าที่จำเป็น

แต่ไม่ใช่เพราะลุงจ๋าไม่สำคัญ หรือนู๋อยากจะโกหกอะไร

แค่รู้สึกว่า... ไม่อยากให้ลุงจ๋าต้องกังวล แล้วก็ผิดหวังในตัวนู๋

 

สุดท้าย ความจริงในชีวิต มันก็พร้อมจะแสดงตัวได้เสมอ

ทุกครั้งที่ผ่านมา... ลุงจ๋าก็ดุนู๋ ผิดหวังในตัวนู๋ กับความพลาดของนู๋

แต่ไม่ว่ายังไง สุดท้าย ลุงจ๋าจะปลอบใจ และหาทางออกด้วยกัน

และบอกกับนู๋เสมอว่า “เราจะผ่านมันไป... ด้วยกัน”

 

ขอโทษ จริงๆ นะค่ะลุงจ๋าที่นู๋เคยพลาดแล้วพลาดอีกกับอดีตที่ผ่านมา

ขอบคุณ ที่ให้อภัยนู๋เสมอ และไม่เคยทิ้งนู๋ให้กลัวกับปัญหาที่นู๋ก่อ

ดีใจ กับตัวเองเสมอ ที่วันนี้มีลุงจ๋าอยู่ข้างๆ กันในวันยากๆ

อุ่นใจ ทุกครั้งที่ได้กอดกันเวลาทุกข์ใจ... เพราะรู้ว่ามันจะไม่ยากอีกต่อไป

ตั้งใจ รักกัน แบบนี้ไปทุก ทุก วัน ตลอดไป นะค่ะ ลุงจ๋า ^^

 

เท่า ที่มี 

 

 

     Share

<< รสชาติ... ความเหงาในหัวใจเงา... รัก >>

Posted on Fri 30 Nov 2012 14:15
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh