ไม่ต่างกัน
H O M E
สมการ
Shopping กันนะลู๊ก
หลงทางมา....
แค่... คุณ
ฉันจะ... ก อ ด
สายตา... ยาวววว
สักวัน... ที่ฉันมีเธอ
เงา... รัก
เท่า... ที่มี
รสชาติ... ความเหงาในหัวใจ
คนสําคัญ... ประจําบ้าน
อย่าปล่อยให้ฉัน... ฝันไปคนเดียว
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ Ver. II
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ
ฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไป
ไกล... เหมือน ใกล้
ฉัน... ทำเพื่อ เธอ
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้ (Ver. II)
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้
ถ่าน... ไฟ เก่า
ฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ
แดน... เนรมิต
ก้อนหิน... ก้อนนั้น
สดชื่น... เหมือนยืนบนไหล่เขา ^^
แฟน... ดี.... ดี
ตลอดไป ^^
ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ
จะอยู่ตรงนี้... จนวัน สุดท้าย
เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >
พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ (มีน้อง มีท้อง... กันเถอะเรา)
บ้า... หอบฟาง
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ

Thursday, 25th October 2012

 

ในที่สุดก็ทำงานเสร็จเรียบร้อย... เฉพาะของวันนี้นะ

เพราะงานที่มักดองไว้ ณ วันนี้ ยังมักดองอยู่

เด๋วต้องตั้งไว้ในโทรศัพท์ซะหน่อย ว่าพรุ่งนี้ต้องเอาเอกสารมา

ลืมมา 2 วันแหละ ลืมทีไร ไม่เสร็จซ๊าก.... ที

 

วันนี้ก็ยังต้องลุ้นต่อไปว่าไดอารี่ของลุงจ๋ากะนู๋จะเขียนเสร็จแหมะ

งานเยอะแยะไปหมดเลย อู้ได้ไม่เท่าไหร่ งานเข้าอีกแหละ

ตอนนี้ไอ้นู้นก็รีบ ไอ้นี่ก็รีบ ไหนจะส่งนู๋ไปเรียนนู้น ทำนี่อีก

แต่ถ้ามองแบบพนักงานที่แสนดีก็... เราจะได้มีความรู้ติดตัวเยอะๆ

 

จากสิ่งที่ได้รับมาตอนนี้... ก็เป็นเหตุให้

ต้องทิ้งลุงจ๋าอยู่บ้านเพียงลำพัง หลายวันต่อเดือนเลย

ทั้งไปประชุม ไปเรียนหนังสือ ทำ Project

สงสารลุงจ๋าจังเลย... แต่ก็แค่ชั่วคราวเนาะ

ดีกว่าที่จะต้องไป – กลับ ชลบุรีทุกวันมั๊งเนาะลุงจ๋า

 

สองวันที่ผ่านมาไม่ได้มาเขียนไดอารี่

เพราะเมื่อวันอังคารเป็นวันหยุด...

อยู่บ้านพร้อมหน้า พร้อมตาก็ไม่มีโอกาสเขียนไดอารี่อยู่แหละ

ส่วนเมื่อวาน... ก็อย่างที่นู๋บอกไว้ งานมาเรื่อยๆ ไม่หยุดไม่หย่อน

 

เมื่อวานหนักหนาถึงขนาดต้องหอบหิ้ว Laptop ฝ่าฝน

แล้วก็ต้องรีบทำ ช่วงนาทีทองระหว่างรอลุงจ๋ามารับกลับบ้าน

กะว่าพอถึงบ้านจะได้เป็นไท ไม่ต้องนั่งทำงาน

เพราะเวลาอยู่บ้าน นู๋ก็มีหน้าที่... แม่บ้านของลุงจ๋าอยู่แล้ว

 

แต่สุดท้าย... ด้วยความที่ มีหัวหน้าเป็นคนไม่รู้อะไรเล๊ย...

ก็ทำให้กินข้าวเสร็จ ยังต้องมานั่ง Check Mail อยู่ดี

ยิ่ง Check ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งปรี๊ด ถึงขั้น กรี๊ดลั่นบ้านเลยทีเดียว

โดนลุงจ๋าดุเลย ก็นะ เรื่องไม่ใช่เรื่อง จะมาถามอะไรแบบนี้... ไร้สติมากกกก

 

ยิ่งไม่รู้ ยิ่งต้องทำ

 

นี่ยังไม่นับเหตุการณ์เมื่อวานตอนเช้าเลยนะ

ที่อยู่ดีๆ อ้วนมันก็มาอาละวาด ฟาดหัว ฟาดหางกะนู๋

โกรธแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง นอกจาก... คิดถึง โทรศัพท์ที่กะจะเลิกรอไปแล้ว

คิดถึง ขนาดที่ว่า อยากจะโทรไปถามเลยทีเดียวว่ายังไงกันต่อดี

 

มนุษย์เราก็แบบนี้แหละเนาะลุงจ๋า

พอวันที่เรามี “ทางเลือก... ใหม่” ให้ชีวิต

สิ่งไหนที่เราเคยทนได้ อยู่ดีๆ มันก็กลายเป็นไม่อยากทนอีกแล้ว

ก็น่าแปลก ที่สองปีที่ผ่านมา ก็ยอมๆ ทนๆ มาเรื่อยๆ

มาวันนี้ พอรู้ว่าไม่จำเป็นต้องทนอีกต่อไป ก็ไม่อยากทนแหละ ><

 

แต่จะว่าไป ตอนนี้เรื่องอนาคตก็ยังไม่รู้อะไรแน่นอน

เลยบอกตัวเองว่า อย่าเพิ่งไปคิดว่ามันจะเป็นจริงอย่างที่ฝัน

เพราะอะไรที่นู๋เหมือนจะแน่นอน เอาเข้าจริงๆ มันอาจจะไม่ใช่ก็ได้

เด๋วพอมันไม่ใช่ ก็เครียด ผิดหวังอีก ><

 

ยิ่งไม่รู้ ยิ่งต้องทำ

 

สองวันที่ผ่านมา ชีวิตเราก็ธรรมด๊า.. ธรรมดาเนาะลุงจ๋า

เรียกได้ว่าไม่มีเรื่องอะไรให้ตื่นเต้น ผาดโผน หรือไปไหนเท่าไหร่

ก็ตอนนี้ เงินไม่มี ถึงขั้นต้องแคะกระปุกมากินรายวันกันแหละนี่เนาะ

ช่วงนี้ ก็เลยต้องใช้ชีวิตมีความสุขตามอรรภาพ ในบ้านหลังน้อยของเรานี่แหละเนาะ ^^

 

ถามว่าลำบากมากขนาดเป็นทุกข์ เป็นร้อนมั๊ย

มันก็ไม่ได้รู้สึกแย่ขนาดนั้นสักวันเนาะลุงจ๋า

นี่ความรู้สึกของนู๋นะ ไม่รู้เหมือนกัน สำหรับลุงจ๋าอาจจะเศร้ามากก็ได้ จนขนาดนี้

แต่สำหรับนู๋ ได้กลับบ้านไปเจอกัน กินประหยัดๆ อยู่ด้วยกันมันก็ยังสุขอยู่นะ ^^

 

จะมีพิเศษนอกโปรแกรมหน่อยก็เมื่อวันอังคาร

เพราะพ่อ ม๊า แล้วก็โอปอมาเที่ยวบ้านเรา

เอาผัดหมี่แสนอร่อยมาบำรุงพุงให้ลูกสาวอีกแหละ

ตั้งแต่ตอนนู้น ถึงตอนนี้ พุงที่กลมขึ้นก็ยังไม่ลดลงสักแอะ ><

 

แต่ก็ดี... มีความสุขมากๆๆๆ พ่อ กะ ม๊า กะ โอปอมาหา

ใจจริงว่าจะบอกให้โอปอพาหมาหมวยมาด้วยแหละ

เพราะตั้งแต่ที่มาหลับนอนบ้านเราอยู่คืนนึง

ถึงวันนี้ก็ยังไม่ได้มาอีกเลย...

 

ยิ่งไม่รู้ ยิ่งต้องทำ

 

นัดแนะกะม๊า กะ โอปอ เรียบร้อยแล้วว่า

คราวหน้าที่มาหาที่บ้าน อย่าลืมพาหมาหมวยติดรถมาด้วย

ลุงจ๋าแอบทำหน้าดุเล็กน้อย กลัวม๊าเห็นมั๊ง 5555

ไม่รู้แหละ คราวหน้าหมวยบุกบ้านเราแน่นอน

 

ยิ่งไม่รู้ ยิ่งต้องทำ

 

เมื่อวันอังคารลุงจ๋าก็ได้ฤกษ์ติดไฟในสวนน้อยของเราแหละ

ตั้งหน้า ตั้งตาทำไฟในสวนตั้งแต่เช้าตรู่

ทำแบบเอาจริง เอาจังมากๆ ข้าวก็ไม่กิน

ตอนเช้าผัดมาม่าให้กิน ก็กินแค่จิ๊ดเดียวก็รีบไปทำสวนแหละ

 

ส่วนนู๋... มีโปรแกรมเดียว คือ รีดผ้าอันน้อยนิด ^^

พอผัดมาม่าเสร็จ กินอิ่ม ล้างจานเรียบร้อย

นู๋อ้วนก็ไปประจำที่ ตรงโซฟาแสนนุ่ม

เริ่มหลับตั้งแต่ 9 โมงกว่า ตื่นอีกที 11 โมง

ที่ตื่นก็เพราะ พ่อ ม๊า แล้วก็โอปอมาถึงบ้านแล้วนั่นเอง Y_Y

 

ก็เลยลุกขึ้นมานั่งเล่น เดินเล่นอยู่กะม๊ากะปอ

โอปอมาอาสาอาบน้ำให้น้องคิดสุดหล่อของเรา

นู๋ก็รู้อยู่แล้วว่าเวลาษโอปอล้างรถ มันนานมากกก

เพราะเค้าล้างสะอาดมาก หาร้านที่ไหนทำไม่ได้อย่างเค้าหรอก

ก็เลยบอกว่าไม่ต้องหรอก เด๋วอาทิตย์หน้าลุงจ๋าล้างเอง

แต่พอลุงจ๋าได้ยนเท่านั้นแหละ... ก็ให้น้องทำซะงั้น

 

เป็นงัยหล่ะ ล้างไปสองชั่วโมงได้มั๊งหน่ะ

นั่นขนาดน้องบอกว่า ล้างยังไม่ค่อยสะอาดเลยนะ

แต่รถเงาว๊าบบบบ แว๊บ ส่องเห็นหน้าเลยอ่ะ

ขนาดเมื่อวานที่ฝนตกหนักๆ โดนฝนมายังไม่เปรอะเลยอ่ะ ><

 

สักเย็นๆ พอลุงจ๋าได้ดูบัวขาวสมปรารถนาแล้ว

ก็ได้เวลาเคลื่อนขบวนมุ่งหน้าสู่ IT Square

เพราะตั้งใจจะพาทุกคนไปกินสุกี้กัน... ถือว่าเป็นลาภปากเราด้วยเนาะ

มีข้ออ้างกินของโปรดของลุงจ๋าแบบไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่

แต่กินไป 1,700 นู๋แอบเครียดเหมือนกันนะเนี้ย T_T

 

เอาน่า เด๋วอะไรๆ มันก็ต้องดีขึ้นทุกวันๆ แหละเนาะ

นู๋ว่าตอนนี้ที่เราตังค์น้อยๆ กันเนี้ย

แต่มันก็เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่เราไม่ทะเลาะกันเลยตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา

มันก็ดูคุ้มอยู่เนาะลุงจ๋า ลำบากกายนิดหน่อย แต่สบายใจมากกกก ^^

 

ยิ่งไม่รู้ ยิ่งต้องทำ

 

ยิ่งไม่รู้ ยิ่งต้องทำ

 

ห้าโมงแหละ หมดเรื่อง Update อันแสนน้อยนิดพอดิบพอดี

ก็ไปปิดท้ายไดอารี่อันแสนสั้นเป็นประวัติการณ์ดีกว่าเนาะ ^^

กับ “เพลงประจำไดอารี่” วันนี้

 

“ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ”

 

ใกล้ได้เวลากลับบ้านจนได้... ไปคุยงานมา

แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว เขียนให้เสร็จดีกว่าเนาะลุงจ๋าเนาะ

 

เพลงนี้ เสียงเทพอีกเช่นเคย เพราะร้องโดยพี่ป๊อป Calories Blah Blah

ผู้ชายในทีวี ที่ลุงจ๋ายังแอบไปอิจฉาเค้า Y_Y

 

เพราะวันนั้นดู TV แล้วได้ยินเสียงคุณพี่เค้าร้องเพลง

เพราะจัด... จนนู๋บอกว่า “พี่ค่ะ... แต่งงานกับนู๋มั๊ยค่ะ”

ลุงจ๋ารีบส่งเสียงมากับลมว่า “อ้วน ถ้าฉันร้อง เพราะกว่านี้เยอะ”

โอ้โห... คนใน TV ค่ะลุงจ๋า จะไปอิจฉาเค้าทำม๊ายยย

นู๋ก็อยากแต่งงานกะลุงจ๋าคนเดียวนี่แหละค่ะ มีแต่ลุงจ๋านั่นแหละไม่อยากแต่งกะนู๋ ชิส์

 

นู๋เองก็ไม่เคยฟังเพลงนี้มาก่อนเหมือนกัน

ก็พอดีว่าวันนั้นเปิดช่อง 33 --- My Favorite Channel 5555

มี MV เพลงนี้มาพอดี แล้วก็เป็นเรื่องจริงที่เจ้าของเรื่องเค้าเล่า

ตอนฟังก็อินแหละ พอฟังเนื้อเพลง...

โอ้ว... อินจัดเลย อุตส่าห์จะหันไปอินกะลุงจ๋า... เจอแต่คนผมฟู ไม่สนใจ TV กะนู๋เลย T_T

 

เด๋วพรุ่งนี้จะใช้เพลงนี้แหละแปะไดอารี่อีก

จะมาแพล่มให้มากกว่าเดิม

ไม่ใช่คิดเพลงไม่ออก แต่อยากเอา MV มาแปะด้วย

สิ่งใดที่จะเขียนเกี่ยวกับเพลงนี้ วันนี้เขียนไม่ทันแล้ว

ก็เลยว่าเอามาใช้วันพรุ่งนี้ มีอารมณ์ดีๆ เขียนให้ครบอีกทีดีกว่าเนาะ

 

แต่หลังจากฟังเพลงนี้ แค่รู้สึกว่า...

อยากจะทำทุกวันของเราให้ดีอยู่เสมอ

เพราะถ้าวันไหนที่เราไม่มีโอกาสจะได้ทำมัน ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตาม

มันจะเสียดาย และ เสียใจมาก ว่ายังดูแลความรักของเรา... ไม่ได้ดีที่สุดเลย ^^

 

 

 


ยิ่งไม่รู้ ยิ่งต้องทำยิ่งไม่รู้ ยิ่งต้องทำ
Music Playlist at MixPod.com

     Share

<< ฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไปยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ Ver. II >>

Posted on Thu 25 Oct 2012 17:29
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh