ไม่ต่างกัน
H O M E
สมการ
Shopping กันนะลู๊ก
หลงทางมา....
แค่... คุณ
ฉันจะ... ก อ ด
สายตา... ยาวววว
สักวัน... ที่ฉันมีเธอ
เงา... รัก
เท่า... ที่มี
รสชาติ... ความเหงาในหัวใจ
คนสําคัญ... ประจําบ้าน
อย่าปล่อยให้ฉัน... ฝันไปคนเดียว
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ Ver. II
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ
ฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไป
ไกล... เหมือน ใกล้
ฉัน... ทำเพื่อ เธอ
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้ (Ver. II)
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้
ถ่าน... ไฟ เก่า
ฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ
แดน... เนรมิต
ก้อนหิน... ก้อนนั้น
สดชื่น... เหมือนยืนบนไหล่เขา ^^
แฟน... ดี.... ดี
ตลอดไป ^^
ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ
จะอยู่ตรงนี้... จนวัน สุดท้าย
เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >
พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ (มีน้อง มีท้อง... กันเถอะเรา)
บ้า... หอบฟาง
คนไหน... ไม่สำคัญ
หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

ไกล... เหมือน ใกล้

Friday, 19th October 2012

 

ตอนแรกนึกว่าวันนี้จะไม่ได้เขียนไดอารี่อีกแล้ว

เพราะว่านี่ก็บ่าย 3 โมงกว่าแหละ ยังติดเล่นอยู่เลย

เมื่อเช้าก็มาสายมากกก เพราะไปติดแหง่กอยู่ที่โรงบาลอีกแหละ

มาถึงออฟฟิตก็โน้นแหนะเกือบ 11 โมงแล้ว... เหนื่อยจริง

 

วันนี้แทบจะไม่อยากตื่นเลย ทำมัยเหนื่อยนักก็ไม่รู้

คิดว่าการเดินทางเมื่อวานไม่น่าจะเป็นสาเหตุ

น่าจะเป็นเพราะ “คิดมาก” และอยู่ในช่วง “คิดเยอะ” มากกว่า

ปลอบใจตัวเองว่าไม่ได้เหนื่อยเพราะการเดินทาง...

เผื่อในอนาคตอันใกล้... นู๋ต้องเดินทางแบบนี้ทุกวัน 5555

 

เขียนมาแค่นี้ คุณลุงก็รู้ทันนู๋แล้วหล่ะซิ

ว่าที่นู๋บอกว่า ไม่คิดมากหรอก เพราะผลยังไม่ชัดเจน

แต่เอาเข้าจริง ก็เหมือนอย่างที่พี่เมี่ยงบอกนั่นแหละ...

ปากบอกไม่คิด แต่ในหัวเนี้ย... พลุ่งพล่านมากกกก Y_Y

 

ก็มาถึง ณ ขณะนี้แล้ว... มันจะยังเหลือต้องลุ้นอีก 0.5% จริงมั๊ย

เพราะเรื่องทั้งหมด ถ้าสรุปมาตรงที่ “ไม่ได้” มันก็คือ.. จบกระบวนการ

แต่ถ้าไอ้ 99.5% ของพี่เมี่ยง มันขยับเป็น 100% ขึ้นมา

ตรงนั้นก็ “เครียดหนัก” ไปอีกนานเลยทีเดียว

แถมตอนนี้ก็ใกล้เคียงกับจะ 100% เข้าไปทุกทีแหละ โอ๊ย อยากจะกรี๊ด!!!

 

ไกล เหมือน ใกล้

 

นู๋เลยนึกเรื่องอื่นจะมา Update ในไดอารี่ไม่ค่อยออกเลยค่ะลุงจ๋า

เพราะตอนนี้พลุ่งพล่านๆๆ อยากให้คำตอบมันชัดๆ ซะที

แต่ก็ไม่รู้จะไปเร่งใคร อะไร ยังไง ไม่อยากร้อนรน

เอาเป็นว่าจะพยายามทำใจนิ่งๆ ก่อนดีกว่าเนาะ

สุดท้าย ถ้าอะไรจะเกิด... มันก็ต้องเกิดนั่นแหละ เกิดแล้วค่อยคิดต่อ T_T

 

เล่าเรื่องเมื่อเช้าก่อนดีกว่า ที่ไปหาหมอมาอีกรอบ

เนื่องจากอาการประจำเดือนมาผิดปรกติ

นู๋เลยสงสัยว่ามันใช่ประจำเดือนรึป่าวนะ เพราะมันเพิ่งจะมาเอง

ประจำเดือนคราวที่แล้ว มาเมื่อวันที่ 25 กันยา เป็นระยะเวลา 7 วัน

 

แล้วอยู่ดีๆ เมื่อปลายอาทิตย์ที่แล้ว... ก็เริ่มเหมือนมีประจำเดือนอีกแล้ว

เพียงแต่คราวนี้มันไม่มากมาย จนออกมาให้เห็นบนผ้าอนามัย

เพิ่งจะมาให้เห็นเป็นจริง เป็นจังที่ผ้าอนามัยเมื่อ 3 วันที่แล้ว

แต่โดยปริมาณ และ สีก็ไม่น่าจะเป็นประจำเดือนปรกติ

 

เมื่อเช้าก็ไปหาหมอ เจอคุณหมอคนสวยอีกแล้ว...

คุณหมอบอกว่า น่าจะเป็นผลจากการขูดมดลูกคราวที่แล้ว

ทำให้ฮอร์โมนยังไม่อยู่กับที่กับทาง ต้องใช้เวลาประมาณ 3 เดือน

แต็ดำเนินการตรวจภายใน แล้วก็ Ultrasound อยู่ดี

 

ผลจากที่ซาวน์ไปเมื่อเช้านี้... ก็เห็นไข่ด้วย

หมอบอกว่า ไข่ไม่ยอมโต ก็เลยตกยากหน่อย

ปรกติไข่ต้องใหญ่ประมาณ 2 เซนถึงจะตก

แต่ของนู๋เนี้ย โตถึงประมาณ 1 เซนก็จะหยุดโตไปเฉยๆ

มีผลให้ไข่ไม่ยอมตกลงมา ไม่ได้สม่ำเสมอเหมือนคนอื่นที่ตกทุกเดือน

นั่นคือที่มา ที่บอกว่า นู๋เป็นคนมีลูกยากนั่นเอง ^^

 

ถึงจุดนี้ก็ไม่ได้เครียดอะไรแล้ว ก็เท่าที่ได้แหละเนาะ

เพราะถ้าท้องแล้วเป็นเหมือนคราวที่แล้วอีก... ก็ไม่เอาดีกว่า

คุณหมอบอกว่า ถ้าปรับฮอร์โมนให้ประจำเดือนกลับสู่ภาวะปรกติ

ก็แปลว่า... ต้องกินยาคุม เพื่อไปช่วยปรับฮอร์โมน

 

แต่ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ ยังไม่ให้กิน รอดูก่อน

เพราะคาดว่าเข็ดที่คุณลุงวีนไปคราวที่แล้ว โฮะ โฮะ โฮะ

คุณหมอนัดในอีก 3 Weeks ข้างหน้าเพื่อซาวน์ดูอีกที

แต่ก่อนจะเจอกัน คุณหมอจะให้ตรวจการตั้งครรภ์ก่อน

เห็นแกว่า เผื่อฟลุ๊ค ที่ไข่ตกครั้งล่าสุด จะท้องได้ 555

 

ไกล เหมือน ใกล้

 

แต่ถ้าท้องตอนนี้จริงๆ แปลว่าเรื่องที่คิดมากทั้งหลาย... จบทันที

เพราะถ้าท้อง ก็คงหมดสิทธิ์เดินทางไกล ทุกวี่ ทุกวันแล้วแหละมั๊ง

ถ้าเป็นอย่างงั้น แสดงว่า ดวงของนู๋คงไม่ได้เก่งปรี๊ดอย่างคุณเมี่ยง

คงต้องหันมาเอาดีทาง หน้าที่แม่บ้าน อย่างม๊าแทนแล้วแหละ T_T

 

แล้วแต่โชคชะตาของชีวิตก็แล้วกันเนาะ รอดูกันต่อไป

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ช่วงนี้คุณลุงก็ฝันเหมาเอาทุกอย่าง

ฝันทั้งได้ไปดูสถานที่ใหม่ แต่ก็ยังฝันว่า นู๋ท้องอีกตะหาก

คือ โลภอยู่ตลอดเลยนะลุงจ๋าเนี้ย... เอาหมด เหมาๆๆ

 

ไกล เหมือน ใกล้

 

วันนี้เล่าเรื่องวันที่ไปทำพิธีดีกว่าเนาะ... วันนั้นเล่าไม่จบ

ไม่ต้องห่วงเรื่องจะเล่าไม่จบ เพราะวันนี้เวลาเยอะ

ถึงแม้จะเลิกงานก็ไม่ต้องรีบร้อนไปไหน เพราะต้องกลับบ้านเอง

ช่วงนี้ลุงจ๋างานเยอะ ถ้านู๋ออกดึกมาก จะไปรอลุงจ๋าที่ Central

แต่ถ้าออกจากออฟฟิตเวลาปรกติ จะเข้าไปบ้านไปต้มวุ้นเส้นกินก่อน

เสร็จแล้วจะได้อาบน้ำ สวดมนต์ นอนเล่นรอลุงจ๋าอยู่ที่บ้านนั่นแหละ

 

เริ่มเลยแล้วกันเนาะ วันนั้นก็เดินทางไปทำพิธีตามที่อาจารย์นัด

อาจารย์นัดเราไว้เช้าวันจันทร์ที่ 8 Oct ตั้งแต่เวลาเช้าตรู่

เนื่องจากกลัวรถจะติดตอนเช้า เราก็เลยย้ายที่นอน

ไปขออาศัยพี่ป้อม พี่ไทนอนอยู่ที่ชลบุรีโน้น....

 

เช้าวันจันทร์ก็เลยตื่นกันตอนประมาณ ตี 5 กว่า

เพื่อลุกขึ้นมาอาบน้ำ แต่งตัว ออกเดินทางไปบ้านอาจารย์วิทย์

พอไปถึง ปรากฏว่า พิธีการทั้งหมด ถูกย้ายไปที่วัดแทน

เนื่องจากว่าฝนตกหนักมาก... จนพระไม่สามารถเดินทางมาได้

 

กว่าเราสองคนจะหาวัดที่ต้องไปทำพิธีเจอ

ก็เล่นเอาลุงจ๋าหงุดหงิด ถึงขั้นโทรไปโวยวายกะคุณภาแหละ

ไปถึงก็ต้องเจอผู้คนมากมาย เพราะเป็นวันพระพอดี

ก็แอบงงๆ กันเล็กน้อย ทั้งลุงจ๋า ทั้งนู๋อ้วน

 

ก็คนตั้งเยอะ ตั้งแยะเป็น 30 กว่าคนเลยมั๊ง

ทำมัยถึงต้องมีพิธีสะเดาะเคราะห์ แก้กรรมคล้ายกันหมด

คือ 8 – 10 คนต่อการแก้กรรมหนึ่งรูปแบบ

แต่ก็เนาะ มาแล้วนี่นา ทำให้ทุกคนสบายใจ รวมทั้งตัวเราเองด้วย ><

 

อีกเรื่องที่งง แต่ก็ทำเอานู๋สลดไปเหมือนกัน

พอดีเห็นผู้หญิงมากมายที่มาทำพิธี ตอนบ่ายที่กลับไปทำพิธีต่อที่บ้านอาจารย์

ทุกคนต้องมี กุมารน้อย อยู่ในมือกันทั้งนั้น

นู๋ก็แปลกใจว่า... เฮ้ย ทำมัยจะอยากเลี้ยงกุมารกันมากมายขนาดนี้

ถามไป ถามมา ปรากฏว่า เหล่านี้คือผู้ที่เคย ทำแท้งมา ทั้งนั้น

คือจะโดยตั้งใจ หรือไม่ตั้งใจก็ตาม... แล้วเค้าไปเกิดไม่ได้ ก็ต้องเอามาเลี้ยงไว้ในกุมาร T_T

 

พิธีทั้งหลายก็กินเวลากันไปเกือบครึ่งวันเช้านั่นแหละ

เราสองคน ก็ไม่ได้เสร็จพิธีตั้งแต่ที่วัดเหมือนหลายๆ คน

เพราะลุงจ๋ายังต้องทำพิธีที่เค้าเรียกว่า “เสียกระบาล” อะไรสักอย่าง

เรียกให้ถูกไม่เป็น แต่เห็นในเนตเค้าบอกว่า “บัดพลีเสียกระบาล”

 

แถมยังต้องเอาใบที่อาจารย์ให้เราไปบริจาคซื้อที่ดินที่วัด

ที่เป็น “ใบอนุโมทนาบัตร” เอามาให้อาจารย์เขียนเหมือนตักในยันต์

แล้วก็เอาใบเนี้ย กลับไปขุดหลุมที่บ้าน เพื่อเผาไปพร้อมกับ “ใบฮวงแซจี้”

หลังจากนั้นก็เอาดินกลบสิ่งที่เราเผาไป เป็นการแก้อาถรรพ์ที่บ้านไป

 

ส่วนพิธีเสียกระบาล อาจารย์ก็ให้ลุงจ๋าเขียนใบข้อความตามที่อาจารย์บอก

เขียนแล้วก็ทำ Copy ไปทั้งหมด 4 ชุด เพื่อไปแนบกับใบจีนๆ นู๋ก็จำชื่อไม่ได้แหละ

ทำเสร็จแล้ว ก็เอาไปรวมไว้ในกระบะที่ทางอาจารย์เตรียมไว้ให้

ในถาดก็จะมีตุ๊กตาเหมือนที่วางตามศาลพระภูมิเจ้าที่ ช้าง ม้าอะไรประมาณนี้

พร้อมด้วยอาหารคาว หวาน ปักธงทั้งสี่มุม แล้วก็เอาเล็บกับเส้นผมของลุงจ๋าโปรยลงไป

 

หลังจากที่อาจารย์ทำพิธีเอ่ยโน้น นี่ นั่นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ก็ต้องเอากระบะเนี้ยไปวางไว้ตรงทางสามแพร่งที่ใดก็ได้

แล้วก็ต้องปักธูปกี่ดอกก็ไม่รู้ นู๋จำไม่ได้ เนื่องจากไม่ได้ไปช่วยลุงจ๋า

ลงไปตอนที่ฝนเริ่มตก ก็เลยลงจากรถไปยืนกางร่มให้ลุงจ๋า

 

วันนั้นกว่าจะได้กลับบ้าน เสร็จพิธีทุกอย่างปาไปบ่ายสามโมง

แถมลุงจ๋าก็หงุดหงิดสารพัด นู๋เองก็หงุดหงิดผู้คนที่ไม่รู้จักจะต่อคิว

คนยิ่งเยอะ ก็ยิ่งอยากจะแทรก อยากมาแซงเรา

แต่ก็ยังดีที่สุดท้าย ลุงจ๋าก็ยอมอดทนทำจนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย

 

พอทำพิธีเสร็จหมด เราก็ฝ่าฝนกลับไปบ้านพี่ป้อมอีกรอบ

เนื่องจากพี่ไทให้ “สมเด็จพระพุฒธาจารย์โต” ไปบูชาที่บ้าน

เพราะนู๋อยากได้ หลังจากที่สวดชินนะบัญชรทุกวัน ทั้งเช้าและเย็น

สวดคาถาระลึกถึงท่าน ก็อยากมีสัญลักษณ์ของท่านไว้ยึดเหนี่ยว... สาธุ

 

ไกล เหมือน ใกล้

 

ไหนๆ ก็เล่าถึงเรื่องพิธีแล้ว...

ขอเล่าเรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้นตอนทำพิธีดีกว่าเนาะ

จริงๆ ก็อาจจะไม่ได้ดูน่ากลัวหรืออะไรเท่าไหร่

แค่วันเป็นเรื่องแปลก ที่บังเอิญเกิดขึ้นกับเราสองคนแล้วกัน

 

เริ่มตั้งแต่ตอนที่เรากำลังจะกลับบ้าน

ก็ต้องเอาถามที่ทำพิธีไปวางไว้ตรงทางสามแพร่ง

ลุงจ๋าก็ตัดสินใจเลี้ยวเข้าข้างทาง ถนนเส้น บางนา ตราดนั่นแหละ

เราก็ไม่ได้รู้จักทางมาก่อน แค่ลุงจ๋ารู้สึกว่าเข้าไปก็คงจะมี

 

พอเลี้ยวเข้าไปก็เป็นทางแคบๆ แล้วก็ไปเจอทางสามแพร่งจริงๆ

นู๋กำลังคุยกับพี่ป้อมอยู่ ก็เลยให้ลุงจ๋าลงไปวางถาดคนเดียว

ลุงจ๋าก็ต้องแกะถุงกับข้าวทั้งหมด เพื่อเปิดปากถุง

แล้วก็ต้องจุดธูปตามจำนวนที่อาจารย์บอก ปักในถาดส่วนนึง นอกถามส่วนนึง

 

ตอนแรกก็เห็นแล้วแหละว่าฝนเริ่มตั้งเค้าตั้งแต่เราออกจากบ้านอาจารย์

ทั้งทีตอนแรกก็ฟ้าเปิด จนแดดเปรี้ยงไปหมดแล้ว

พอลุงจ๋าเริ่มแกะ ฝนก็เริ่มเปาะแปะๆ จนนู๋คุยกะพี่ป้อมเสร็จ

เลยตัดสินใจหยิบร่มลงไปกางให้ลุงจ๋าที่กำลังแกะกับข้าว

 

ตอนที่กำลังพยายามปักธูป ก็มีหมาดำตัวนึงมาวนเวียน

อารมณ์คงได้กลิ่นกับข้าวก็เลยมาวนเวียนจะรอมากิน

ลุงจ๋าก็คอยไล่ๆ ไม่ให้มากิน จนฝนเริ่มหนักเราก็เลยกลับขึ้นรถ

ลุงจ๋าก็ยังบีบแตรไล่ ไม่ให้หมาเข้าไปกินกับข้าวในถาด

 

แต่ฝนเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆๆๆ ก็เลยตัดสินใจออกรถ

แทนที่ลุงจ๋าจะกลับรถกลับทางเก่า เพราะเราไม่รู้จักเส้นทาง

ก็กลับบอกว่า เด๋วตรงไปออกอีกทางก็ได้มั๊ง มันน่าจะทะลุกัน

ปรากฏว่ายิ่งขับลึกเข้าไปเรื่อยๆๆๆ ฝนก็ยิ่งแรงเข้าไปเรื่อยๆๆๆ

แรงจนมองทางไม่เห็นเลย แถมถนนก็แคบๆ

 

นู๋ก็บอกลุงจ๋าแล้วว่าเลี้ยงรถกลับเถอะ ลุงจ๋าก็ไม่ยอม

ยังตั้งหน้าตั้งตาดื้อขับตรงไป จนมันลึกเข้าไปเป็นทางแคบมาก

สองข้างทางเป็นนา ที่ไม่รู้ว่าตกลงไปจะจบรึป่าว เพราะมีแต่น้ำ

จนนู๋เห็นบ้านคน ที่เราพอจะกลับรถได้ ลุงจ๋าก็ยังเลยไปอีก

 

ในที่สุด ถนนเทปูนหมด เป็นทางเละๆ หลุมๆ

ซึ่งก็ไม่มีที่ให้กลับรถแล้ว วิ่งไปข้างหน้าได้อย่างเดียว เสียวติดหล่มมากกก

จนผ่านต้นไทร มืดๆ เพราะมีเถาวัลย์ระโยงระยาง

แถมยังมีคนเอาศาลพระภูมิ ศาลเจ้าที่มาวางไว้เต็มเลย

กลัวก็กลัว แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่นั่งไปเงียบๆ

เพราะตอนนั้น ลุงจ๋าก็หงุดหงิดมากๆๆๆ แล้ว ไม่อยากทะเลาะด้วย

 

ถือว่ายังเป็นโชคดีที่เราไปเจอเป็นทางสามแยกใหญ่พอให้กลับรถ

ก็เลยหันกลับมาทางเก่า พอผ่านต้นไทรอีกที.. นู๋ยกมือไหว้เลย ไม่อยากหลงอีก

พอขากลับออกมา ฝนเริ่มซา มองเห็นถนนชัดมากกว่าเดิม

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำมัยถึงเกิดเรื่องแบบนี้... แต่ก็ดีที่ผ่านมาได้

กว่าลุงจ๋าจะหายหงุดหงิด นู๋ก็ต้องโอ๋ๆ ง้อมาตลอด Y_Y

 

พี่ไทบอกว่าอย่าไปโมโห เรามาทำอะไรแบบนี้

ก็คงมีอะไรบางอย่าง... ที่อยากจะขัดขวางเรา

อย่าให้เค้าทำสำเร็จ ให้จิตใจเราไม่ดี หงุดหงิด

หลังจากนี้อะไรๆ คงจะดีขึ้นเรื่อยๆ

 

ยัง ยังไม่จบแค่นั้น... เพราะยังมีอีกเรื่องประหลาดที่เกิดกับเรา

ณ วันที่เรากลับมาทำพิธีเผาใบอนุโมทนาบัตรที่บ้าน

เพิ่งได้ทำตอนเช้าหลังจากวันทำพิธีสัก 2 – 3 วัน จำไม่ได้แล้ว

แต่รู้ว่าทำตอนเช้า ก่อนออกจากบ้านไปทำงาน

 

ทุกเช้าบ้านเราก็จะเปิดคุณสรยุทธ์ไว้ตลอดเวลา

ณ วันที่พิธีนี้ ก็เช่นกัน เปิดช่องสามไว้ตลอด

ตอนที่เรากำลังช่วยกันเผากระดาษอยู่ก็ยังได้ยินเสียงคุณสรยุทธ์ตลอด

นู๋ยังจำได้เลยว่าคุณสรยุทธ์เล่าข่าวเรื่อง... จำนำข้าว อยู่เลย

 

พอเราเผากระดาษเสร็จ เดินกลับเข้าไปในบ้าน

ปรากฏว่า ทีวีเปลี่ยนเป็นช่องอื่นไปเรียบร้อยแล้วววว

ลุงจ๋าหันมาถามว่า เมื่อกี้อ้วนได้ยินใช่มั๊ยว่าเป็นเสียงสรยุทธ์

นู๋ก็เลยบอกว่า... อื่อ สงสัยเค้าคงเป็นเสื้อแดงมั๊ง เกลียดสรยุทธ์ เลยเปลี่ยนช่อง ><

 

พอนู๋เดินไปล้างแก้ว ลุงจ๋าก็เลยเดินมาบอกว่า...

ดีนะ เค้าคงมาบอกให้เรารู้ว่าเราทำพิธีถูกต้องแล้ว T_T

 

ไกล เหมือน ใกล้

 

เป็นอันว่าจบเรื่องแปลกเกี่ยวกับการทำพิธีกรรมของเราเท่านี้

แต่ยังมีอีกหลายเรื่องแปลก ซึ่งยกยอดไว้คราวหน้า

เพราะใกล้ได้เวลากลับบ้านเต็มทีแล้ว อยากเข้าบ้านเร็วๆ

คาดว่าจะไม่ไปเดินเล่นรอคุณลุงจ๋าแหละ โหนรถแดงดีกว่า ^^

 

ก็จบไดอารี่วันนี้ดีกว่าเนาะ... กับ “เพลงประจำไดอารี”

 

“ไกล เหมือน ใกล้”

 

จริงๆ ได้ยินชื่อเพลงนี้มาตั้งนานแล้วแหละ

เห็นว่าดังจัง แต่ก็ไม่เคยได้ยิน ได้ฟังเพลงซะที

พอดีเคยฟังเพลงของวงนี้แล้วไม่ชอบ... ก็เลยไม่ยอมฟัง 555

บอกเลยนะ ว่าไม่ค่อยรู้จักหรอก นักร้องใหม่เกิน “Getsunova”

 

แต่วันนี้พอได้ฟังก็เพราะดีนะ พอเห็นเนื้อเพลงแล้วก็... “ชอบมากกก”

ไม่ใช่ว่าตอนนี้น้อยใจว่าลุงจ๋าไม่รักนู๋

หรือไม่เห็นคุณค่าของนู๋และความรักของนู๋นะค่ะ

เพราะนู๋รู้อยู่ตลอดว่าลุงจ๋ารักนู๋มาตลอด...

และความรักของเราดูจะมากแล้วก็ใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้นทุกวัน

เพียงแต่ นู๋ก็ไม่รู้ว่ามันจะ “มากพอ” ไปได้สักแค่ไหน

 

ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองแบบไหนได้ดีไปกว่า..

คำพูดจาก DJ พี่อ้อย ที่มักจะขัดใจลุงจ๋าอยู่ตลอดเวลา

เรื่องความรักของเรา ก็ต้องไปลุ้นอยู่ที่อนาคตว่าจะไปได้ถึงไหน

แค่ตั้งใจทำปัจจุบันของเราให้ดีที่สุด เอาให้รอดเป็นวันๆ ไปก่อนเนาะ ^^

 

ไกล เหมือน ใกล้

 

 

ไกล เหมือน ใกล้

 

 

 

ไกล เหมือน ใกล้

 

 


ไกล เหมือน ใกล้ไกล เหมือน ใกล้
Music Playlist at MixPod.com

     Share

<< ฉัน... ทำเพื่อ เธอฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไป >>

Posted on Fri 19 Oct 2012 17:20
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh