หลงทางมา....
แค่... คุณ
ฉันจะ... ก อ ด
สายตา... ยาวววว
สักวัน... ที่ฉันมีเธอ
เงา... รัก
เท่า... ที่มี
รสชาติ... ความเหงาในหัวใจ
คนสําคัญ... ประจําบ้าน
อย่าปล่อยให้ฉัน... ฝันไปคนเดียว
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ Ver. II
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ
ฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไป
ไกล... เหมือน ใกล้
ฉัน... ทำเพื่อ เธอ
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้ (Ver. II)
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้
ถ่าน... ไฟ เก่า
ฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ
แดน... เนรมิต
ก้อนหิน... ก้อนนั้น
สดชื่น... เหมือนยืนบนไหล่เขา ^^
แฟน... ดี.... ดี
ตลอดไป ^^
ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ
จะอยู่ตรงนี้... จนวัน สุดท้าย
เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >
พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ (มีน้อง มีท้อง... กันเถอะเรา)
บ้า... หอบฟาง
คนไหน... ไม่สำคัญ
หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ
พูดลอย ลอย (อีกแล้ว)
รักเธอ... ตั้งแต่ เมื่อไหร่
หากเธอ... จะรัก
พูดลอย ลอย
คำ... ยินดี
รักเธอ... ทั้งหมด ของหัวใจ
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

แดน... เนรมิต

Thursday, 4th October 2012

 

กลับมาหาไดอารี่อีกครั้ง หลังจากห่างหายไปนาน

นู๋ไม่ได้เขียนไดอารี่นานแค่ไหน นับเป็นวันก็จำไม่ได้

แต่เครื่องการันตีที่ว่าหายไปนานมาก ก็น่าจะเป็นเพราะ...

นึกไม่ออกเลยว่าเขียนไดอารี่หน้าสุดท้ายไว้ถึงไหน เล่าอะไรจบไปบ้าง ><

 

สุดท้ายก็ต้องเปิดไดอารี่หน้าที่แล้วมาดูซ้ำอีกที

ก็เพิ่งรู้อีกว่า ยังเล่าเรื่องที่คุณลุงป่วยครั้งล่าสุดไม่จบเลย

มาเล่าวันนี้ Details ก็คงขาดหายอีกแน่นอน

ก็เล่าได้แค่แว๊บๆ แป๊ปๆ เท่ที่จำได้จากการดูรูปแล้วกัน

 

แดน เนรมิต

 

สรุปว่าไม่สบายคราวนี้ Admit ก่อนเช้าวันอังคาร

ออกจากโรงพยาบาลตอนบ่ายวันพุธ

คราวนี้ไม่มีการตรวจ Scan ยาวนานมากมายเหมือนคราวที่แล้ว

เพราะอิงจากผลตรวจคราวก่อน และการเกิดซ้ำของอาการชัก

สรุปว่า คุณลุงเป็น "โรคลมชัก" แน่นอนแล้ว

 

การรักษาหลังจากนี้ คือ กินยาอย่างต่อเนื่อง 2 ปี

นับเวลาจากการชักครั้งนี้ และต้องไม่เกินซ้ำอีก

ถ้าระหว่างนี้ยังมีอาการอยู่ เป็นอันว่าต้องเริ่มนับ 1 ใหม่อีกรอบ

ดีที่จากการแสกนสมอง และคลื่นสมองไม่เจออะไรผิดปรกติ

เพราะถ้ามีสิ่งผิดปรกติจากการตรวจทั้งสองอย่างนี้

ระยะเวลาที่ต้องกินยาอย่างต่อเนื่อง จะเพิ่มเป็น 3 ปีทันที

 

ป่วยคราวนี้ มีคนมาเยี่ยมเยอะแยะเพิ่มขึ้นจากคราวที่แล้ว

ที่ออฟฟิตก็ส่ง HR มาเยี่ยมคุณลุงจ๋า พร้อมด้วยกระเช้ายักษ์ใหญ่

ซึ่งสุดท้าย ก็ยกแบ่งสมบัติให้พี่ป้อมไปซะเยอะ

เพราะบ้านเราไม่นิยมบริโภคผลไม้เท่าไหร่นัก... มันมีประโยชน์ไป 5555

 

แดน เนรมิต

 

ผ่านไปอีกเย็นก็มีพี่หัวหน้าคุณลุงกับกรแวะมาเยี่ยม

เค้ามากันได้แป๊ปนึง พี่เสริฐก็มาด้วยงานนี้

พี่เสริฐน่ารักกับคุณลุงเสมอ มาก็ลำบากกว่าใครเค้า

ที่ทำงานก็ไกลโพ้นทะเล ฝ่าฝน ฝ่ารถติดมาเยี่ยมลุงจ๋า

พอดีมาให้คุณลุงได้ปรับทุกข์เรื่อง "เลิกเหล้า" พอดี

เพราะเหล้าเป็นอีกสาเหตุนึงที่ทำให้ชักได้ เป็นอันว่า... ต้องร้างลากันเพียงเท่านี้ ^^

 

แดน เนรมิต

 

แดน เนรมิต

 

จากอาการป่วยของคุณลุงคราวนี้ ก็เลยได้ตรวจเลือดไปโดยปริยาย

ปรากฏว่าคุณลุงเป็น "พาหะธาลัสซีเมีย"

งานนี้ใจเต้นขึ้นมาทันที เพราะเป็นที่รู้โดยทั่วกันว่า...

ถ้าเป็นพาหะทั้งคู่... แปลว่า "มีลูกไม่ได้"

และที่สำคัญ นู๋อ้วนยังไม่เคยได้ตรวจเลือดดูซะด้วย

 

แดน เนรมิต

 

ได้โอกาสอันดี ณ จุดนี้ตรวจเลือดกันดีกว่าเรา

ก่อนออกจากโรงพยาบาล ก็เลยดำเนินการตรวจเลือดซะหน่อย

นึกว่าเล่นๆ ที่ไหนได้ ต้องเจาะตั้ง 4 หลอด

นู๋เกือบเป็นลม แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี...

ถึงตอนนี้ผลออกแล้ว เป็นอันว่า "นู๋ปลอดภัย"

เพราะฉะนั้น ตั้งหน้า ตั้งตา รอมีลูกกันเถอะเนาะเรา ^^

 

แดน เนรมิต

 

กลับบ้านมาวันพุธ วันพฤหัสก็ได้เวลามาทำงาน

แต่ก่อนมาทำงาน ก็ฉลองวันเกิดด้วยการใส่บาตรพระ 9 รูปกันซะหน่อย

เนื่องด้วยคุณลุงยังงงๆ เบลอๆ กับยาและมีอาการต่อเนื่อง

ทำให้เราสองคนต้องขี่มอร์เตอร์ไซค์ตามหาพระกันน่าดู

สุดท้ายก็ได้ใส่บาตรครบ 9 รูปเรียบร้อย

 

แดน เนรมิต

 

แต่ก็ยังเสียดายอยู่เพราะตั้งใจจะกลับไปใส่บาตรกะพ่อกะม๊า

อยากไปกราบเท้า พ่อ กะ ม๊า จะได้ขอพรวันเกิด

อดไปเพราะไม่กล้าทิ้งลุงจ๋าไว้บ้านคนเดียว อยู่บ้านดูแลกันก่อน

ไปก็อยู่ไม่สุขหรอก เพราะไม่สบายใจ กลัวลุงจ๋ามีอาการอีก

 

มาทำงานด้วยอาการเพลียๆ เหนื่อยๆ

แต่ก็โชคดีที่ทั้งคุณวิโนจ กะ ดานิชมักเข้าใจเสมอ

แถมมาแล้วก็ยังมา Surprise วันเกิดให้อีกด้วย

ถึงแม้จะไม่ได้เป่าเค้กกะลุงจ๋าเป็นคนแรก แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเนาะ

 

รอหลายวันหน่อยกว่าลุงจ๋าจะจุดเทียนเอาเค้กมาให้นู๋เป่า

แย่หน่อยตรงลุงจ๋า Surprise ใครไม่เป็น ต้องให้นู๋ทวงแล้ว ทวงเล่า

สุดท้ายก็ยังได้มาเป่าตอนวันอาทิตย์ ซึ่งนู๋ก็ยังต้องทวงอยู่ดี ><

ขนาดทวงเอง พอลุงจ๋าร้องเพลงถือเค้กจุดเทียนมาให้เป่า

นู๋ก็ยังน้ำตาซึม ตื้นตันใจอยู่ดี ขอบคุณอีกทีนะค่ะลุงจ๋า ^^

 

แดน เนรมิต

 

แดน เนรมิต

 

วันจันทร์ถัดมา วันที่... 24 กันยา นู๋ก็แล่นไปชลบุรีเพียงลำพัง

งานนี้มีธุระด่วน ที่ไม่ได้คิดว่าจะมีอะไรจริงจัง

มาถึงตอนนี้ ก็แน่ใจแล้วว่าไม่จริงจังแน่นอน ก็ไม่เป็นไรหรอกเนาะ

เพราะตอนนี้ งานที่มีอยู่ ก็เชื่อว่าจะหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วแหละ ^^

 

แต่ที่ไปก็ไม่ได้สูญเปล่า เนื่องจากว่ามีโอกาสได้ไปเจอน้องดาซะที

เพราะตั้งแต่ออกจาก Pheno มาด้วยกัน จนน้องดามาสัมภาษณ์งานที่นี่

ก็เรียกได้ว่า ไม่มีโอกาสเจอกันอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น

คราวนี้ไปถึงที่ ถึงถิ่น เจอน้องซะหน่อย แถมน้องเลี้ยง Fuji อีกตะหาก

น้องบอกว่าเลี้ยงวันเกิดย้อนหลังให้ พี่เลี้ยงนู๋มาเยอะแล้ว

ก็เลยบอกน้องดาว่าเจอกันคราวหน้าจะให้ลุงจ๋าเลี้ยงข้าวน้องดาแทน ^^

 

แดน เนรมิต

 

เสร็จจากที่ชลบุรี ก็ได้เวลาขับรถกลับกรุงเทพ

ต้องไปรอรับลุงจ๋ากลับบ้าน เนื่องจากลุงจ๋าไม่มีรถไปทำงาน

วันนั้นนู๋ยึดรถขับไปชลบุรี ตอนเช้าก็แวะไปส่งลุงจ๋าที่ออฟฟิต

ลุงจ๋าบอกว่าให้ไปรอที่ Fashion นู๋ก็เลยต้องไปเดินแกร่วๆ อยู่แถวนั้น

 

ปรากฏว่าชาร์ตโทรศัพท์ในรถก็ไม่พอซะที

สุดท้ายต้องหาร้านนั่งให้มีปลั๊กไฟให้ชาร์ตโทรศัพท์

เห็นมีอยู่ที่เดียว ไม่เคยกินซะด้วย ก็เลยต้องสุ่มๆ กินไป

แต่ก็กินไม่หมดอยู่ดี กินไม่ลงจริงๆ กินกะน้องดามาแน่นมากกก

 

แดน เนรมิต

 

ปรากฏว่าคุยกะคุณลุงนึกว่าจะเสร็จงานแล้ว

แต่ดันมีไปประชุมเพิ่มตรง Cystal Park

ฉะนั้นแล้ว นู๋ออกตัวจากตรงนี้ดีกว่า

ขับรถมุ่งหน้าไป Cystal Park เดินวนจนหัวเหนียวเลยทีเดียว

ไปถึงตั้งแต่ 5 โมงกว่า ลุงจ๋าประชุมเสร็จตอนทุ่มนึง

นั่งจนตัวเหนียว ยุงหามเลยทีเดียว จะไปนั่งกินอะไรรอลุงจ๋า

ก็ไม่รู้จะไปนั่งตรงไหน เพราะมันอิ่มจนอยากอ้วกไปหมดแล้ว

 

ตอนแรกกะจะชวนลุงจ๋ากินข้าวฉลองวันเกิดที่นั่น

แต่ก็นึกได้ว่าเราขาด Vitamin M (Money) กันทั้งคู่

แถมยังมีอีกหลายเรื่องที่บ้านต้องใช้เงินอีกเยอะมากกกก

ไม่ว่าจะเป็นทางวิทยาศาตร์ หรือทาง..... ก็เลยจูงกันกลับบ้านดีกว่า

สรุปว่ากลับไปนั่งกินข้าวตรงตลาดบ้านเราเหมือนเดิม

กินที่ไหนก็ไม่สำคัญเท่ากินด้วยกันหรอกเนาะลุงจ๋า...

 

วันนี้ประหยัดไว้ให้พอกิน พอใช้แบบไม่ลำบาก

เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกทั้งชีวิต

วันที่มีเงินเหลือไปกินให้สบายใจก็ไม่สายหรอกเนาะ ^^

 

แดน เนรมิต

 

ช่วงที่ผ่านมาหลายอาทิตย์ที่ขาดหายจากไดอารี่

ก็ไม่ได้ขี้เกียจ หรือ ไม่ใช่ว่าไม่มีอารมณ์เขียนแต่อย่างใด

แต่เพราะอยู่บ้านก็ไม่มีเวลาได้เขียนอยู่แล้ว

แถมมาทำงานก็งานเยอะรัดหัว รัดตัวอยู่ทุกวัน

ก็เลยไม่ได้มา Update Diary เล่าอะไรแบบละเอียดๆ

 

ทั้งๆ ที่จริงๆ มีเรื่องราวเยอะแยะมากมายเกิดขึ้นกับเรา

เรื่องบางเรื่องเหมือนไม่ใหญ่ แต่จริงๆ ก็เกือบใหญ่

เพราะเมื่อวันศุกร์ที่แล้วก็ทะเลาะกัน จนนู๋เก็บเสื้อผ้าแล้ว

ตอนที่โทรบอกม๊า ไม่ได้คิดจะประชดคุณลุงจริงๆ

แต่มันเป็นเรื่องใหญ่ในความรู้สึกของนู๋มากๆ

กับการที่คุณลุงบอกนู๋ว่า... "เธอไปเลย ฉันเลือกแล้ว"

 

ไม่ว่าสิ่งที่คุณลุง จะพูดด้วยอารมณ์โมโห และโกรธ

หรือจะตั้งใจพูดมันออกมาจากใจจริงๆ นู๋ถือว่ามันใหญ่มาก

เพราะถ้าพูดมันออกมาได้ ก็คงเป็นสิ่งที่ออกมาจากใจแล้ว

วันนั้นถึงเป็นครั้งแรกที่คุณลุงถามนู๋ว่า... จะไปจริงเหรอ หรือ ลองดูกันอีกทีมั๊ย

ที่ตอนนั้นนู๋ไม่มีคำตอบใดๆ ให้คุณลุง เพราะ "กลัว... จะได้ยินมันอีก"

 

แต่ไม่ว่ายังไง วันนั้นความรักของเรามันก็ยังใหญ่กว่าความกลัวที่นู๋มี

เราถึงยังเลือกอยู่ ดูแลกันต่อจนถึงตอนนี้

นู๋ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ถ้ามีคำพูดแบบนี้ออกมาจากลุงจ๋าอีก

คราวหน้า นู๋จะยังทนปล่อยให้มันผ่านไปได้อีกมั๊ย

แค่หวังว่า อย่าให้มันเกิด หรือถ้าเรามีเหตุให้ต้องทะเลาะกันคราวหน้า

ลุงจ๋าจะรักนู๋มากพอ ที่จะไม่พูดอะไรแบบนี้ออกมาอีก

 

สำหรับคำพูดที่ทำให้นู๋... หมดใจ หมดแรงที่สุดในวันนั้น

นู๋เชื่อว่า นู๋จะจำมันไปจนวันสุดท้ายของชีวิต และไม่มีวันลืมได้เลย

 

"ฉันไม่คิดจะแต่งงานอีก

เพราะเป็นความรู้สึกดีๆ ที่อยากมีครั้งเดียวในชีวิต"

 

ถ้าคนที่เป็นเจ้าสาวของคุณลุงในวันนั้นมาได้ยิน เค้าคงดีใจมากที่สุด

แต่พอดีว่า... "นู๋... ไม่ใช่คนนั้น" เพราะฉะนั้นความรู้สึกที่มี

มันถึงเป็นความรู้สึก ที่ "ตรงกันข้าม... โดยสิ้นเชิง"

 

แดน เนรมิต

 

กลับมาที่ชีวิตปรกติที่อยากจะเขียนไว้ในไดอารี่ก่อน

ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร แค่เป็นเรื่องราวในชีวิตประจำวันของนู๋

เพราะเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ได้ไปเรียนหนังสือมา

ไปกินมาซะอิ่ม อื้อ เลยทีเดียว อยากเอารูปของกินมาแปะไว้เท่านั้น

 

แดน เนรมิต

 

ถ่ายมาแค่ Break เช้า กะบ่าย

ส่วนมื้อกลางวันไม่ได้ถ่าย เพราะคนเยอะ ไม่รู้จักกัน

อายเค้า เด๋วเค้าหาว่าสะเหร่อ 5555

ไปเรียนหนังสือวันพฤหัส เป็นวันที่นู๋กินมังสวิรัติพอดี

แต่ขอเลือนพระไปก่อน มากินวันศุกร์แทน

เนื่องจากออกไปข้างนอก ของล่อตา ล่อใจเยอะ

เพราะฉะนั้นอย่าให้เสียโอกาส ละมังสวิรัติซะ 1 วัน

 

แดน เนรมิต

 

ช่วงนี้ยังไม่ได้ตั้งใจลดอาหาร อยากผอมอย่างจริงจัง

เนื่องจากว่าตรวจเลือดแล้ว รู้แล้วว่ามีลูกได้อย่างปลอดภัย

ก็เป็นว่ากินให้พอดี อย่าเพิ่งอดจนเกินไป ร่างกายจะได้มีสารอาหาร

แต่ถ้าถึงสิ้นปีนี้ ยังไม่ได้ท้องกับเค้าสักที... เด๋วจะต้องอดอย่างจริงจังแหละ

จะทันมั๊ยเนาะคุณลุง ป่านนั้นนู๋อาจจะอ้วนเป็นช้างน้อยไปแหละ 555

 

แดน เนรมิต

 

แดน เนรมิต

 

ก่อนจะจบไดอารี่ของวันนี้ไป ยังไม่ไปหาเพลงประจำไดอารี่

ขอเล่าเรื่องคุณลุงเมื่อวานนี้ก่อนดีกว่า แต่ Details การดูดวงของเราข้ามไว้ก่อน

แต่เนื่องจากการดูดวง และเหตุการณ์ที่คุณลุงไม่สบาย

ก็เลยทำให้เมื่อวานนี้ ที่คุณลุงจะต้องไปเตะบอลหลังเลิกงาน

นู๋ก็เลยตั้งใจกลับบ้านไปนอนกับพ่อ กับ ม๊า สัก 1 คืน

เนื่องจากว่าไม่อยากจะกลับไปอยู่บ้านเพียงลำพัง

 

ตกลงกับคุณลุงไว้ว่า ต่อไปนี้ทุกวันพุธที่คุณลุงไปเตะบอล

นู๋จะกลับบ้านไปนอนกะพ่อกะม๊าสัก 1 คืน

สรุปว่าเป็นอาทิตย์ละครั้งที่เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เมื่อวานนี้เลิกงานนู๋ก็กลับบ้านไปหาม๊าอย่างตั้งใจ

แถมม๊าก็น่ารักมาก มากกกก อุตส่าห์เดินมารับถึงหน้าปากซอย

 

จริงๆ ก่อนกลับบ้านนู๋ก็โทรหาคุณลุงแหละ เผื่อจะเปลี่ยนใจ

เพราะถ้าคุณลุงไม่ได้เตะบอล นู๋ก็จะกลับบ้านไปอยู่กะคุณลุงตามปรกติ

คุณลุงยังถามว่า ไม่คิดถึงคุณลุงเหรอ... ถ้าคิดถึงก็กลับบ้านเราดีกว่า

แต่ให้นู๋กลับไปอยู่คนเดียว ไม่เอาดีกว่า กลับบ้านหาม๊า กะพ่อแล้วกัน

 

เมื่อวานพอกินข้าวเสร็จ ก็เล่นเกม นั่งเล่นกะลูกสาวทั้งหลาย

สักสามทุ่มก็ได้เวลาอาบน้ำ เตรียมตัวขึ้นไปสวดมนต์แล้ว

แถมตอนเช้านัดกับพ่อไว้ว่า พ่อจะผัดไทวุ้นเส้นให้เอามาที่ออฟฟิต

เนื่องจากมีผู้คน Request คิดถึงฝีมือพ่อกันมากมายยยย

 

ตอนที่นู๋กำลังแปรงฟัน คุณลุงก็โทรมาหา

บอกว่า อ้วนทำอะไรอยู่ เตะบอลเสร็จแล้ว ให้ไปรับกลับบ้านมั๊ย

โอ้โห... ฟังแล้วก็สงสารคุณลุงเลยทีเดียว กลับก็กลับเนาะ

เป็นอันว่าคุณลุงก็มารับกลับบ้านซะตอนสามทุ่มครึ่งกว่าๆๆๆ

สรุปคือ... ไม่ได้นอนบ้านกะพ่อ กะม๊าอีกแล้ว 5555

 

แต่ก็ดี ได้กลับบ้านมานอนกอดกันๆๆ ได้ดูแลลุงจ๋าด้วย

ยังไม่รู้เลยว่าอาทิตย์หน้าจะยังไงดี จะกลับบ้านไหน

ใจจริงก็ไม่อยากให้ลุงจ๋าต้องนอนอยู่บ้านคนเดียวสักวัน

เพราะนู๋เคยนอนมาแล้ว เวลาลุงจ๋าไม่อยู่... บ้านมันเหง๊า... เหงา

อะไรๆ มันก็ดูใหญ่ไป กว้างไป ถ้าจะต้องนอนคนเดียว Y_Y

 

บ้านเราต้องอยู่ด้วยกัน มันถึงจะพอดิบพอดี

แต่ถ้าอนาคตจะมีนู๋ๆ เพิ่มมาก็พอดีกว่าเดิมเนาะลุงจ๋า ^^

 

แดน เนรมิต

 

ได้เวลาปิดท้ายไดอารี่กับเพลงใหม๊... ใหม่ของ Big Ass

นักร้องเท่ห์มาก ดูหน้าตาไม่น่าร้องเพลงไทยเลย T_T

 

“แดน... เนรมิต”

 

อย่าถามว่าชอบตรงไหนของเพลง เพราะตอบไม่ได้จริงๆ

คือมันชอบไปหมด ทั้งเนื้อร้อง ทำนอง เสียงร้อง เท่ห์มากกก

แต่เนื้อเพลงที่ชอบที่สุด จนต้องเลือกมาแปะไดอารี่

มีท่อนนี้แหละ ที่ได้ยินแล้วมันแบบ.... เย้ เย้

 

“จะทำให้รักเรา... เป็นตำนาน”

 

ณ จุดนี้สุดยอดมากเลยจริงๆ ฟังแล้วชอบ

เพราะคำว่าตำนานมันยิ่งใหญ่มากๆๆๆๆๆ

แล้วความรักที่มันจะเป็นตำนานได้มันก็คงต้องยิ่งใหญ่จริงๆ

ส่วนความรักของเราสองคนจะเป็นตำนานได้มั๊ย... อันนี้ไม่รู้

 

แต่ที่แน่ๆ สร้างคนเดียว มันคงเป็นตำนานไม่ได้

ของแบบนี้เรา... สองคนต้องช่วยกันเนาะลุงจ๋า

อาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่จนเป็นตำนานสำหรับใครๆ

แค่มันยิ่งใหญ่ จนเป็นตำนานในใจเราสองคน... ก็พอแล้วเนาะลุงจ๋าของนู๋ ^^

 

 

แดน เนรมิต

 

 


แดน เนรมิตแดน เนรมิต
Music Playlist at MixPod.com

     Share

<< ก้อนหิน... ก้อนนั้นฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ >>

Posted on Thu 4 Oct 2012 17:23
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh