สักวัน... ที่ฉันมีเธอ
เงา... รัก
เท่า... ที่มี
รสชาติ... ความเหงาในหัวใจ
คนสําคัญ... ประจําบ้าน
อย่าปล่อยให้ฉัน... ฝันไปคนเดียว
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ Ver. II
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ
ฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไป
ไกล... เหมือน ใกล้
ฉัน... ทำเพื่อ เธอ
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้ (Ver. II)
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้
ถ่าน... ไฟ เก่า
ฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ
แดน... เนรมิต
ก้อนหิน... ก้อนนั้น
สดชื่น... เหมือนยืนบนไหล่เขา ^^
แฟน... ดี.... ดี
ตลอดไป ^^
ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ
จะอยู่ตรงนี้... จนวัน สุดท้าย
เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >
พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ (มีน้อง มีท้อง... กันเถอะเรา)
บ้า... หอบฟาง
คนไหน... ไม่สำคัญ
หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ
พูดลอย ลอย (อีกแล้ว)
รักเธอ... ตั้งแต่ เมื่อไหร่
หากเธอ... จะรัก
พูดลอย ลอย
คำ... ยินดี
รักเธอ... ทั้งหมด ของหัวใจ
ฉันอยู่ตรงนี้... ข้าง ข้างเธอ
ไ อ ร ด า
ยิ่งรู้จัก... ยิ่งรักเธอ
แด่เธอ... ผู้อดทน
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

ตลอดไป ^^

Friday, 14th September 2012

 

มาแล้ว... คุณลุงจ๋า.... ดีใจมากๆๆ กับไดอารี่วันนี้

เพราะเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน หลายเดือนเลยที่ได้มีไดอารี่ติดกันสองวัน

ที่ผ่านๆ มาไดอารี่แหว่งแล้ว แหว่งอีก จนรู้สึกผิด

ก็อย่างว่าเนาะ หลายเรื่องในชีวิตมันทำให้ไม่ได้เขียน

แต่หลายครั้งก็ขาดไปด้วยความขี้เกียจและไม่มีอารมณ์ ><

 

อีกอย่างไดอารี่วันนี้อาจจะสั้นมากกว่าทุกๆ วัน

เนื่องจากไม่ได้มีเรื่องอะไรจะ Update มากนัก

ช่วงนี้อยู่แต่บ้าน ไม่ได้ออกไปไหนมาไหนกันสักเท่าไหร่

ตามประสาคนไม่มีตังค์ทั้งคุณลุง ทั้งนู๋

ตัดสินใจใช้ชีวิตกันแบบประหยัดสุด สุด รอให้พ้นเดือนนี้ไปก่อนเนาะ ^^

 

ตลอดไป

 

ถึงแม้ชีวิตช่วงนี้จะต้องใช้เงินกันให้คุ้มค่าแบบสุดๆ

แต่ก็ยังมีหนีไปเที่ยวดูหนังกันด้วยเนาะ ใช้ Promotion กันไป

เที่ยวนี้ได้ใช้ Promotion จาก Dtac ของลุงจ๋าซะที

หลังจากที่ต้องเปลี่ยนไปดูหนังที่โรง SF ซึ่งไม่มี Pro ของ AIS

 

วันนั้นที่เปลี่ยนโรงกันกระทันหัน

เพราะ Major หลังบ้านเรา... ไม่มีหนังที่คุณลุงอยากดู๊... อยากดู

และเป็นอีกครั้งที่คุณลุงเลือกหนัง...

แล้วเราสองคน ต้องหน้าเหี่ยวเสียดายตังค์หลังดูจบอีกแล้วววว

 

คราวที่แล้ว ให้คุณลุงเลือกหนังก็พานู๋ไปดูหนังเศร้าจัด

พานู๋ไปดูเส้าหลิน อะไรไม่รู้ แหม Firm มากว่ามันส์ มันส

แต่พอดูเสร็จออกมา เครียดกันจนปวดหัวเลยทีเดียว

เพราะสุดท้าย ตายกันหมดทั้งวัด รันทดดีจริงๆ เลยเชียว Y_Y

 

ตลอดไป

 

และแล้ว... คุณลุงก็ยังจะเลือกหนังอีกแล้ว

คราวนี้นู๋ก็ช๊วน... ชวนแล้วว่าดู TED กันเถอะ ท่าทางจะฮา

คุณลุงยืนกรานว่าเราไปดูไดโนเสาร์กันดีกว่า มันส์แน่อ้วน

ในที่สุด.... คุณลุงก็ออกอาการเดิม “ดูไป บ่นไป”

ออกมาจากโรงหนัง โดนนู๋ซ้ำเติมอีกแล้ว “เราโดนไดโนเสาร์หลอก” T_T

 

ตลอดไป

 

ตลอดไป

 

ไหนๆ ก็มีพื้นที่ว่างเหลือแล้ว ย้อนกลับไปต่อเรื่อง “ทำบุญบ้าน” ให้จบดีกว่า

หลังจากเขียนไว้ได้แค่ครึ่งวัน เลยเถิดมาเป็น 2 เดือนแล้วมั๊งนู๋

ทั้งที่จริงๆ ช่วงครึ่งวันบ่ายก็ไม่ได้มีเรื่องพิธีอะไรแล้วนะ

แต่เป็นการดูแลผู้คน และเริ่มเก็บบ้าน จัดบ้านทั้งนั้น

 

อีกแง่นึงก็เป็นช่วงเวลาที่ต้องประสบพบเจอผู้คนแบบเต็มๆ

เวลานี่หลีกหนี หน้าใครไม่ได้เลยทีเดียว แต่จริงๆ นู๋ก็เลี่ยงอยู่ดี

เพราะจากเหตุการณ์แรกที่ลุงจ๋าพานู๋ไปสวัสดีแฟนพี่เอ๋....

ดอกแรก ก็เล่นเอาซะนู๋ จุกจนทำหน้าไม่ถูกไปเลยทีเดียว ><

 

พอลุงจ๋าพาไปสวัสดี นู๋ก็ยกมือสวัสดีตั้งใจจะยิ้มเยอะๆ

เรียกได้ว่านาทีนั้น “ใจดีสู้เสือ... ยักษ์ – นับจากขนาดตัว” 555

นี่ขนาดเตรียมใจมาหลายวันก่อนหน้ามากๆ แล้วนะ

ตั้งแต่วันที่รู้ว่า แฟนพี่เอ๋ จะมางานทำบุญบ้านเราด้วย

 

ไม่กลัวยังไงไหว ญาติ สนิทรักใคร่กับอดีตของลุงจ๋าขนาดนั้น

สนิทไม่สนิทไม่รู้ หน้าตาจะคล้ายกันจะแย่อยู่แล้ว

ส่วนขนาดตั้งทั้งกว้าง และยาวนี่แทบไม่ต้องพูดถึง

หยั่งกะ cloning กันมา… กรี๊ดดดด บาปกรรมอีกแล้วนู๋ ><

 

นี่ขนาดว่า... อ่านหนังสือธรรมะ สวดมนต์แล้วนะ

ในหนังสือธรรมะเล่มล่าสุด พระท่านก็สอนไว้ว่า...

“เราจะเกลียดใคร ไม่ชอบใคร ไม่ว่าจะมีสาเหตุหรือไม่มีสาเหตุ ให้หลีกเลี่ยงที่จะไปเกี่ยวพัน เกี่ยวข้องกับเค้า ไม่ต้องไปพูดถึง นึกถึง หรืออยากรู้ อยากเห็นเรื่องอะไรของเค้า เพราะมันจะยิ่งย้ำให้ใจเราเพิ่มความเกลียด ความชัง ใจก็ไม่เป็นสุข ให้คิดไว้แค่ว่าเค้าก็เป็นเพื่อนร่วมโลกคนนึง ไม่ต้องไปสนใจ แล้ววันนึงเค้าก็จะหายไปจากใจของเราเอง.... สาธุ”

อ่านแล้ว เข้าใจแล้ว แต่จะทำให้ได้มันยากเหลือเกินค่ะท่าน _/\_

 

ตลอดไป

 

แต่การที่เรายกมือไหว้คนที่เป็น “ผู้ใหญ่” กว่าเรา

แล้วเค้า React ด้วยการ… พยักหน้าให้แบบไม่แม้แต่จะหันมามอง

อย่าไปเอ่ยถึงเรื่องการรับไหว้นะ... ลุงจ๋าก็เห็นอยู่แล้วว่า มันไม่มี

ณ จุดนี้ หน้าเจื่อนกันไป ยิ้มไม่ออก และรู้สึกว่า... “คนเรานี่ก็เนาะ”

 

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่นู๋เห็น แต่พี่ป้อม พี่ไท ก็เห็น

เป็นอันว่า กรรมใดใครก่อ ไม่ต้องรอให้ถึงชาติหน้า

ผู้ใหญ่เค้ารู้ เค้าเห็น และที่แน่ๆ เรื่องก็ถูกเล่าต่อบอกกันไป

ผลเสียไม่ได้เกิดที่นู๋ แต่อยู่ที่เจ้าของพฤติกรรม

และแน่นอนว่า มันเสียไปถึง ญาติพี่น้องเค้า... แน่นอน

 

บอกตรงๆ ว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนนี้ โดยตัวตนของนู๋...

เจอพฤติกรรมแบบนี้เข้าไป คงสะบัด ซัดกลับไม่นิ่งแบบนี้หรอก

แต่วันนี้เริ่มโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และตั้งใจว่า

จะไม่ทำให้ครอบครัว ทุกคนที่รักนู๋ ต้องผิดหวังและเสียใจในตัวนู๋

งานนี้นิ่งไว้ เดินเจื่อนกลับไปฟ้องพ่อ กะ ม๊าดีกว่า เพลีย ><

 

แถมวันนี้วันทำบุญบ้านเรา

ต้องทำตัวให้สงบ มีอะไรก็ต้องอดทน

ตั้งใจอยากทำดีให้เรื่องร้ายๆ ผ่านพ้นออกไปจากครอบครัวเรา

คนแค่คนเดียว จะมาทำให้คนอื่นที่รักเราทั้งงาน... กร่อยไปได้ไง

เรื่องแค่นี้... ต้องอดทนให้ไหว สู้ สู้ เนาะคุณลุงจ๋า

 

ตลอดไป

 

ตลอดไป

 

 

ตอนก่อนที่พี่เอ๋จะกลับ คุณลุงก็ชวนนู๋ไปส่งครอบครัวพี่เอ๋ที่รถ

ปฏิกริยาที่เกิดขึ้น ถือว่าดีขึ้นมาจากเมื่อเช้า

ไม่ใช่อะไร เพราะแม่เอ่ยเกริ่นๆ กับพี่เอ๋และครอบครัวไปว่า...

ตอนนี้อะไรๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว นู๋ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย อย่าไปโกรธนู๋

 

ก็รู้แหละว่าคนฟัง เค้าคงยังทำไม่ได้

เพียงแต่เค้าก็คงได้รู้แล้วว่าสิ่งใดที่ไว้ ผู้ใหญ่เค้าเห็น

ก็ถือว่าเป็นโชคดีของนู๋ที่ครอบครัวของเราสองคนเข้าใจและยอมรับ

ส่วนคนอื่น เราก็คงจะไปตามบังคับให้เค้าเข้าใจเราด้วย คงเป็นไปไม่ได้

 

ตกบ่ายก็ได้เวลาล้างจาน เก็บบ้านให้ได้มากที่สุด

ลำเลียงข้าวของขึ้นรถกลับไปส่งคืนที่วัด

แต่หลายส่วนก็ยังเก็บได้ไม่ครบถ้วนเท่าไหร่

เพราะไหนจะหม้อหาย ชามแตก ถ้วยขาด

ลุงจ๋าก็เรียนหลวงพี่ไปตามตรง หลวงพี่บอกไม่เป็นไร

เรื่องแบบนี้เป็นธรรมดา ใครๆ เค้าก็หายกันทั้งนั้น

 

ของบางส่วนที่ยังเก็บได้ไม่ครบ เนื่องจากวงเหล้าอีกสองวงยังไม่เลิก

ทั้งวงพี่ๆ และที่แปลกยิ่งกว่า ก็คือ... วงเพื่อนบ้าน

ถึงขั้นเก็บจาน เปลี่ยนจานไล่ บอกว่าไม่มีจานให้เปลี่ยนก็ยังไม่รู้ตัว

นั่งจนต้องมีเพื่อนบ้านชั้นผู้ใหญ่ อย่างพี่วิทย์มาช่วยต้อนออกไปข้างนอก

 

ส่วนอีกวง พี่ก็เหลือกันอยู่แต่หน้าประจำ

พี่เสริฐ พี่ต๋อง มีเพิ่มพี่น้ำตาล เนื่องจากไม่เคยมาแต่ไหนแต่ไร

ทุกคนนั่งรอพี่ปอนด์เลิกงาน ตามมาเจอรอบดึก

กว่าพี่ปอนด์จะมา พี่เสริฐ พี่ต๋องก็ร้องไห้ซึ้งใจกันเองไปแล้ว 555

 

พี่ปอนด์มาได้แป๊ปเดียว พี่ต๋องกับพี่น้ำตาลก็กลับแล้ว

เที่ยวนี้น่าจะทำให้พี่น้ำตาลใจชื้นขึ้นมาก

เพราะเวลาลุงจ๋าไม่เมา ลุงจ๋ามักจะใจดี เข้าใจ เห็นใจทุกคน

เป็นคนเอ่ยปากให้พี่ต๋องพาำีพี่น้ำตาลกลับบ้านได้แล้ว

นี่ถ้าเมาตามปรกติวิสัย รับรองว่าลุงจ๋าจะเปลี่ยนเป็นไล่พี่น้ำตาลไปดูทีวี

แถมท้ายด้วยการให้พี่น้ำตาลอาบน้ำ นอนที่บ้านเรานั่นแหละนะ ><

 

นี่ถ้าลุงจ๋าน่ารักแบบนี้ได้บ่อยๆ อีกหน่อยพี่น้ำตาลก็ไม่กังวลหรอก

ไม่เมามากเท่านั้นแหละ ลุงจ๋าจะเป็นคนน่ารักของทุกคนเลย

ถึงวันนี้ก็ผ่านมา 2 เดือนกว่าแล้ว คุณลุงจ๋าของนู๋ก็ยังไม่เมาซักแอะ

ชื่นใจ ดีใจ น่ารักมาก มาก ที่สุดเลย นู๋รักลุงจ๋าเนาะ ^^

 

เป็นอันว่าจบเรื่องการทำบุญบ้านไป ณ เท่านั้น

เพราะตัวนู๋ก็อดทนจนผ่านทุกอย่างไปได้

ตกบ่ายก็หมดแรงสลบมันอยู่ตรงโซฟาที่ยกออกมาวางหน้าบ้านนั่นแหละ

ข้าว เขิ่วก็กินไม่ลง เหนื่อยจัด สลบกันไปแบบไม่อายใคร ^^

 

ตลอดไป

 

ว่าจะให้เป็นไดอารี่สั้นๆ ที่ไหนได้ยาวเลื้อยเปื้อยมาจนได้

แต่ก่อนจะจบไดอารี่ของวันนี้ไป จะไม่พูดถึงรูปเมื่อวานคงไม่ได้

เพราะเพิ่งจะเคยได้เห็นมาจาก Facebook ของเพื่อนๆ ลุงจ๋า

โอ้โห แค่รูปแรกที่เห็นก็ว่าออกแนวจะน่ากลัวแล้ว... แต่ก็ฮาอยู่

 

ตลอดไป

 

แต่อิรูปสองที่เห็นนี่ดิ เรียกได้ว่า "รับไม่ได้" เลยทีเดียว

เนื่องจากน่ากลัวมาก... เห็นแล้วแทบกรี๊ดเลยแหละ

นึกถึงที่มีคนเค้าเคยบอกว่า ถ้านู๋เจอลุงจ๋าในสภาพนั้น

รับรองได้ว่า นู๋วิ่งหนี ไม่มีทางเข้าใกล้ลุงจ๋าแน่นอน

ตอนนี้นู๋เข้าใจและ Confirm ได้เลยว่า "จริงมากกกกกกกกกกกกกก"

 

ตลอดไป

 

ลุงจ๋าบอกว่าในรูปนี้ลุงจ๋าน่าจะอายุสัก 17 - 18

น่าจะเป็นช่วงที่ลุงจ๋าไปพบรักพอดิบ พอดี

ณ วันนั้น นู๋ก็อายุ 14 - 15 สาบานได้เลยว่า...

เจอกันสภาพนี้ นู๋วิ่งหนีแน่ เนื่องจาก "กลัวมาก"

 

แต่อดีตก็คืออดีตแหละเนาะ... นู๋ก็แซวคุณลุงไปงั้นแหละ

เพราะตอนนี้ ขนาดให้ลุงจ๋าไล่ นู๋ยังลังเลไม่ค่อยยอมไปเลย

ก็วันนี้คุณลุงนอกจากจะไม่น่ากลัวแล้ว... ยังน่ารักมากอีกตะหาก

เมื่อวานตอนกินข้าวเย็นกัน นู๋ยังนึกดีใจกับตัวเองที่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้

แถมยังบอกคุณลุงอีกว่า "คุณลุงนี่... น่ารักเนาะ" แบบไม่มีสาเหตุ

เล่นเอาคุณลุง งง เลยทีเดียว ทำไงได้ ก็แค่อยากบอกนี่เนาะ

 

ตลอดไป

 

ใกล้ได้เวลาจบไดอารี่แล้ว

จริงๆ วันนี้เรามีนัดไปจ่ายตลาดกัน

เนื่องจากพรุ่งนี้นู๋อยากจะทำกับข้าวให้คุณลุงกิน

เพราะมีเครื่องสุกี้อยู่ แล้วนู๋ก็อยากทำผัดผงกะหรี่ทะเลด้วย

 

ไม่ได้ทำกับข้าวนานมากๆ แล้ว นับตั้งแต่ที่น้ำท่วมบ้านเรา

และลุงจ๋าไม่ค่อยอยู่บ้าน เพราะต้องลงไปทำงานที่ใต้โน้น...

นับตั้งแต่วันนั้น ถึงวันนี้ก็เพิ่งจะได้ทำกับข้าวที่ไปบ้านไปหนเดียวเอง

ไหนจะตั้งใจซื้อดอกไม้ไหว้พระอีก เพราะพรุ่งนี้วันพระ อยากใส่บาตร

 

แต่ท่าทางจะล่มหมด เพราะคุณลุงต้องรีบไปประชุมด่วน

สงสัยกว่าจะมาถึงบ้านก็ึคงมืดค่ำ ดึกดื่น

เมื่อกลางวันมีการมาบอกว่า ให้นู๋เข้าบ้านไปก่อนได้เลย

ยี้... จะไปได้ยังไง ตัวเองเอากุญแจบ้านของนู๋ไปด้วย

เพราะของตัวเองทำหายไปไหนก็ไม่รู้ ให้นู๋เข้าไปก่อน จะไปทำไรค่ะคุณลุง Y_Y

 

เป็นอันว่าเย็นนี้นู๋ก็ต้องนั่งรอลุงจ๋า หง่อกแหง่กอยู่ที่ IT Square

ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะจะให้นู๋งัดบ้านเข้าไปเองก็คงไม่ไหว

ถ้าช่วงรอแล้วหิวมาก... เด๋วลุงจ๋ามาจะให้พาไปเลี้ยงข้าวนอกบ้านซะให้เข็ด

แต่ท่าทางคงหนีไม่พ้นตลาดแสนรักที่บ้านเีรานั่นแหละ

ตอนนี้ขาดวิตามิน M = Money ทั้งคู่ รอให้หายขาดก่อนค่อยว่ากัน

 

ตลอดไป

 

ปิดท้ายไดอารี่วันนี้กันเลยดีกว่ากับ "เพลงประจำไดอารี่"

 

"ต ล อ ด ไ ป"

 

ตั้งใจอยากจะใช้เพลงนี้มานานมากแล้ว

แต่ก็ไม่ได้ใช้ซะที เปลี่ยนใจไปใช้เพลงอื่นแบบกระทันหันตลอด

มาวันนี้ได้ใช้แล้ว เพลงของใครก็ยังจำไม่ได้เลย รู้แค่ Teddy อะไรนี่แหละ

เนื้อเพลงก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษมากมาย แค่รู้สึกว่าน่ารักดี

 

ตอนนี้ชีวิตของเราไม่ได้มีเรื่องราวอะไรเป็นพิเศษ

เพราะรู้แค่ว่า มีความสุขในทุกวันที่ได้อยู่ด้วยกัน

งอนกันบ้างเป็นวูบๆ แวบๆ แต่ก็หายไม่นาน ไม่จมกับมัน

ก็นู๋ตั้งใจแล้วนี่นาว่าจะอดทนเป็นเด็กดีของลุงจ๋าทุกๆ วัน ^^

 

 


ตลอดไป ตลอดไป
Music Playlist at MixPod.com

     Share

<< ฉัน... ต้องคู่กับเธอแฟน... ดี.... ดี >>

Posted on Fri 14 Sep 2012 14:27
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh