คนสําคัญ... ประจําบ้าน
อย่าปล่อยให้ฉัน... ฝันไปคนเดียว
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ Ver. II
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ
ฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไป
ไกล... เหมือน ใกล้
ฉัน... ทำเพื่อ เธอ
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้ (Ver. II)
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้
ถ่าน... ไฟ เก่า
ฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ
แดน... เนรมิต
ก้อนหิน... ก้อนนั้น
สดชื่น... เหมือนยืนบนไหล่เขา ^^
แฟน... ดี.... ดี
ตลอดไป ^^
ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ
จะอยู่ตรงนี้... จนวัน สุดท้าย
เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >
พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ (มีน้อง มีท้อง... กันเถอะเรา)
บ้า... หอบฟาง
คนไหน... ไม่สำคัญ
หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ
พูดลอย ลอย (อีกแล้ว)
รักเธอ... ตั้งแต่ เมื่อไหร่
หากเธอ... จะรัก
พูดลอย ลอย
คำ... ยินดี
รักเธอ... ทั้งหมด ของหัวใจ
ฉันอยู่ตรงนี้... ข้าง ข้างเธอ
ไ อ ร ด า
ยิ่งรู้จัก... ยิ่งรักเธอ
แด่เธอ... ผู้อดทน
เที่ยงคืน... สิบห้านาที
ตะวัน... ของหัวใจ
ขอแค่... ฝัน
สักเรื่อง... ได้ไหม
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

จะอยู่ตรงนี้... จนวัน “สุดท้าย”

Friday, 31st August 2012

 

ดีใจมากที่อาทิตย์นี้ได้เขียนไดอารี่เกิน 2 วัน

เนื่องจากเดือนที่ผ่านมาทั้งเดือน มีไดอารี่ไม่เกิน 7 วัน

ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนนี้ตั้งใจเขียนไดอารี่ได้ทุกวัน แถมวันละยาวๆ ด้วย

ก็อย่างว่าแหละเนาะลุงจ๋า เด๋วนี้ชีวิตเปลี่ยนไป

 

โดยเฉพาะช่วงเดือน สองเดือนนี้ เรื่องราวชีวิตซับซ้อน วุ่นวายเหลือเกิน

แอบคิดว่าถ้าเรา... สองคน รักกันไม่มากพอ

เราจะจูงมือกันผ่านความยาก และอุปสรรคของ “ชีวิตคู่” ได้แบบนี้มั๊ย

ไม่ว่ายังไง วันนี้เราก็ยังจูงมือเดินมาด้วยกันเหมือนเดิม

ถึงแม้มันจะทุลักทะเลกันไปบ้าง ร้องไห้ งอแง โมโหใส่กัน

แต่ในที่สุด... ตอนจบก็ยังมีเราคอยกอดแล้วก็ให้กำลังใจเหมือนกัน... เหมือนเดิม

 

และเมื่อวานนี้ก็ทะเลาะกันอีกแล้ว

นับตั้งแต่ช่วง Hormone เปลี่ยนแปลงไปกับ P3

นู๋ก็ยังขี้งุดหงิดง่ายมาเรื่อยๆ ทำให้เราทะเลาะกันบ่อยแทบจะวันเว้นวันเลยมั๊ง

ทุกครั้งที่เหนื่อย ที่โกรธ ที่โมโห ก็คิดถึงพ่อกับม๊าแล้วก็โอปอตลอด

เวลาที่ลุงจ๋าเลือกเดินหนีไปอยู่เงียบๆ เวลาที่นู๋เอาแต่ใจ

มันยิ่งทำให้นู๋กลัว... กลัวว่าในที่สุด ก็คงมีแค่ครอบครัวนู๋ พ่อ ม๊า แล้วก็โอปอเท่านั้น

ที่จะอดทนความเอาแต่ใจ เข้าใจความดื้อ และคอยยอมนู๋ทุกครั้ง

 

เมื่อวันนึงที่ความอดทนของลุงจ๋าหมดลง...

วันนั้นลุงจ๋าอาจจะเดินหันหลังไปจากนู๋... ตลอดไป

ทุกวันนี้นู๋ก็พยายามจะเปลี่ยนแปลง ปรับตัวให้งอแง เอาแต่ใจน้อยลง

นู๋ไม่กล้าสัญญากับลุงจ๋าว่าอาการดื้อแบบนี้มันจะหายขาดได้

แต่นู๋จะพยายามทำให้ดีที่สุดในทุกๆ วัน

เพราะลุงจ๋าบอกว่า... ตอนนี้ “เรา... สองคน” คือ “ครอบครัว

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน แล้วเห็นลุงจ๋าหงุดหงิด

หลายที ที่ได้ยินลุงจ๋าเล่าเรื่องเมื่อก่อนที่เคยไปไหน มาไหนได้แบบไม่ต้องห่วงใคร

หรือเวลาจะไปไหนก็ต้องรีบร้อนกลับบ้านมาหานู๋ อยู่ดึกไม่ได้

จนล่าสุดกับเรื่องที่ลุงจ๋าไปเตะฟุตบอลเมื่อวันพุธ แล้วนู๋งอนอีก

ตอนงอนมันก็ง๊อน.... งอน แต่พอใจเย็นก็กลับมารู้สึก สงสารลุงจ๋าทุกที

 

สงสารที่ลุงจ๋าเสียความเป็นอิสระ

สงสารที่ลุงจ๋าไม่ได้ทำอะไรอย่างที่อยากทำเหมือนเมื่อก่อน บางทีนู๋ก็รู้สึกว่า...

จริงๆ แล้วลุงจ๋าอาจจะไม่เหมาะกับการมีชีวิตคู่แบบที่ต้องอยู่ดูแลกัน 24 ชั่วโมงรึป่าว

ชีวิตแบบที่ลุงจ๋าเคยมีน่าจะ “พอดี” กับลุงจ๋าแล้ว

พอวันนี้เรามาอยู่ด้วยกัน ต้องอยู่ด้วยกันตลอดจนแทบจะไม่เหลือ “ชีวิต... ส่วนตัว”

ลุงจ๋าอาจจะอึดอัด จนวันนึงอาจจะไม่มีความสุขกับสิ่งที่เลือกมา

ถ้าถึงวันนั้น นู๋ก็คงอยู่ไม่ได้เหมือนกัน ถ้าต้องเห็นลุงจ๋าใช้ชีวิตแบบไม่มีความสุข

สิ่งไหนที่มันจะเป็นความสุขในชีวิตของลุงจ๋า

ถึงมันจะยากสำหรับนู๋... แต่นู๋จะทำ ทำเพื่อลุงจ๋าของนู๋ จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

ย้อนกลับไปเรื่องที่ยังไม่ได้เล่าเนาะ ตั้งแต่วันแม่โน้นแหนะ

เมื่อวันแม่ที่ผ่านมา ก็กลายเป็นว่าไม่ได้อยู่กับม๊า เพราะกลับมาอยู่กะลุงจ๋าแทน

จากตอนแรกที่ตั้งใจว่า จะกลับไปอยู่กับพ่อกะม๊าตั้งแต่วันเสาร์

แล้วค่อยกลับบ้านเราวันจันทร์ เพราะหยุดยาว แล้วลุงจ๋าก็ไประยอง

เพราะตอนนั้นยังอยู่ในภาวะมีน้อง ต้องพักเยอะๆ ทำอะไรก็ไม่ได้

เลยกะว่าไปอยู่บ้านให้พ่อ กะ ม๊า โอ๋ โอ๋ ซะหน่อย ตรงกะวันแม่ด้วย

 

เย็นวันศุกร์ก็เลยนัดกับโอปอไว้ตอนเลิกงาน

โอปอจะมาหาที่ทำงาน แล้วก็นั่งรถตู้กลับด้วยกัน

คืนวันศุกร์ก็กลับบ้านเรา วันเสาร์ค่อยขับรถกลับไปหาพ่อกะม๊า

ตอนลงรถก็เดินไปรอขึ้นสองแถวกับโอปอ

แต่น้องดันอยากจะพาขึ้น Taxi ซะงั้น กลัวหลานลำบาก

ด้วยความงกของนู๋ก็บอกให้น้องรอ Taxi ตรงใกล้ป้ายสองแถว

ปรากฏว่าสองแถวมาก่อน... นู๋กระโดดขึ้นสองแถวแหม๊บเลย 555

ยังหันไปบอกน้องเลยว่า ถ้าเรารู้จักประหยัดกันแบบนี้ตั้งแต่เด็ก... ม๊ากะพ่อคงสบายกว่านี้

 

เย็นนั้นกลับไปถึงบ้าน โอปอก็ออกไปซื้อข้าวให้กิน

กินเสร็จก็ล้างจาน ล้างชามให้หมดเลย ส่วนนู๋ก็นอนหง่อยๆ เลย

ได้เวลาอาบน้ำ สวดมนต์ อุทิศส่วนกุศลให้ P3 ของเราเนาะ

สวดเสร็จ น้องบอกว่า สวดมนต์นานเนาะ ><

 

เช้าวันเสาร์ก็ตื่นมา อาบน้ำ เตรียมตัวไปบ้านม๊า

เดินลงมาข้างล่างสองรอบก็เห็นน้องไม่ตื่นซะที

เดินลงมารอบที่สามเลยดำเนินการปลุกซะเลยดีกว่า

เพราะจะได้รีบกลับบ้านไปหาพ่อกะม๊าแล้ว

 

ตื่นมาโอปอก็ล้างหน้าไปซื้อข้าวมาให้กินก่อน

กลับมาก็มากวาดบ้าน ถูบ้านทั้งข้างบน ข้างล่าง

ล้างจานที่กินข้าวเสร็จก็ได้เวลากลับบ้านไปหาม๊า

นู๋ก็เอาเสื้อผ้า และสมบัติ ไปนอนบ้านม๊า เล่นกะหมาซะหน่อย

 

ตกลงกะน้องว่าเด๋วเราจะพาพ่อกะม๊าไปกินข้าวฉลองวันแม่ล่วงหน้า 1 วัน

เพราะเช้าวันอาทิตย์ โอปอต้องกลับไปทำงานแล้ว ไม่มีเวลา

ดีไปกว่านั้นคือ น้องเลี้ยง เพราะคุณลุงก่ะรู๋ นู๋จ๊น.... จน

กลับไปถึงบ้านม๊า ก็ได้เวล้าชีวิตลูกแหง่ตามปรกติ

กิน นอน ตื่นมาอีกทีก็กิน สักเย็นๆ ลุงจ๋าก็โทรมาบอกว่า...

เด๋วกลับกรุงเทพวันนี้แหละ ให้น้องมาส่งที่บ้านม๊าแล้วก็กลับบ้านเรากัน

เป็นอันว่าเก็บของกลับบ้านเราเหมือนเดิม ไม่ได้นอนบ้านม๊าเลย ><

 

ไปนัดเจอกันที่ Macro ลาดพร้าว

เพราะจะพาพ่อ กะ ม๊า ไปซื้อของก่อน

เจอหน้ากันเห็นว่าม๊าแซวลุงจ๋าว่าทนคิดถึงนู๋ไม่ไหวเหรอ รีบกลับมา ><

แล้วก็ได้เวลาพาพ่อ กะ ม๊า ไปกิน MK

เหมากันซะท้องเกือบแตก!!!! เป็นอันว่ามื้อนั้น... ลุงจ๋าเลี้ยง

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

กินเสร็จก็ได้เวลาพาพ่อ กะ ม๊า แล้วก็โอปอไปส่งบ้าน

หลังจากนั้นก็มุ่งหน้ากลับบ้านเราเหมือนทุกที

ม๊าคงแอบน้อยใจนิดหน่อย เพราะบอกลุงจ๋าว่า... อุตส่าห์เตรียมที่นอนไว้แล้ว

วันนั้นก็ได้กับข้าวกลับบ้านนิดหน่อย เพราะพ่อเตรียมการไม่ทัน

ตอนแรกคิดว่าจะได้นอนบ้านหนึ่งวัน แล้วลุงจ๋ามาวันอาทิตย์

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

อันนี้ก็ไม่ใช่เหตุการณ์เดียวนะที่ตั้งใจจะนอนบ้านม๊าแล้วไม่ได้นอน

เอาเป็นว่าช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาที่นู๋ไม่ได้เขียนไดอารี่

ก็เอามาเล่ารวบๆ เป็นหมวดหมู่ไว้แบบนี้แล้วกันเนาะ

ถึงจะไม่ได้ตรงวันเป๊ะๆ แต่อย่างน้อยเราก็ได้เก็บไว้อ่านด้วยกันนะลุงจ๋า

 

อีกเหตุการณ์ที่ผิดแผน ไม่ได้กลับไปนอนกะม๊า

ก็คือ... หลังจากการขูดมดลูกที่โรงพยาบาลเรียบร้อย

นู๋ต้องออกจากโรงพยาบาลวันอาทิตย์ตอนสายๆ

นัดกับพ่อกับม๊าไว้เรียบร้อยว่าลุงจ๋าต้องไปส่งบ้านม๊า

เพราะพ่อกะม๊าอยากดูแลแบบประคบประหงมหลังลูกสาวเจ็บตัวมา

 

แต่วันอาทิตย์นู๋ยังไม่พร้อมเท่าไหร่ เพราะไม่มีบทสวดมนต์มา

ออกจากโรงพยาบาลก็เลยแวะไปหาพ่อกะม๊าที่บ้านก่อน

แล้วก็นัดกันว่าเด๋ววันจันทร์ลุงจ๋าจะพามาส่งอีกรอบ

วันนี้ขอกลับบ้านไปเก็บสมบัติที่จำเป็นก่อนนิดนึง

ตั้งใจว่าจะมาอยู่กะพ่อ กะม๊าวันจันทร์ กลับบ้านวันพุธ

 

พอกลับถึงบ้าน ก็คอยถามว่าลุงจ๋าอยู่ได้มั๊ย

เพราะตกลงลุงจ๋าไม่ต้องกลับไปทำงานที่ระยองแล้ว

ลุงจ๋าบอกอยู่ได้ๆๆ นู๋จะได้ไม่ต้องอยู่บ้านคนเดียวตอนกลางวัน

เพราะอยู่บ้านคนเดียวก็ต้องลุกไปหาข้าวกิน ไปล้างจานทำอะไรเอง

 

พอตอนจะเข้านอน ลุงจ๋าบอก..

อ้วนจะไปอยู่กับม๊าจริงเหรอ หายแล้วอยู่บ้านก็ได้มั๊ง

นั่นไง!! ไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวหล่ะซิ นู๋รู้ว่า... อยู่คนเดียว เหง๊า เหงา

 

ตื่นเช้ามา เตรียมตัวแล้วว่าจะไปนอนบ้านม๊า

ตอนแรกนัดม๊าว่าจะไปถึงบ้านสักบ่ายโมง

สายๆ ลุงจ๋ากินข้าวเสร็จ ชวนดูหนัง บอกเย็นๆ ค่อยไป

ตอนนอนเล่น ดูหนังที่โซฟา มีการหันมาบอก.. จะไปเหรออ้วน

ก็ต้องไปซิคุณลุง นัดม๊าไว้แล้ว ไปให้เค้าดูแลหน่อย เค้ารออยู่

 

ไหนตอนอยู่บ้าน... นู๋แกล้งนิดแกล้งหน่อย

ลุงจ๋าก็รีบขู่ว่า... เด๋วเหอะอ้วน เด๋วก็ไม่ส่งไปหาม๊าซะเลย

นั่นไง๊!!! ไม่อยากให้ไปก็ไม่กล้าบอก เกรงใจม๊าเหมือนกัน

 

ตอนขับรถออกจากบ้านจะไปหาม๊า

คุยอยู่ดีๆ มีการบอกว่า อย่าพูดเยอะพรุ่งนี้ก็ไปรับกลับแล้ว

อ้าว พรุ่งนี้เพิ่งจะวันอังคาร ไหนว่าจะให้อยู่ถึงวันพุธ

ลุงจ๋าก็เลยบอกว่า... เด๋วเหอะอ้วน เด๋วไม่ส่ง (อีกแล้ว!!!)

แถมท้ายด้วยว่า นี่ถ้าไม่ใช่ว่าม๊า ไม่ให้ไปหรอกนะ ><

 

สุดท้ายกว่าจะไปถึงบ้านม๊า 4 โมงเย็นโน้น

ม๊าบอก ลุงไม่ให้มาหล่ะซิ ผิดเวลาขนาดนี้

ก็เลยบอกม๊าว่า... ลุงเค้าไม่ไประยองแล้ว ต้องอยู่บ้านคนเดียว

ม๊ารีบบอกเลย มิน่า... กลับบ้านไปอยู่กะลุงโน้น สงสารเค้าอยู่บ้านคนเดียว

มีการรีบเดินไปเจรจากับพ่อว่าเด๋วให้นู๋กลับไปกะลุงเลย

พ่อมีการอิดออดนิดหน่อย บอกว่า... อ้าว ไม่ไประยองแล้วเหรอ

นู๋เลยบอกพ่อว่า... ลุงไม่ไปแล้ว อยู่กรุงเทพ เข้าออฟฟิตนี่แหละ

พ่อบอก... แล้วกลางวันก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวหน่ะซิ

ม๊าบอกว่า... เด๋วเตรียมกับข้าวไว้ให้ไม่เป็นไรหรอก

นั่นแหนะ... ม๊า มีการช่วยลุงจ๋าเฉยเลย!!!! ><

 

เป็นอันว่าวันนั้นก็ไม่ได้นอนให้ม๊า กะ พ่อ โอ๋ โอ๋ อยู่ดี

นั่งรถกลับบ้านกะลุงจ๋ามานอนหง่ำเหงือกอยู่บ้านด้วยกัน

 

เป็นอันว่า ลุงจ๋าก็ไม่ต้องเหงา อยู่บ้านคนเดียวสักวัน

มีแต่นู๋ที่กลางวันต้องเดินโขยกเขยกหาข้าวกิน ล้างจานเอง

แถมวันพุธก็ยังมีการไปเตะบอลซะอีก แล้วดันเป็นวันแรกที่ยาแก้ปวดคุณหมอหมด

วันพุธบ่าย ตื่นมาบนโซฟา นู๋ก็เส้นยึด เดินไม่ได้ ปวดขา

แถมพอไม่มียาแก้ปวด เวลามดลูกบีบตัว โอ้โห... ปวดท้อง น้ำตาไหล

ก็เลยทำได้แค่นอนเหือดๆ แห้งๆ รอลุงจ๋ากลับบ้านตรงโซฟานั่นแหละ

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

ว่าไปแล้วเมื่อวันพุธที่ผ่านมาก็งอนลุงจ๋าที่ไปเตะบอลอีกแหละ

แล้วนู๋ก็ต้องเดินเข้าบ้านเองโดยลำพัง กลัวงูก็กลัว...

 

เล่าเรื่องงูก่อนซะหน่อยนึง!!!!

ก็เมื่อวันอังคารที่ลุงจ๋ากำลังจะกลับมาจากระยอง

ตอนแรกเห็นว่าจะมาถึงค่ำๆ นู๋ก็ตั้งใจว่าจะเข้าบ้านอาบน้ำ สวดมนต์รอ

พอกำลังจะเดินเข้าซอย เจอคุณ รปภ พอดี

คุณรปภ ถามว่า พี่บ้าน 104 ใช่มั๊ยครับ วันนี้งูเข้าบ้าน

อี๊... กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด งูอะไร มาตอนไหน ไม่เห็นรู้เรื่อง

เป็นอันว่า... เค้าโทรบอกลุงจ๋าแล้ว แต่ลุงจ๋าลืมบอกนู๋ ><

 

ยิ่งคุณ รปภ ลง Details ว่าตัวสีดำๆ ใหญ่เท่าแขน

ปีนเข้าบ้านเราแล้ว หาไม่เจอ ไม่รู้ไปตรงไหน

สันนิษฐานเอาว่า น่าจะลงไปในท่อน้ำหลังบ้าน เลยปิดฝาท่อแล้ว 

ลุงจ๋าบอกมันไปแล้วอ้วน เข้าบ้านไปเลยไม่ต้องกลัวหรอก

 

โอ้โห... ไม่เอาด้วยหรอกคุณลุง

ก็ไม่มีใครจับงูได้ นู๋ก็กลัวไว้ก่อน เพราะไม่รู้ว่ายังอยู่ในบ้านเราป่าว

ตัดสินใจกระโดดกลับขึ้นสองแถว ออกไปรอลุงจ๋าที่ IT ดีกว่า

พอลุงจ๋ากลับมา ก็ให้เป็นแนวหน้าไปเปิดบ้าน หาให้ดีก่อน

พี่ป้อมบอกว่า ถึงบ้านแล้วรีบขึ้นข้างบน เช้าค่อยดู...

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

พอวันพุธลุงจ๋าอยากจะไปเตะบอลซะเฉยเลย

นู๋ก็ไม่รู้จะห้ามลุงจ๋ายังไง ไม่อยากขัดใจ เพราะเห็นลุงจ๋าอยากไป

แต่นู๋ยังไม่แข็งแรงดี ไม่จำเป็นก็ไม่อยากไปสองแถว

แถมกลัวงูก็กลัว ต้องเดินเข้าบ้านคนเดียว ถ้าฟ้ามืดแล้วยิ่งมองไม่เห็น

 

แถมพอจะลงรถตู้ ฝนก็ทำท่าจะตกหนักอีก

ยิ่งน้อยใจลุงจ๋าใหญ่เลย ว่าทำมัยไม่นึกเป็นห่วงนู๋นะ

ก็พอดีลุงจ๋าโทรมานั่นแหละ แต่นู๋งอนแล้ว ทำไงได้ ><

ลุงจ๋าบอกว่างั้นไม่ไปแล้ว ให้รอที่ IT แต่ไม่เอาหรอก อยากไปนู๋ก็ไม่อยากห้าม

 

เห็นสองแถวเต็ม ต้องยืนสถานเดียว

แต่นู๋ก็ตัดสินใจกระโดดขึ้นไป ยืนสะเทือนไปตลอดทาง เจ็บแผล

คือยอมสะเทือน ยอมเดินเร็ว ทนเจ็บเอา

แต่ต้องเข้าบ้านก่อนฟ้ามืด เผื่อว่าเจองู จะได้เห็นชัดๆ

 

พอได้นั่งตรงแถวหน้าตลาด ก็เลยส่ง SMS ไปบอกลุงจ๋า

นึกอย่างที่พี่มี่บอก... ผู้ชายเค้าไม่ละเอียดอ่อนเข้าใจเรื่องแบบนี้หรอก

อยากได้อะไร รู้สึกยังไง ก็บอกเค้าไปตรงๆ ไม่งั้นเค้าไม่รู้

แต่นู๋กลัวว่าถ้าบอกบ่อยๆ ลุงจ๋าจะเบื่อแล้วก็อึดอัด

 

เหมือนที่เขียนไว้ตอนต้นนั่นแหละลุงจ๋า

นู๋ยังเชื่อว่าคนเรามันควรจะมีเวลาส่วนตัวที่ได้ทำอะไรที่อยากทำ

เพียงแต่ตอนนี้ นู๋ยังไม่อยู่ในสภาพปรกติ ที่จะอยู่ดูแลตัวเองได้

เอาไว้ให้นู๋หายดี เป็นปรกติ นู๋จะกลับมาดูแลตัวเองให้ได้เหมือนเมื่อก่อน

เหมือนตอนที่ลุงจ๋าต้องลงไปทำงานที่ใต้ตั้งเป็นหลายเดือน

เจองูเขียวเลื้อยฟึ๊บฟั๊ปไปต่อหน้าต่อตา นู๋ยังทำใจกลับไปนั่งทำงานบ้านได้เลย ><

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

อุ๊ย... ไดอารี่ยาวมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อีกแล้ว

น่าจะได้เวลาจบซะที ทำไงได้ ไม่ได้เขียนนาน เรื่องเยอะ

จะเก็บไว้นานกว่านี้ก็กลัวจะหลงๆ ลืมๆ เหมือนเรื่องทำบุญบ้าน

ถึงป่านนี้ก็ยังเล่าไปไม่จบซะที ค้างไว้แค่ครึ่งวัน ลืมหมดแหละ ><

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

 

ปิดท้ายไดอารี่วันนี้กับ "เพลงประจำไดอารี่" เหมือนเดิม

เพลงใหม๊ ใหม่ เคยเห็นแว๊บ แวบบบ แต่ไม่เคยฟัง

เคยดูละครอยู่แค่ไม่เท่าไหร่ เพราะลุงจ๋านั่นแหละ.. ไม่อนุญาตให้ดู

วันนี้ก็เลยลองมาเปิดฟังเนื้อเพลงแบบตั้งใจ จริงจัง...

เพราะสะดุดกับชื่อเพลง คิดว่าน่าจะเอามาใช้กับไดอารี่ของเราได้

 

" จะอยู่ตรงนี้... ตลอดไป "

 

เพลงนี้ร้องโดย AB Normal

หายไปเนิ่นนานมาก... กลับมาคราวนี้เพลงก็น่าฟังเลย

 

ชอบเพลงนี้เพราะฟังช่วงเริ่มต้นก็นึกถึงตัวเองวันโน้น

วันโน้น ช่วงแรกๆ ที่นู๋เห็นลุงจ๋าตามมาอย่างตั้งอกตั้งใจ

ก็เหมือนที่เคยบอกลุงจ๋านั่นแหละ ว่านู๋ไม่คิดจะอยู่กับลุงจ๋าจริงจัง

แต่ในที่สุด... มันก็เลยเถิด ยาวนานมาถึงวันนี้

 

จนวันที่นู๋ได้รู้ "เรื่องจริง" และ "ความจริงที่ยากมาก" กับชีวิต

วันนั้นนู๋ก็คิดไว้ว่า นู๋จะอยู่ดูแล คอยอยู่เป็นเพื่อนข้างๆ ลุงจ๋า

รอให้ถึงวันนึงที่ลุงจ๋าแข็งแรง และทุกคนพร้อมจะให้อภัย ไม่ใจร้ายกับลุงจ๋าอีก

ถึงวันนั้น นู๋ก็จะออกไปจากชีวิตลุงจ๋า ให้ลุงจ๋าได้มีชีวิตดีๆ เหมือนเดิม

 

แต่มาถึงวันนี้... ตอนนี้ แค่นั้นมันคงไม่พอกับสิ่งที่นู๋อยากทำอีกแล้ว

ส่วนลุงจ๋า จะอนุญาตให้นู๋ทำได้แค่ไหน ไปถึงเมื่อไหร่...

ทั้งหมดนั้นก็คงขึ้นอยู่กับ ลุงจ๋า คนเดียวแล้วแหละเนาะ ><

 

จะขอยืนอยู่ตรงนี้ ตราบที่ฉันหายใจ


จะขอยืนอยู่ตรงนี้ ดูแลเธอเรื่อยไป

 

ไม่ให้เธอมีน้ำตา ไม่ว่าปัญหาเข้ามาเท่าไหร่

 

จะรักเธออยู่ตรงนี้ ตราบที่ฉันหายใจ

ชีวิตฉันต่อจากนี้ ไม่อาจจะรักใคร

ได้โปรดให้ฉันดูแล จะอยู่ตรงนี้จนวันสุดท้าย

 

 


จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้ายจะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย
Music Playlist at MixPod.com

     Share


จะอยู่ตรงนี้ จนวัน สุดท้าย

<< เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ >>

Posted on Fri 31 Aug 2012 16:32
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกตัวเลขก่อนส่ง