ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ Ver. II
ยิ่งไม่รู้... ยิ่งต้องทำ
ฉันรักไม่พอ... หรือเธอขอมากไป
ไกล... เหมือน ใกล้
ฉัน... ทำเพื่อ เธอ
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้ (Ver. II)
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้
ถ่าน... ไฟ เก่า
ฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ
แดน... เนรมิต
ก้อนหิน... ก้อนนั้น
สดชื่น... เหมือนยืนบนไหล่เขา ^^
แฟน... ดี.... ดี
ตลอดไป ^^
ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ
จะอยู่ตรงนี้... จนวัน สุดท้าย
เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >
พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ (มีน้อง มีท้อง... กันเถอะเรา)
บ้า... หอบฟาง
คนไหน... ไม่สำคัญ
หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ
พูดลอย ลอย (อีกแล้ว)
รักเธอ... ตั้งแต่ เมื่อไหร่
หากเธอ... จะรัก
พูดลอย ลอย
คำ... ยินดี
รักเธอ... ทั้งหมด ของหัวใจ
ฉันอยู่ตรงนี้... ข้าง ข้างเธอ
ไ อ ร ด า
ยิ่งรู้จัก... ยิ่งรักเธอ
แด่เธอ... ผู้อดทน
เที่ยงคืน... สิบห้านาที
ตะวัน... ของหัวใจ
ขอแค่... ฝัน
สักเรื่อง... ได้ไหม
หยุด... บอกเลิกกัน ซะที V.II
ความรัก... ทำให้คน ตาบอด
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ

Friday, 10th August 2012

 

ห่างหายจากไดอารี่ไปนานมากอีกแล้ว...

เด๋วนี้ไม่ค่อยมีเวลามาเขียนเท่าไหร่ ภาระกิจท่วมหัว ท่วมหูไปหมด

แถมไปนู้น ไปนี่ ตลอดเวลา กลับมาก็อยู่ออฟฟิตบ้าง ไม่อยู่บ้าง

เวลาอยู่ทั้งวัน ก็มีงานให้ทำทั้งวันเหมือนกัน

ในที่สุด ก็อย่างที่เห็น... ไม่ได้เขียนไดอารี่มาอาทิตย์กว่าแหละ ><

 

แถมตั้งแต่วันขึ้นบ้านเรา... ถึงวันนี้ นู๋ก็ยังเล่าไม่จบซะที

และก็เหมือนเดิม วันนี้ก็คงไม่ได้เล่าอีกเหมือนเดิม

เพราะมีเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย ที่ต้องรีบเล่าก่อน

ไม่งั้นอาจจะหมดอารมณ์ร่วมไปมากกว่านี้

ที่สำคัญ... สถานการณ์อาจจะผลิกพันไปมากกว่า ณ ปัจจุบัน

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

ย้อนเล่าไดอารี่นานไปหน่อยค่ะลุงจ๋า

ตอนนี้นู๋เลยนึกไม่ออกเลยว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี

เอาเป็นจาก Plan เดิมของเราแล้วกันเนาะ

ว่าช่วงวันหยุด 4 วันเราจะกลับบ้านไปหาแม่

เพราะนัดกับแม่ไว้ว่าจะกลับไปทำบุญเข้าพรรษากับหลวงตา

 

แต่เอาจริงๆ นู๋ก็ไม่ได้หยุด 4 วันอย่างใครเค้าหรอก

เพราะวันศุกร์ที่ 3 ออฟฟิตไม่ได้ให้เป็นวันหยุด

ก็เนียนๆ หยุดลาป่วยไปซะเฉยๆ แบบไม่ได้ตั้งใจ

ในทางปฏิบัติ เมื่อวันศุกร์ที่ 3 เราก็ไปโรงบาลกันจริงๆ นะ

ถึงจะไกลไปนิด เพราะไปโรงบาลที่สุรินทร์โน้น....

 

จากตอนแรกที่ตั้งใจว่าจะกลับบ้านทั้งหมด 4 วัน

เดินทางกันวันพฤหัส แต่ปรากฏว่าพี่ป้อมไม่หยุด

ก็ต้องเลื่อนไปเดินทางกันวันศุกร์ ถือว่าโชคดีได้ทำงานบ้านก่อน

กลับจากสุรินทร์ก็โน้น... คืนวันอาทิตย์

แถมมาถึงกรุงเทพฯ ก็แวะหาหมอก่อนเข้าบ้านซะอีก

 

ที่ต้องไปหาหมอเยอะแยะมากมายขนาดนี้...

เนื่องจากเกิดเหตุที่เรียกได้ว่าไม่คาดฝันอย่างมากๆ สำหรับเราสองคน

เหตุเกิดตั้งแต่ก่อนเดินทาง แต่ทำยังไงนู๋ก็ไม่มั่นใจนั่นแหละ

ตราบใดที่ยังไม่มีหมอที่ไหน เจาะเลือดมายืนยัน ><

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

สำหรับลุงจ๋าอาจจะไม่ได้เป็นเรื่องไม่คาดฝันมากนัก

เพราะดูท่าทางจะแอบมั่นใจ แอบคิดคนเดียวมาตลอด

ส่วนนู๋อิงสิ่งที่หมอพูดมาตั้งแต่แรก... ก็เลยคิดว่า “เป็นไปไม่ได้”

เพราะคุณหมอคนสวยของนู๋เค้ายืนยันมาแล้วว่า...

ตราบใดที่ เม๊ง เมง ยังไม่มา ไข่จะตกมาปฏิสนธิไม่ได้แน่นอน

 

เริ่มจากเหตุการณ์ดีใจเก้อ แล้วก็แป๊กมา

นับจากที่เม๊ง เมง หายหน้าไปจนครบสองเดือน

ตรวจกันวันนั้นก็ตามที่เล่าไว้ในไดอารี่เมื่อหลายวันก่อน

ตรวจเองที่บ้าน จนดื้อไปตรวจถึงที่โรงพยาบาลก็เป็นอันว่า... ไม่ท้องแน่นอน

 

หลังจากนั้นนู๋ก็ไปตามที่คุณหมอคนสวยนัดสม่ำเสมอ

เพื่อที่จะหาสาเหตุว่า ทำมั๊ย ทำมัย เม๊ง เมงของนู๋ถึงหายหน้าไปนาน

จนกระทั่งคุณหมอจับขึ้นขาหยั่ง ตรวจภายในก็แล้ว...

ไหนจะซาวน์ก็แล้ว แล้วก็วินิจฉัยว่าเป็นคนมีลูกยาก

แล้วถ้าตั้งใจอยากจะมีจริงๆ ก็ต้องจูงมือคุณลุงไปปรึกษาคุณหมออย่างจริงจัง

 

หลังจากนั้นก็ได้ยาฮอร์โมนมากิน เป็นการปรับฮอร์โมนเรียกเม๊ง เมง

ไปหาหมอตั้งแต่วันที่ 6 Jul ได้ยากลับมากิน 1 อาทิตย์

ยาหมดก่อนจะมีงานทำบุญบ้านสัก 2 วัน

ตามปรกติหลังกินยาหมดไม่เกิน 7 – 10 วัน เม๊ง เมงต้องมาให้เห็นหน้า

แต่สำหรับนู๋... ผ่านไป 10 วันก็ยังไม่เห็นเม๊ง เมงมาซะที

จนกระทั้งกลับไปหาคุณหมอคนสวยอีกทีวันที่ 20 Jul

เที่ยวนี้คุณหมอจ่ายยามาใหม่ เป็นยาคุมกำเนิดสำหรับ 1 เดือน

และให้เริ่มกินวันที่ 1 สิงหาเป็นต้นไป

 

แต่คุณลุงก็บังคับให้นู๋ไปซื้อที่ตรวจฉี่มาอีกจนได้

ส่วนนู๋ก็เชื่อแบบที่คุณหมอบอกนั่นแหละ ว่าไม่มีโอกาสท้อง

จนแล้ว จนเล่าก็ยังไม่ยอมตรวจอยู่ดี ผลัดไปเรื่อยจนงอนกันไปหลายรอบ

เพราะลุงจ๋าบอกว่า นู๋ดื้อไม่เชื่อที่ลุงจ๋าบอก... ก็นู๋เชื่อคุณหมอมากกว่า ><

 

จริงๆ แอบบอกตัวเองไว้ตั้งนานแล้วว่า...

ถ้าถึงวันที่ 31 Jul แล้วเม๊ง เมงยังไม่มา.... นู๋จะตรวจ

คิดกับตัวเองไว้เสมอว่า อะไรที่ใครบอกว่าเป็นไปไม่ได้

มันก็อาจจะเป็นไปได้กับเรานี่แหละ เค้าเรียกว่า... “ปาฏิหารย์”

 

แต่วันที่ 31 ลุงจ๋าไม่อยู่บ้าน นู๋อยากตรวจพร้อมกัน

ก็รอจนลุงจ๋ากลับมา แต่พอเช้าวันที่ 1 นู๋ก็ไม่ตรวจอีก

อย่างที่บอกลุงจ๋านั่นแหละ ตรวจวันหยุดดีกว่า

เพราะเวลาตรวจไม่เจอ จะได้มีเวลานอนซึมๆ ทำใจ

 

ในที่สุด เช้าวันที่ 2 Aug ก็มาถึง เป็นวันหยุดอาสาฬหบูชา

วันนั้นตื่นมาเพราะปวดฉี่ กำลังจะเดินปลิวไปถึงห้องน้ำ

ก็มีเสียงแว่วมาจากที่เตียงว่า อ้วน... เอาที่ตรวจไปรึยัง

ใจนู๋ก็นึก โอ๊ะ ตรวจเหรอ ฉี่ก่อนไม่ได้เหรอ ไม่ต้องตรวจหรอก

แต่ก็เดินวนกลับมาเอาที่ตรวจแต่โดยดี ตามสัญญา

 

เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เดินเข้าไปตรวจแบบไม่มีกะจิตกะใจ

เพราะคิดมาเสมอว่า ไม่ท้องหรอก หมอบอกไม่ได้ก็ไม่ได้ซิ

แต่ก็อยากจะตรวจให้ลุงจ๋านั่นแหละ จะเชื่อหมอซะที

และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ใช้ที่ตรวจแบบจุ่ม เพราะถูกสุด

คือใจคิดแค่ว่า ตรวจไปงั้นๆ ไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับผลเพราะไม่มีทางท้อง

 

คือนั่งฉี่ไปแบบเซ็งๆ ง่วงๆ แล้วก็ทำตามวิธีไป ไม่เคยใช้

จุ่มจนได้ตามปริมาณก็วางที่ตรวจไว้นิ่งๆ แล้วก็หันมาจัดการตัวเอง

มองฉี่วิ่งไปตามที่ตรวจ แล้วก็เห็นว่า... มันขึ้นขีดที่สอง

ตาตื่นเลยทีเดียว ตกใจว่า เฮ้ย... อะไรว่ะ!!!!!

 

มองให้ชัดๆ เผื่อว่าเป็นรอบฉี่ยังวิ่งไปไม่สุด

ในที่สุดทุกอย่างก็หยุดนิ่ง พร้อมหัวใจที่ไม่รู้จะเต้นแนวไหน

เพราะออกอาการสับสน งง ตัวเองและที่ตรวจฉี่

คิดไปว่าที่ตรวจมันอาจจะไม่ดี ถูกไป ทำผิดวิธี หรือนู๋เก็บมันร้อนจนพัง ><

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

เดินออกมาจากห้องน้ำแบบ งง งง มึน มึน

บอกลุงจ๋าคำแรกว่า... มันเสียแหละลุง เด๋ววันนี้ไปซื้อใหม่เหอะ

แต่ลุงจ๋าดิ เอาหน้ามุดที่นอน ท่าทางจะยิ้มกว้างมากเลยทีเดียว

แล้วก็เงยหน้ามาทำฟอร์มมา เห็นมั๊ยอ้วน ฉันบอกแล้ว...

แต่ทั้งหมดนี้ หน้ายังยิ้มอยู่ คาดว่าหุบไม่ลง ><

 

เดินกลับมาที่เตียง ตั้งใจว่าจะหลับต่อซะหน่อย

ก็ได้แต่กลิ้งไป กลิ้งมา นอนไม่หลับทั้งคู่นั่นแหละ

ใจนู๋ตอนนั้นก็มีแต่คิดสับสน แล้วก็กังวล

ถามว่าดีใจมั๊ยที่ตรวจแล้วเจอสองขีด... ก็ดีใจ

แต่อีกใจที่มันหนักกว่าก็คือ... แล้วลูกเราจะเป็นอะไรมั๊ย

เพราะช่วงเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา... นู๋กินยาเยอะมากกกก

 

ตั้งแต่ฮอร์โมนที่คุณหมอให้กินให้เม๊ง เมงมา

ผ่านมาอีกหนึ่งอาทิตย์ก็ป่วยเป็นหวัดซะงั้น

ตอนป่วยที่บ้านคนเดียวก็ซัดทั้งยาแก้แพ้ แก้หวัด พารา

พอไปหาหมอก็ได้ยามาชุดใหญ่ทั้งแก้แพ้ พารา ลดน้ำมูก แก้อักเสบ

แถมยังปากแมวพูดกะซั้นไปว่า ถ้ากูท้อง... ลูกกูหัวเบี้ยวไปแล้วมั๊ง ><

ที่นี้แหละ ทุกสิ่งอย่างวนกลับมาวิ่งอยู่เต็มหัวไปหมด

 

ตอนนั้นได้แค่คิดว่า ที่ตรวจมันอาจจะพลาดจริงๆ ก็ได้

ตกบ่ายก็ไป IT Square ไปซื้อที่ตรวจอีก เอาแบบคุ้นเคย

แถมซื้อมาตั้ง 2 อัน เรียกว่ากันพลาด ให้แน่ๆ ไปเลย

แล้วก็ซื้อ Folic มาเพิ่ม เพราะอันที่กินลืมไว้ที่ออฟฟิต

หยุดติดกันตั้งสามวัน ไม่กินไม่ได้ บำรุงไปก่อนให้ใจชื่น

 

ปรากฏว่าคืนนั้นนอนไม่หลับ เครียดตลอดเวลา

คิดแต่ว่ายาที่กินไปจะเป็นยังไงกับลูกเราบ้างนะ

หรือจะให้ดีกว่า ยังไม่ต้องท้องดีมั๊ย ตรวจเจอขีดเดียวก็ได้

แต่ถ้ามันเป็นสองขีดอีกจะทำยังไงต่อไปดี กลัวมาก.... ><

 

สะดุ้งตื่นมาอีกทีตี 5 ครึ่ง สะกิดลุงจ๋าถามว่าตรวจเลยมั๊ย

ลุงจ๋าบอกตรวจเลย ตรวจเลย... นู๋ก่ะเข้าห้องน้ำไปพร้อมที่ตรวจสองอัน

หยดมันทีเดียวทั้งสองอันนั่นแหละ ดูดิว่ามันจะเหมือนกันมั๊ย

นั่งรอให้ฉี่วิ่งไปจนสุดนั่นแหละ มองเพ่งๆ ทั้งสองอัน... ก็เหมือนเดิม

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

ทีนี้แหละ ชีวิตเต็มไปด้วยความเครียด แล้วก็กังวล

อยากรู้แค่ว่าท้องแน่เหรอ ถ้าท้อง ท้องตั้งแต่เมื่อไหร่

แล้วก็นึกย้อนไป... ว่าเริ่มมีอาการแปลกๆ กับตัวเองตอนไหน

 

จำแม่นมากว่ามีอาการตั้งแต่เมื่อวันจันทร์ที่ 6 Aug

หิ้วกับข้าวขึ้นรถมาทำงาน เหม็นกับข้าวที่ตัวเองถือจนจะอ้วกมาตลอดทาง

ลงรถไฟฟ้าคลื่นไส้จนต้องไปหาน้ำส้มคั้นมากินให้หายเลี่ยน

แต่พอตกบ่ายก็ดีขึ้น อีกอาการคือ หิวมาก... หิวจนท้องอยากร้องดังๆ

เช้าวันอังคารหิวจนคิดว่าถ้าท้องร้อง คนที่นั่งข้างๆ ต้องได้ยินแน่ๆ ><

ตอนกลางวันเดินออกไปกินข้าวกับพี่มี่ด้วยอาการมึนๆ

ยังหันไปบอกพี่มี่ว่า นู๋เป็นไข้อีกแน่เลย เดินโงนเงน จนจะอ้วกแหละ

บ่ายนั้นยังเกือบกินพาราไปอีกรอบ... ดีนะขี้เกียจเลยตัดสินใจไม่กิน

 

อีกอย่างที่ออกจะแปลกสักหน่อย เพราะเช้าวันพุธหลังจากตรวจเสร็จ

ก็ไปเดินในสวนกะลุงจ๋า ปรากฏว่าดอกน้องมะม่วงแน่นมาก...

ลูกเยอะสุดๆ ออกดอกมาสามช่อใหญ่เลยทีเดียว แถมเห็นเม็ดใหญ่แล้วด้วย

ใจเต้นตึกตัก เพราะตอนที่รดน้ำน้องมะม่วงทุกวัน ที่อาการใกล้จะตาย

บอกน้องมะม่วงว่าอย่าตายนะ โตขึ้นมาแล้วมีลูกพร้อมกันเลยเนาะ ^^

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

หลังจากตรวจเสร็จเรียบร้อย... ก็ได้เวลาเตรียมตัว อาบน้ำแต่งตัว

เพราะต้องรีบไปรับพี่ป้อมที่ชลบุรี แล้วก็ออกเดินทางกลับบ้านกัน

ตอนแรกกะว่าจะนอนต่ออีกหน่อย แต่ก็เหมือนเดิม... นอนไม่หลับ

ว่าจะออกจากบ้านเร็ว เผื่อจะได้ไปเจอซั้น แต่สุดท้ายก็ไม่ทัน อดเจอ

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

ตอนนี้ซั้นตื่นเต้นสุด เรียกได้ว่ากรี๊ดกร๊าดดดดด

ประมาณว่า She อยากจะเป็นป้าคน

บอกว่าจะซื้อทองรอรับขวัญหลาน ขอให้เกิดมาแข็งแรง

ลุงจ๋านู๋ไม่ได้บังคับนะ เค้าว่าอยากแก้เคล็ดให้หลานสมบูรณ์

 

ตามสัญญาคือ ลุงจ๋าจะเลี้ยง Starbucks นู๋อ้วน

เพราะติดข้างกันมาหลายแก้ว แต่สุดท้ายเหมารวมเป็นแก้วเดียว

ก็ยังดีแหละเนาะ ได้แวะซื้อชาเขียวของชอบระหว่างทางไปรับพี่ป้อม

ถ่ายรูปลง Facebook เท่านั้นแหละ โดนซั้นด่าออกสื่อเลย ><

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

 

ไปเจอพี่ป้อมก็เล่าเรื่องที่กลุ้มใจนั่นแหละเนาะ

แต่เล่าไปกินไปนะ เพราะนู๋หิวจัด ไส้ใกล้ขาดเต็มที

บอกลุงจ๋าว่าถ้าตรวจกับคุณหมอจน Confirm แล้ว...

ห้ามปล่อยให้นู๋หิวนานมากขนาดนี้อีก... สงสารลูก ><

 

พี่ป้อมบอกว่าอย่าเพิ่งกังวล ไม่เป็นอะไรหรอก

เด๋วก็รีบไปหาหมอที่สุรินทร์นั่นแหละ จะได้สบายใจ

แต่ตั้งใจกันไว้ว่าจะไปหาหมอกันช่วงบ่ายวันเสาร์ หลังทำบุญเสร็จ

 

ระหว่างทางก่อนไปรับพี่ป้อม ลุงจ๋าก็โทรถามพี่ป้อมเรื่องหมอ

คาดว่าทุกคนที่บ้านดีใจ เต็มที่มากแล้ว... กะว่าท้องแน่

แต่ตลอดเวลา นู๋ก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดีนั่นแหละ รอหมอก่อน ><

อยากเจาะเลือด อยากให้ชัวร์ แต่เท่าที่ฟังมาหลายหมอ

ตอนนี้รู้แล้วว่า ถ้าฮอร์โมนมากขนาดตรวจเจอในฉี่ได้... ท้องชัวร์

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

เย็นนั้น... ไปถึงบ้าน ก็เล่าให้แม่ ให้พี่ป๊อป พี่โจ้ฟัง

และเืพื่อความสบายใจของนู๋... ทุกคนสรุปว่าไปหาหมอวันนี้เลย

ก็ไปนั่งรอหมอ เข้าไปเจอหมอถึงได้รู้ว่าเจาะเลือดที่นี่ไม่ได้

เพราะถึงเจาะก็ต้องรอผลเป็นอาทิตย์ ไม่เหมือนที่กรุงเทพฯ

แต่หมอ Firm มาแล้วว่าถ้าตรวจฉี่เจอ 3 อันซ้อนขนาดนี้... ท้องแล้ว

อย่างว่า ใครจะมั่นใจ ดีใจแค่ไหนก็... นู๋ยังไม่มั่นใจอยู่ดี

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

สองวันที่อยู่บ้าน ปรากฏว่านู๋ไม่ได้ช่วยทุกคนทำอะไรเท่าไหร่

เพราะก้มเก็บดอกแคได้ไม่เท่าไหร่ หัวก็หมุนๆ งงๆ แล้ว

ก็เลยได้แค่เดินไป เดินมาชงกาแฟให้ลุงจ๋ากินไป

สายๆ ก็ออกไปซื้อของ ไปทำบุญที่วัดหลวงตา

 

ไปถึงร้านซื้อสังฆทาน คุณป้าเจ้าของร้านบอกมีองค์

แม่เลยถามว่า เนี้ยเค้าเป็นเนื้อคู่กันมั๊ยสองคนนี้

คุณป้าบอก ใช่เลยแหละ คู่แท้แล้วแบบนี้

โอ้โห... คุณป้ามั่วกะนู๋รึป่าว พูดแบบนี้ลุงจ๋าหดหู่นะเนี้ย

เพราะลุงจ๋าเค้ามีคู่แท้กว่ามาตั้งนมนาม และยังหวังว่าจะแท้ต่อไป ><

 

ไปถึงวัด เจอผู้คนมากมาย ใครๆ ก็ถามว่าไปหาหมอทำมัย

ดีใจกันใหญ่แล้วว่าจะมีหลาน มีน้องให้เปา เปา

แต่นู๋แอบบอกในใจเป็นระยะๆ ว่าใจเย็นๆ ค่ะ นู๋ไม่แน่ใจ

ไม่อยากให้ทุกคนดีใจเยอะ เด๋วจะผิดหวังกันหมด

 

ป้าวิก็พาไปดูฆ้องใหญ่ยักษ์ คือนู๋เห็นมาหลายวัดแล้ว

เห็นครั้งแรกที่เชียงใหม่ ตอนไปเที่ยวกะตั๊ก กะซั้น

แล้วลองลูบเท่าไหร่มันก็ไม่ดัง เค้าบอกกันว่าต้องมีบุญ

อธิษฐานอะไรถ้าจะเป็นจริง ลูบแล้วถึงจะดัง

ตั้งแต่นั้นเข็ดมาก ไม่อยากลูบอีกเลย... เพราะไม่ดัง อายเค้า

 

งานนี้ป้าวิยุส่ง ลูบเลย ขอพรๆๆ แล้วลูบเลย

เฮ้ย.. ปรากกว่า งานนี้ดังจริงแหะ ลูบกี่ที ดังตลอด

ยิ่งดีใจเพราะหลังจากที่อธิษฐานแล้วก็ยังลูบดังทุกครั้ง

จะอธิษฐานอะไรไปได้นอกจาก ขอให้มีลูกจริงๆ แล้วเค้าแข็งแรง ^^

 

สงสารก็แต่ลุงจ๋า พยายามลูบไปหลายรอบ

แต่ก็ไม่ดังกับเค้าสักรอบ มาใจไม่ดีก็เพราะ...

ลุงจ๋าขอให้ลูกแข็งแรง แต่ดันลูบไม่ดังซะงั้น...

เอาน่านู๋ลูบดัง ก็ถือว่ายังแข็งแรงจากเสี้ยวนู๋ก็โอแหละเนาะ

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

ไปบ้านเที่ยวนี้ไม่ค่อยได้ไปไหน เพราะเวลาไหน

กิจกรรมไม่ค่อยมี... เพราะอยู่แต่บ้าน

ออกนอกบ้านแค่โรงพยาบาลกับวัด

แต่ตอนเย็นก็มีย่างหมูกินที่บ้าน... มีปู่หมางกะน้าหงึ่ม

อยากบอกว่าอร่อยมาก นู๋กินข้าวเยอะมาก... อิ่มอ้วนสุดๆ 555

 

ถ้าถามว่ามีอะไรไม่หร่อย ณ จุดนี้ลุงจ๋าคงรู้ตัวดี

คือพี่ป้อม กะ พี่ป๊อป ทำหน้าไม่อร่อยสุดๆ จนนู๋ไม่กล้ากิน ><

แต่สุดท้ายยอมกินเพราะปู่หมางปรุงใหม่

นู๋เลยชิมแจ่วฮ้อนฝีมือลุงจ๋า แต่ปู่หมางปรุงได้สะดวกใจมากขึ้น โฮะ โฮะ

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

กลับบ้านเที่ยวนี้ มีเพื่อนร่วมทางเพิ่มขึ้น

ไม่ใช่แค่พี่ป้อม แต่มีเพื่อนที่ทำงานพี่ป้อมมาด้วย

อยากบอกว่าเป็นการนั่งรถที่หงุดหงิดสุดๆ คือ She พูดเยอะมาก

แถมบางครั้งมีการคุยโทรศัพท์ เรื่องส่วนตั๊ว... ส่วนตัว แล้วคุยนานอีก

คือ นู๋หงุดหงิด คนอะไรไม่เกรงใจเจ้าของรถเลย

 

ตั้งแต่กระเป๋าแล้ว มาขอไปกับเค้า ก็รู้ว่าเค้าก็สามคนแล้ว

ตัวเองยังจะเอากระเป๋ามาได้ตั้ง 3 ใบ นี่ไม่รวมกระเป๋าสะพาย

ใบนึงก็ใหญ่แสนใหญ่ ใหญ่แบบต้องลากเอา แล้วก็ใบน้อยอีก 2

โอ้โห... แถมยังพูดจาขี้โม้อีก มีช่วงนึงนู๋ทนไม่ไหวก็โม้บ้างเลย

แล้วเป็นไง... โดนลุงจ๋าดุไปตามระเบียบ ก็ไหนบอกว่าเหมือนแม่ไม่ต้องกลัวใคร โม้กลับเลย ><

 

ก็ตกลงกะลุงจ๋าแล้วว่าไม่เอาแล้วนะยายคนนี้

เราจะไม่ให้ร่วมทางขึ้นรถกลับบ้านแล้ว รำคาญมาก

ลุงจ๋าบอกว่าถ้าคราวหน้าจะมาด้วยอีก ก็บอกเลยว่าไม่กลับ

ชิ้ว ชิ้ว คนอะไรไม่รู้ ไม่รู้จักเกรงใจ หน้ามึนมาก

 

ตอนไปส่งถึงบ้านที่สุรินทร์ มีการทิ้งหมอรองคอไว้อีก

ประมาณว่าขากลับจะได้ใช้ต่อ ไม่ลืมเอามาจากบ้าน

โห... คนอะไรว่ะแบบนี้ ไม่เกรงใจเจ้าของรถบ้างเลย

จะทิ้งไว้บนรถเค้า ถามก่อนมั๊ยว่าทิ้งได้ป่าว... ยายบ้า!!!!

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

ส่งพี่ป้อมที่ชลบุรีเสร็จ ก็ตีรถกลับกรุงเทพอย่างด่วน

เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าถึงกรุงเทพจะรีบไปหาหมอ

เผื่อว่าลุงจ๋าต้องรีบไประยองภายในวัน สองวัน จะได้ไม่กังวล

จริงๆ คนกังวลไม่ใช่ลุงจ๋าหรอก นู๋เองแหละ เพราะยังไม่ชัวร์

 

รีบบึ่งมาถึงโรงพยาบาลวิภาวดี เพราะถือว่าใกล้บ้านสุด

แล้วก็โทร Check แล้วว่ามีหมอให้เรามาตรวจได้

คุณหมอก็ให้ตรวจฉี่เลย พอเข้าไปถึงคุณหมอก็เรียกคุณแม่ซะแหละ ><

เป็นอันว่า... ท้องชัวร์ แต่พอจะนับอายุครรภ์นั่นแหละที่เป็นปัญหา

เพราะนับจากที่ ประจำเดือนมาครั้งสุดท้ายไม่ได้ เลยได้แต่คร่าวๆ เอา

 

แล้วก็ได้เวลาขึ้นขาหยั่ง... ต้องไปซาวน์ดูอายุครรภ์

ปรากฏว่าพอซาวน์เท่านั้นแหละ ก็หงอยกันไปเป็นแทบๆ

เพราะถึงคุณหมอจะเจอถุงตั้งครรภ์ แ้ล้วก็ไข่แดง...

แต่... เรายังมองไม่เห็นตัวอ่อน ซึ่งคุณหมอก็บอกว่า... น่าจะท้องลม

 

ถึงยังไงก็ยังไม่ให้หมดหวัง เพราะว่า... อีกสองอาทิตย์ค่อยมาซาวน์ใหม่

ไม่ว่ายังไง ก็ต้องเผื่อใจไว้ เนื่องจากไม่เห็นเลยแม้แต่จุดเดียว

เครียดเลยทีนี้ เชื่อหมอไปแล้วว่าคงท้องลมแน่นอน

โดนดุอีกแล้วว่าเชื่อแต่หมอ แต่ไม่เชื่อลุงจ๋าเหมือนคราวที่แล้วไม่มีผิด ><

แหม.. ก็หมอเค้าเป็นหมอ ลุงจ๋าเป็น Engineer นะ

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

เช้าวันจันทร์ก็ยังไม่คิดมากอยู่ ให้ลุงจ๋าพาไปหาหมออีก

แต่เปลี่ยนโรงพยาบาล แล้วก็เปลี่ยนหมอด้วย

กลับไปที่โรงบาลวิภาราม เพราะมีประวัติทั้งหมดทั้งแต่ที่เม๊ง เมงหายไป

แล้วก็เล่าให้คุณหมอคนใหม่ฟังด้วยว่าเมื่อวานซาวน์แล้วไม่เจอ

แต่ตอนนี้ไม่อยากจะซาวน์แล้ว เพราะเชื่อว่าผลคงไม่ต่าง

 

คุณหมอเลยแนะนำให้เจาะเลือดดูค่าฮอร์โมนเอา

แต่เจาะแล้ว อีกสองวันก็ต้องมาเจาะอีกทีเผื่อดูผลต่าง

โดยปรกติแล้ว หลังจาก 2 วันค่าฮอร์โมนควรจะขึ้นประมาณ 66%

แต่ถ้าไม่ขึ้น ก็แสดงว่าการทำงานของรกผิดปรกติ อาจจะท้องลมได้

 

หลังจากเจาะครั้งแรกไปแล้ว... หมอชมว่าค่าฮอร์โมนสูงดีมากไม่น่ากังวล

แต่พอวันพุธไปเจาะอีกรอบ... ปรากฏว่าค่าลดลงมานิดหน่อย

ประเด็นอยู่ที่ว่าโดนซาวน์อีกแล้ว ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ซาวน์อีกจนกว่าจะสองอาทิตย์

คุณหมอบอกว่าห้องเลือดบอกว่าค่าฮอร์โมนขึ้นสูงมากจนผิดปรกติ

สูงจนห้องเลือดขอเจือจางเลือดอีกที แล้วจะวัดค่าใหม่

ที่จะขอซาวน์เพราะว่าอาจจะเป็นอาการอื่นแทรกซ้อน

และวันนั้น... นู๋ก็มีเลือดออกมานิดๆ ให้ตกใจซะด้วย ><

 

พอซาวน์เสร็จ ก็เหมือนเดิม มองไม่เห็นตัวอ่อน

แต่สิ่งที่คุณหมอสันนิษฐานว่าเป็นครรภ์ไข่ปลาอุกอะไรเนี้ย... ก็ไม่ได้เป็น

ตอนแรกคุณหมอบอกว่าถ้าห้องเลือดบอกว่าค่าสูงผิดปรกติต้องเป็นแสนขึ้นไป

พอผลหลังเจือจางออกมา กลายเป็นว่าลดลงจากวันจันทร์ จาก 40,000 เหลือ 38,000

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

ส่วนอาการที่เลือดออก หมอตรวจภายในเห็นเป็นเลือดสีดำๆ

สรุปไว้ว่าเป็นอาการ "แท้งคุกคาม" แต่น่าจะยังไม่กลัว

เพราะยังไม่ได้มีเลือดไหลออกมาเป็นสีแดงในปริมาณมากๆ

คุณหมอบอกให้เลือกว่าจะฉีดยากันแท้งมั๊ย ถ้าฉีดแล้วจะมีผล 7 วัน

แต่ในกรณีที่ท้องลมจริงๆ ก็จะลำบากกับการทำให้หลุดออกมา

คุณลุงตัดสินใจว่า ไม่ฉีด ปล่อยไปตามธรรมชาตินี่แหละ แค่ไหนแค่นั้น

 

นู๋เองก็คิดไว้ว่าจะไม่ทำอะไรแล้ว ไม่ไปหาหมอให้กลุ้มใจอีกแล้ว

กลับบ้านไปก็โทรหาพ่อ พ่อบอกว่าจะไปหาหมอทำมัยเยอะๆ

แค่หมอบอกว่าท้อง ก็จบแล้ว ตั้งใจทำหน้าที่ดูแลตัวเองให้แข็งแรง

คิดไปก็เท่านั้น แถมจะไม่ดีกับลูกอีก เพราะเครียดเกินไป

 

ก็จริงอย่างพ่อบอก ตั้งใจแล้วว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

จนกว่าเค้าจะไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ค่อยว่ากัน...

เพราะตอนที่หมอตรวจภายใจ หมอบอกว่าปากมดลูกก็ไม่ได้เปิด

แล้วถุงการตั้งครรภ์ ขังแดงก็อยู่ในที่ๆ เหมาะสม รูปทรงก็ดี

ให้รอมาซาวน์ใหม่ในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า

 

แต่นู๋ตั้งใจว่าจะรอให้ครบสองเดือนก่อน ถ้าไม่มีอะไรฉุกเฉิน

ก็ค่อยไปหาหมอซาวน์ดูอีกรอบ เพราะถึงไปเร็วแล้วหมอสรุป

แถมให้กินยาให้ออกมา นู๋ก็ไม่กินหรอก

อย่างที่บอกลุงจ๋าไปนั่นแหละ ปากมดลูกยังไม่เปิด

เค้ายังไม่ออกมาเอง แสดงว่าเค้ายังสู้... นู๋ก็จะสู้เพื่อเค้าเหมือนกัน

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

สิ่งที่ตั้งใจทำตั้งแต่วันที่กลับมาจากโรงพยาบาล

ก็คือ... การสวดมนต์ ตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ไปส่งพี่ป้อม

พี่ไทให้หนังสือสวดมนต์มาหนึ่งเล่ม

พี่ไทบอกให้ใจเย็นๆ สวดมนต์ไว้ เด๋วก็มีข่าวดี

 

ความตั้งใจของนู๋ที่อยากสวดมนต์ไม่ใช่แค่เพราะอยากได้ข่าวดี

สำหรับนู๋ ถึงแม้เค้าจะสู้ไม่ไหว จนมาอยู่กับเราไม่ได้

แต่อย่างน้อย บุญกุศลที่ได้จากการสวดมนต์ จะได้ติดตัวเค้าไป

ถ้าเค้ามีบุญติดตัวไว้มากๆ จะได้มีโอกาสไปเกิดไปอยู่ในที่เค้าอยากอยู่ ^^

 

สองวันที่ตั้งใจสวดมนต์มา พอแผ่เมตตเสร็จน้ำตาไหลทุกวัน

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่มันก็ไหล

จะพยายามสวดมนต์ให้ได้แบบนี้ไปเรื่อยๆ สวดไปทุกวัน

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ก็อยากจะสวดแบบนี้ต่อไป ^^

อย่างน้อย สวดบ่อยๆ น่าจะทำให้ใจสงบมีสมาธิมากขึ้น

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

แถมเมื่อวานยังได้บทสวดมนต์อันใหญ่มากมาจากพี่มี่

พี่มี่บอกว่าถ้าจะหัดสวดชินบัญชร ต้องเริ่มวันพฤหัสเพราะเป็นวันครู

จากที่นู๋ตั้งใจจะเริ่มสวดวันศุกร์ ตรงกับวันพระพอดี

ก็เลยทำอย่างพี่มี่แนะนำ สวดยาวเลยทีนี้...

ถ้าไม่มีลูกให้ลุ้นแบบนี้ คงไม่ได้เริ่มทำเรื่องดีๆ แบบนี้หรอกเนาะ

ถือเป็นการเริ่มต้นหน้าที่แม่ หน้าที่ใหม่ ทำดีเพิ่มขึ้นแล้วกัน ^^

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

ใกล้จะปิดท้ายไดอารี่แล้ว... แต่ท่าทางคงจะไม่ทัน

เด๋วค่อยกลับไปเขียนต่อที่บ้าน เพราะได้เวลากลับบ้านแล้ว

วันนี้โอปอจะกลับบ้านเราเป็นเพื่อนกัน แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับไปหาพ่อกะม๊า

ระหว่างที่ลุงจ๋าไม่อยู่ จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงนู๋ที่อยู่คนเดียว... ^^

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

ตอนนี้กลับมาเขียนไดอารี่ต่อให้จบ

เขียนตรงมาจากบนที่นอนที่บ้านเลยทีเดียว

หลังจากที่ไม่ได้นอนเขียนไดอารี่แบบนี้มานานมากๆ แล้ว

โดยเฉพาะเมื่อลุงจ๋านอนข้างๆ เด๋วนี้หมดสิทธิ์เล่นคอมพ์

 

กลับมาพร้อมโอปอ น้องดูแลเป็นอย่างดีมาก มาก

แวะ IT น้องก็อยากซื้อนู้น ซื้อนี่ให้กินตลอด

แต่ไม่อยากให้น้องเสียตังค์ ไม่กินหรอก ให้น้องเก็บตังค์เยอะๆ ไว้

พอจะไปขึ้นสองแถว น้องอยากพาขึ้น Taxi ซะงั้น

โชคดีที่สองแถวมาพอดี รีบเดินไปจองที่เลยทีเดียว... นู๋งก 5555

 

กลับมาถึงบ้านก็ดูแล ทำให้ทุกอย่างเป็นอย่างดีเลย

ทั้งเก็บแจกัน เปลี่ยนน้ำพระ ซื้อข้าว ล้างจาน ตัดดอกไม้

โชคดีที่สุด ที่มีน้องดีๆ น่ารักๆ มาช่วยดูแลแบบนี้

เด๋วพรุ่งนี้จะไปนอนนิ่งๆ ให้พ่อ กะ ม๊า โอ๋อีกเนาะ ลุงจ๋าไม่อยู่

 

แต่จากที่ว่าจะไปนอนบ้านม๊าสักสามวัน

ปรากฏว่าพรุ่งนี้คุณลุงจ๋าจะกลับบ้านมาดูแลนู๋แหละ

ก็เลยอดไปนอนให้พ่อ กะ ม๊า เอาใจสักสอง สามวันเลย

แล้วจะกอดลุงจ๋าได้รึยังก็ไม่รู้... หายป่วยสนิทรึยังก็ไม่แน่ใจ

เมื่อวานโทรมาท่าทางอาการหนักมาก เป็นห่วงจนอยากไปดู

แต่ถ้าแหล่นขับรถไปหาถึงระยอง สงสัยจากปลื้มใจจะโดนดุแทน ><

 

ตอนนี้กินข้าว อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย

และที่ขาดไม่ได้... สวดมนต์เสร็จแล้ว

เด๋วนี้สวดเสร็จ ก็ไม่ค่อยมีกะใจอยากจะเปิดคอมพ์เลย

แต่วันนี้กรณีพิเศษ อยากมาเขียนไดอารี่ต่อให้จบ... เลยมา ^^

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

ปิดท้ายไดอารี่วันนี้เหมือนเดิม... กับ "เพลงประจำไดอารี่"

เลือกมาเก็บไว้ได้หลายอาทิตย์แล้ว แต่พอดีไม่ค่อยได้เขียน

แต่ก็ดีที่เก็บไว้จนถึงตอนนี้ เพราะเนื้อเพลงเข้ากับเหตุการณ์มาก

ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง P3 หรือเรื่องของคุณลุงจ๋า กับ นู๋

 

" พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ "

 

เพลงใหม่สุดของ MarSha สะดุดตั้งแต่ชื่อเพลง

พอฟังเนื้อเพลง... โอ้โห โดนเลยทีเดียว

 

ยิ่งตอนนี้มีเรื่อง P3 ด้วย ชื่อเพลงเหมาะมาก

ตอนนี้รู้ว่ายังมีกันอยู่ ก็จะตั้งใจดูแลให้เต็มที่ทุกวัน

ไม่รู้เหมือนกันว่านู๋จะได้มีฐานะเป็น "แม่" ที่ได้ดูแล P3 อีกนานแค่ไหน

แต่ตราบใดที่ยังได้ทำหน้าที่นี้อยู่ ก็จะตั้งใจทำให้ดีที่สุด และ... ถึงที่สุด ^^

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

เพลงนี้ใช้ได้ดีเช่นกัน กับเรื่องของเราสองคน

เพราะเมื่อวันพุธที่เราไปโรงพยาบาลด้วยกัน

ก็มีเหตุอีกแหละ ลุงจ๋าบอกว่าต้องโทรไปบอกเค้าเรื่องที่บัตรเครดิตโทรมาทวง

ตอนลุงจ๋าบอก นู๋ก็ไม่ได้คิดจะว่าอะไร แต่พอได้ยินลุงจ๋าพูด "จ๊ะ" กับเค้า

บอกตรงๆ เลยว่าเหมือนโลกมันหยุดหมุน รับไม่ได้จริงๆ

ถามตัวเองว่า ควรจะรู้สึกยังไงดี แล้วจำเป็นมั๊ยที่ต้องพูดขนาดนี้

 

ความรู้สึกตอนนั้น... รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน

ทุกครั้งที่รู้ว่า ลุงจ๋ารักใคร ห่วงใคร

มันจะมีแค่คำถามเดียวที่เกิดขึ้นกับนู๋ คือ...

"ฉันเป็นใคร???"

 

และความรู้สึกถัดมาที่เกิดขึ้นทุกครั้งไม่เคยเปลี่ยน

บอกตัวเองว่า สักวันเค้าจะกลับไปดูด้วยกันและเรา... จะอยู่คนเดียว

ถ้าวันนั้นมาถึง... ก็จะตั้งใจ อยู่คนเดียวให้ได้

แต่ตอนนี้คิดใหม่เพราะจะไม่อยู่คนเดียว ก็มี P3 เป็นเพื่อนแล้ว ^^

 

ความคิดเดิมในหัวมันก็จะวนกลับมาว่า...

เราจะอยู่ด้วยกันเท่าที่ไหว อยู่กันแค่วันนี้

วันที่ความรักของเรายังแข็งแรง และมีตัวตน

ถ้าเมื่อไหร่สิ่งเหล่านั้นหมดไป... ก็ไม่เป็น "ช่างมัน"

 

“บอกเธอตรงๆว่าฉันก็รู้สึกดี ที่ไม่คิดว่าฉันได้มีวันนี้กับเธอ

หากวันนึงเธอต้องไปตามทางของเธอ

และตัวฉันค้นพบหนทางชีวิตต่อไป

เวลาที่เหลืออยู่ ไม่รู้มีเธออยู่ไหม

ไม่เอามาสนใจ พรุ่งนี้เป็นไงช่างมัน

แค่มีเราสองคน ตอนนี้คงพอใช่ไหม

ไม่เคยฝันว่าวันใหม่ จะดีเหมือนทุกวัน

วันนี้มันดีอยู่แล้ว พรุ่งนี้ไม่เห็นสำคัญ

แค่เรามีกันและกันฉันก็พอใจ”

 

พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา

 

นู๋เชื่อว่า... สิ่งที่เราเป็นกันอยู่ทุกวันนี้มีผลมาจากเวรกรรมที่ผูกพันกันมา

นู๋ถึงเลือกมาใช้ชีวิตที่สุขไม่สุด หรือเรียกว่าสุขไม่จริงแบบนี้

ถ้าวันไหนที่เวรกรรมของเราหมดจากกัน

วันนั้นก็อาจจะหมดเวลาของเราสองคนเช่นกัน

 

เช่นกันกับสิ่งที่นู๋บอกลุงจ๋าไปวันนี้ทางโทรศัพท์

สิ่งที่เกิดขึ้นกับลุงจ๋ามันเป็นผลกรรมจากสิ่งไม่ดีที่ลุงจ๋าทำ

ลุงจ๋าเลือกทำผิดจากคำสอนของผู้ใหญ่ และพระพุทธเจ้า

ที่สอนให้คนเรารักเดียวใจเดียว เพื่อจะได้ไม่ต้องทรมานกับความรู้สึกต่างๆ

 

วันนั้นลุงจ๋าเลือกจะคุยโทรศัพท์ด้วยถ้อยคำดีๆ และรักษาความรักครั้งเก่าไว้

ความเจ็บของนู๋ ที่แสดงอาการออกมาว่าไม่พอใจ มันก็ย้อนกลับมาทำร้ายลุงจ๋า

ลุงจ๋าก็จะต้องเป็นทุกข์ ที่เห็นนู๋ทำแบบนี้ คิดมาก จนเครียด

ผลกรรมมันตามกันทันในชาตินี้เด๋วนี้ ไม่ต้องรอไปภพชาติไหน

 

เหมือนกันกับนู๋ที่เลือกทำผิดจากศีลธรรมอันดีที่ไม่ควรยุ่งกับคนมีเจ้าของ

ตัดสินใจไม่แคร์ใคร และเลือกทำตามความรักที่มีให้กับลุงจ๋า

ก็ต้องเป็นทุกข์ ทรมานกับความสุขที่มันไม่มีวันจะเป็นจริง สุขที่มันไม่แท้

ต้องวนเวียนรับรู้ว่า ไม่มีวันจะได้รับรักแท้จริง... ทั้งหมด เพราะต้องแบ่ง

 

พี่มี่บอกว่าถ้าหมั่นแผ่เมตตาขออโหสิจากลุงจ๋าได้บ่อยๆ

วนเวียนเหล่านี้มันอาจจะจบลงในชาตินี้ และหลุดพ้นได้

แต่นู๋จะทำได้แค่ไหน และตอนจบจะเป็นยังไงก็ยังไม่รู้เหมือนกัน

ทุกวันนี้ได้แต่แผ่เมตตาให้เจ้ากรรม นายเวร รวมทั้งลุงจ๋ากับผู้หญิงคนนั้น

อยากให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีๆ อยู่ในทางสงบ เลิกอาฆาตต่อกัน

จะได้ไม่ต้องตามมาอาฆาต จองเวรกันไปอีกนานเท่านาน สาธุ

 

 


พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา พรุ่งนี้ ไม่สำคัญ มีน้อง มีท้อง กันเถอะเรา
Music Playlist at MixPod.com

     Share

<< บ้า... หอบฟางเรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ > >>

Posted on Fri 10 Aug 2012 23:21
ไม่รู้จักเรียกพี่ หรือ เรียกน้องดีนะคะ

แอบอ่านมาได้สักพักแล้ว ลุ้นๆ เรื่องการมีน้องไปด้วย
ขอแวะมาแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวให้ฟัง

เพิ่งคลอดน้องไปได้ 10 เดือนค่ะ ตอนนี้กำลังซนมากๆ เลย ตัวเราเองตั้งใจจะท้องมากๆ แต่ก็พลาดมาหลายเดือนเหมือนๆ กัน และเป็นอาการเดียวกัน คือ รอบเดือนหายไป ทีนี้พอหายก็ไปหาหมอให้ยาปรับฮอโมนมาทาน พอทาน รอบเดือนก็มา หลังจากนั้น ก็นับวัน.... ปรากฎเดือนนั้นก็ท้องเลยค่ะ

เฝ้าตรวจฉี่อยู่หลายวัน นับจากรอบเดือนขาด พอขึ้น 2 ขีดจางๆ ก็รีบไปหาหมอเลย วิธีการตรวจเหมือนกันค่ะ ตอนอัลตราซาวน์เห็นถุงไข่แดงไกลๆ ยังไม่เจอตัวอ่อนเหมือนกัน เข้าใจความรู้สึกเลยค่ะ หงอยๆ ใจไม่ดี ลุ้นไปต่างๆ นานา สวดมนต์ทุกวัน

บอกกับลูกตลอดว่า ขอให้อยู่กับแม่ ขอให้แข็งแรง แล้วสู้ไปด้วยกันนะ ผ่านไปอีก week ไปตรวจ ก็เห็นเป็นรูปเป็นร่างแล้วค่ะ
จะบอกว่าให้คุณลูกโป่ง สู้ๆ นะคะ อย่านอยด์ สวดมนต์ไปเรื่อยๆ ค่ะ จนถึงคลอดเลย คุยกับลูกทุกวัน ใจถึงใจค่ะ เชื่อมั่นไว้อย่างนั้น .... อย่าเครียดนะคะ แบกไว้ก็เหนื่อย วางมั่ง ถือมั่ง ละกันเนอะ

อยากปรึกษาไรยินดีนะคะ ผ่านประสบการณ์ลุ้นมาคล้ายๆ กัน
kt   
Wed 22 Aug 2012 14:57 [3]
 

สู้ ๆ นะคะคุณโป่ง เป็นกำลังใจให้จ้า
ann   
Tue 14 Aug 2012 9:55 [2]
 

สวัสดีค่ะคุณลูกโป่ง ไม่ได้มาทักทายนานมากกกก ไม่รู้จะยังจำกันได้รึเปล่า

อยากให้คุณลูกโป่งทำใจให้สบายๆ นะคะ รักษาสุขภาพให้แข็งแรง

ก่อนหน้านี้คุณลูกโป่งอยู่ในสถานะคนที่ลุงจ๋ารัก แต่ตอนนี้พ่วงสถานะแม่ของลูกขึ้นมาอีกสถานะหนึ่ง จะต้องเข้มแข็งกว่าเดิมแล้วนะคะ งอแงน้อยใจอะไรไม่ได้แล้ว เราก้าวมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้วน้าาา

ตัดกรรมด้วยการไม่จองเวรนะคะ อย่าที่ปูเคยบอกคุณลูกโป่งว่า 'ใครหยุดก่อนก็สุขก่อน'

ความเครียดไม่ดีต่อเบบี๋นะคะ ยิ้มเข้าไว้ :)
ปูจ้า   
Mon 13 Aug 2012 2:43 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh