ไกล... เหมือน ใกล้
ฉัน... ทำเพื่อ เธอ
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้ (Ver. II)
วันนั้น... อย่าลืม วันนี้
ถ่าน... ไฟ เก่า
ฉันรู้แค่... รักเธอหมดใจ
แดน... เนรมิต
ก้อนหิน... ก้อนนั้น
สดชื่น... เหมือนยืนบนไหล่เขา ^^
แฟน... ดี.... ดี
ตลอดไป ^^
ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ
จะอยู่ตรงนี้... จนวัน สุดท้าย
เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >
พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ (มีน้อง มีท้อง... กันเถอะเรา)
บ้า... หอบฟาง
คนไหน... ไม่สำคัญ
หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ
พูดลอย ลอย (อีกแล้ว)
รักเธอ... ตั้งแต่ เมื่อไหร่
หากเธอ... จะรัก
พูดลอย ลอย
คำ... ยินดี
รักเธอ... ทั้งหมด ของหัวใจ
ฉันอยู่ตรงนี้... ข้าง ข้างเธอ
ไ อ ร ด า
ยิ่งรู้จัก... ยิ่งรักเธอ
แด่เธอ... ผู้อดทน
เที่ยงคืน... สิบห้านาที
ตะวัน... ของหัวใจ
ขอแค่... ฝัน
สักเรื่อง... ได้ไหม
หยุด... บอกเลิกกัน ซะที V.II
ความรัก... ทำให้คน ตาบอด
รัก... ครั้งเดียว
Soft TouCh with YouR LovE
จากวันนี้...
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ

Thursday, 19th July 2012

 

Hihihihihi Diary จ๋ากลับมาแล้ว…

และแล้วก็ห่างหายกันไปหนึ่งอาทิตย์เต็ม เต็มพอดีเลย

ก็อย่างว่าช่วงอาทิตย์ที่แล้ว ภาระกิจแน่นรัดตัวกันน่าดู

ผ่านมาเกือบหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ หลังจากการ “ทำบุญบ้าน”

ตอนนี้สภาพของลุงจ๋าและนู๋อ้วนยังสะบักสะบอมอยู่ไม่น้อยทีเดียว

 

ตั้งใจว่าจะพยายามพักฟื้นร่างกายให้ดูสดชื่น

ก็ยังไม่แน่ใจว่า ต้องนอนสักกี่วันถึงจะอิ่มพอให้ร่างกายสดชื่น

โดยเฉพาะลุงจ๋าของนู๋... โทรมจัดจนกรทัก

สมน้ำหน้าแล้ว ยิ่งเรื่องหน้าผากลึกเนี้ย สมควรจริงๆ

นู๋บอกหลายรอบแล้วว่าอย่าทำหน้าผากย่น มันรักษายาก ><

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

วันนี้ตั้งใจจะกลับมาย้อนเล่าเรื่องตั้งแต่ที่หายไป

แต่ก็เหมือนหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา คงเล่าได้แค่คร่าวๆ

เพราะรายละเอียดมากมายเกินไป และเกินความสามารถสมองของนู๋

ตอนนี้อายุเยอะแล้ว จำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ขาดอะไรไป ลุงจ๋าช่วยเติมแหละเนาะ

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

ก่อนจะไปเล่าเรื่องทำบุญบ้านที่เหนื่อยแสนเหนื่อย

Update เรื่องเสื้อก่อนดีกว่า เสื้อ Concert 26 ปี อัสนี – วสันต์

เด๋ววันศุกร์หน้าก็จะเป็นวัน Concert แล้วววว

วันนี้ตกลงกะพี่เสริฐ เลือกซื้อเสื้อไว้ใส่วันศุกร์หน้ากันดีกว่า ^^

นู๋ก็สบายหน่อยกะค่าเสื้อ 399 บาท เพราะลุงจ๋าสัญญาว่าจะซื้อให้

แต่พรุงนี้นู๋ก็ต้องเตรียมตัวจ่ายค่าพี่ Messenger ที่ไปรับบัตรให้เราอยู่ดี

เห็นว่าราคาพี่ Mess น่าจะประมาณ 300 เพราะไกลจากแถวนี้เหลือเกิน

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

 

จริงๆ เสื้อมี 4 แบบ แต่เราซื้อกันแค่ 3 แบบ

นู๋อ้วนเลือกสีขาว คุณลุงบอกว่าจะเอาสีดำ

จริงๆ นู๋ก็เดาไว้แล้ว ยังบอกพี่เสริฐว่าคอยดูลุงจ๋าเอาสีดำแน่

แล้วก็ตามนั้นจริงๆ ลุงจ๋ากะพี่เสริฐเลยใส่เสื้อดำเหมือนกัน

สุดท้ายของพี่ปอนเป็นสีเทา แต่ทั้งสี่ตัวไซค์เดียวกันหมด M ล้วน

 

ส่ง SMS ให้ลุงจ๋าไปจ่ายตังค์ ไม่รู้จ่ายยังป่านนี้ ><

กลับบ้านไป นู๋อ้วนคงโดนบ่นอีกแหง แหง

เพราะคุณลุงบ่นตั้งแต่ที่นู๋บอกว่าเสื้อตัวละ 400 แล้ว

แต่ก็เนาะ จะได้เข้ากะบรรยากาศ อย่าบ่นเลยนะลุงจ๋าาาาา ^^

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

อีกเรื่องที่ต้องเล่า ก่อนจะไปเอ่ยย้อนกับการทำบุญบ้านเรา

เมื่อวานและวานก่อน นู๋งอนลุงจ๋า จริงจัง

ยังนึกถามตัวเองว่า อาจจะถึงเวลาต้องทำสิ่งที่เคยบอกลุงจ๋าไว้

เพราะนู๋ยืนยันจริงๆ ว่าถ้าต้องเห็นลุงจ๋าร้องไห้ฟูมฟายหรือทุรนทุราย

โดยมีสาเหตุมาจากการโหยหา หรือคิดถึงใครอีก... นู๋ไม่เอาแล้ว

 

ความรู้สึกเช้าวันนั้น... ถึงวันนี้ นู๋ยังไม่เคยลืม

วันที่นู๋เปิดประตูบ้านมาเห็นลุงจ๋าเมาแล้วก็นั่งร้องไห้

พอหันมาเจอนู๋ก็เข้ามากอดแล้วก็บอกว่าคุยกับเค้ามา

เค้าก็ร้องไห้เยอะเหมือนลุงจ๋า ทั้งลุงและเค้าเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

เสียใจที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เสียใจที่เรื่องมันเป็นแบบนี้

 

บอกตรงๆ ว่านู๋ปลอบลุงจ๋าไป ในใจก็นึกถามตัวเองว่า...

"เฮ้ย... กูนี่เป็นใครว่ะ ถึงใจร้ายทำร้ายคนรักกันได้

แถมมาทำให้คนที่เค้ารักกันมาก ต้องมาแยกจากกัน

อยากอยู่ด้วยกัน แต่ก็อยู่ด้วยกันไม่ได้... เพราะคนเลวคนเดียว"

 

ตั้งแต่วันนั้นตั้งใจกับตัวเองไว้ว่า....

ถ้าต้องเห็นลุงจ๋าเป็นทุกข์ใจที่ไม่ได้อยู่กับคนที่ตัวเองรัก

นู๋ก็จะไม่อยู่สร้างความทรมานใจให้กับลุงจ๋าอีกต่อไป

ปล่อยให้ลุงจ๋ากลับไปอยู่กับคนที่ลุงจ๋ารัก... น่าจะดีที่สุด

 

เหตุการณ์ผ่านไปจากวันนั้น จนถึงตอนนี้

วันนี้ที่คนนั้นเค้ากำลังจะเดินจากไปกับ... ผู้ชายคนอื่น

ครั้งแรกที่นู๋บอกลุงจ๋า ลุงจ๋าดุนู๋ว่า ไม่จริงและอย่าพูดแบบนี้อีก ไม่อยากฟัง

จนกระทั่งวันที่นู๋เปิด Facebook ของเค้าให้ลุงจ๋าได้อ่านเอง...

ลุงจ๋าก็ดูเงียบๆ ไปแป๊ปนึง ซึ่งนู๋ก็เข้าใจว่าลุงคงเสียใจ

เพราะสิ่งที่ลุงจ๋ามั่นใจมาตลอด... ถึงวันนี้ มันไม่จริงอีกต่อไป

 

แต่เหตุการณ์ที่ทำให้นู๋เก็บมาคิด แล้วก็ถามตัวเอง

พอวันที่ดูละคร เห็นนางเอกร้องไห้ง้อพระเอก ยิ่งตอนที่บอกว่า...

พร้อมจะยอมทุกอย่าง ไม่ว่าพระเอกจะทำอะไรผิดมาแค่นี้ก็ยกโทษให้

ขอแค่ให้พระเอกกลับมาอยู่ด้วยกันอย่างเดิม เพราะคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีกัน

 

ได้ยินแค่นั้น นู๋ก็รู้ทันทีว่าลุงจ๋าคงเอาคิด

เพราะคำพูดแบบนี้แหละ ที่ลุงจ๋าอยากได้ยินจากคนนั้น... มาตลอด

แต่วันนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป และคำพูดเหล่านั้นมันแทบจะไม่มีโอกาสเกิดได้อีกต่อไป

พอนู๋หันไปมองลุงจ๋า... สิ่งที่เห็นคือ น้ำตาลุงจ๋ากำลังจะไหล

แล้วก็มากอดนู๋บอกว่า เมื่อก่อนไม่เคยคิดว่าจะมารักใครได้อีกนอกจากเค้า

แต่ชีวิตก็เดินมาถึงวันนี้... วันนี้มีหน้าที่ต้องดูแลนู๋ ก็จะตั้งใจดูแลนู๋

 

นู๋ปลอบลุงจ๋าไป ก็ถามตัวเองว่า... เฮ้ย นี่ใช่มั๊ยสิ่งที่รับไม่ได้

และที่สำคัญ นู๋ไม่เคยอยากให้ลุงต้องมารับผิดชอบชีวิตนู๋

ถ้าอยู่ด้วยกันแค่เพราะอยากดูแล แล้วก็รับผิดชอบในความรักที่นู๋มีให้

นู๋ว่า... มันคงไม่จำเป็น ลุงจ๋ากลับไปตามที่คนลุงจ๋ารักกลับมารักกันเหมือนเดิมดีกว่า

ไม่รู้จะบอกลุงจ๋ายังไง ได้แต่เงียบๆ ซึมๆ ตั้งใจจะเตรียมพร้อม...

แล้วก็บอกตัวเองมาตลอดคืนว่า มันคงถึงเวลาต้องไปแล้วจริงๆ

 

เช้าวันพุธก็เลยบอกลุงจ๋ากับความรู้สึกทั้งหมดที่มี

ถ้าลุงกลัวจะเสียเค้าให้คนอื่น มันคงดีกว่าถ้าลุงรีบไปตามเค้ากลับมา

สิ่งที่ลุงจ๋าตอบนู๋มาทั้งสามข้อนั้น... ถึงตอนนี้มันก็ยัง... ดูเลื่อนลอยสำหรับนู๋

ตราบใดที่ในสายตาของลุง และอาการที่แสดงออกมัน... ไม่ใช่

ถึงตอนนี้นู๋ก็ยังตั้งใจจะทำหน้าที่ของนู๋ต่อไป เพราะเชื่อว่าตัวเอง... ยังไหว

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีสักวันไหมที่จะบอกตัวเองว่า... ไม่ไหวอีกต่อไป

ถ้าวันนั้นมันมาถึงจริงๆ นู๋เชื่อว่ามันคงไม่มีก๊อกสำรองอีกต่อไป

 

ก็อย่างที่บอกไว้ทุกทีว่าทั้งหมดนั้น... มันเป็นอนาคต

อาจจะเกิด หรือ ไม่เกิด ก็ได้... ต้องรอดูกันต่อไป

ทั้งหมดขึ้นอยู่กับสิ่งที่นู๋สัมผัสได้จากลุงจ๋า....

ถ้าวันไหนนู๋สัมผัสได้แต่... ความว่างเปล่า ก็คงจะหมดเวลาจริงๆ

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

จากเหตุการที่เกิดขึ้น ก็คงพอดีกับ "เพลงประจำไดอารี่"

 

" หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ "

 

นู๋ก็ไม่เคยรู้จักเพลงนี้มาก่อน เพิ่งเคยฟังเมื่อเช้า

ฟังเนื้อเพลงแล้วมันก็ช่างเหมาะเจาะ พอดิบพอดี

เหมือนสิ่งที่นู๋เป็นอยู่ตอนนี้ คือ ทำหน้าที่... ที่มีอย่างดีที่สุด

และทำได้แค่ "รอ" ให้สักวันลุงจ๋าจะมีสายตามีมุ่งมั่นเพื่อนู๋... มากกว่านี้

 

ถึงแม้วันนั้นที่นู๋เฝ้ารอ และอยากเห็น

มันจะยาก หรือแม้จะ "ไม่มีโอกาส... มาถึง"

ในทุกวันที่นู๋ยังมีแรงรอ และยังได้รักลุงจ๋า

นู๋ก็จะทำมันอย่างดีที่สุด เพื่อลุงจ๋า.... ที่นู๋รัก

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

เล่ามายาวจนถึงเพลงประจำไดอารี่แล้ว...

ยังไม่ได้เล่าเรื่องวันงานทำบุญบ้านเลย

สงสัยต้องแปะไว้เล่าพรุ่งนี้แล้วแหละมั๊งเนี้ย

อุตส่าห์ตั้งใจเตรียมรูปไว้อย่างดี... งั้นเล่าไปก่อนแล้วกันเนาะ

ได้แค่ไหนก็แค่นั้น แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเติมต่ออีกที

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

ตั้งแต่วันพฤหัสที่แล้วที่ไม่ได้มาเขียนไดอารี่

เพราะนู๋ออกจากออฟฟิตเร็วมาก ประมาณบ่ายสองครึ่งได้

ตั้งใจว่าจะกลับไปช่วยคุณลุงทำงานบ้านรอรับทุกคนซะหน่อย

วันศุกร์ทั้งพ่อ แม่ ป้าแว๊ด พี่โจ้ พี่ป๊อป และเปา เปาจะมาถึงกรุงเทพแล้ว

แถมช่วงเย็นๆ พี่ป้อม กะ พี่ไท ก็จะตามมาสมทบกันอีก

อยากให้ทุกคนมาเจอบ้านเราแบบเรียบร้อย สะอาด น่าอยู่

 

วันนั้นลุงจ๋าไปทำงานที่สุวรรณภูมิ ดูท่าทางน่าจะกลับเร็ว

แต่พอเอาเข้าจริง บ่ายสองก็ยังไม่เสร็จแถมดูท่าจะเสร็จยาก

จากตอนแรกที่นัดกันว่า นู๋จะไปรอที่ Central แล้วเข้าบ้านพร้อมกัน

ก็เปลี่ยนใจเข้าบ้านก่อนดีกว่า จะได้ทำงานบ้านไปเลย ไม่เสียเวลา

 

ดีนะที่คิดถูก รีบเกาะสองแถวเข้าบ้านล่วงหน้าไปก่อนลุงจ๋า

เพราะกว่าลุงจ๋าจะกลับมาถึงบ้านก็หกโมงเย็นได้แล้ว

มาถึงตอนที่นู๋ปัด กวาด แล้วก็ล้างห้องน้ำห้องที่สามใกล้เสร็จแล้ว

ก็เลยถูบ้านเองทั้งบน ทั้งล่างเลยดีกว่า ไม่ให้ลุงจ๋าทำแหละ

กะว่าวันจันทร์ลุงจ๋าลางานอยู่บ้านคนเดียว ต้องทำทั้งหมดคนเดียว

ถือว่าพลัดกันทำเท่าๆ กัน แค่นู๋ทำก่อน ลุงจ๋าทำทีหลัง

 

แต่สุดท้ายเอาเข้าจริง... วันจันทร์นู๋อ้วนก็เกือบเหมาอยู่ดี

ให้ลุงจ๋าช่วยลงแรงถูบ้านข้างบน ข้างล่างแค่นั้น

ขนาดให้ทำแค่นั้น ลุงจ๋ายังเกิดอุบติเหตุหัวโขกเครื่องกรองน้ำจนได้

เจ็บกระดูกสันหลังมาจนถึงตอนนี้เลย... แก่แล้วจริงๆ นะสามีเนี้ย ><

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

เช้าวันศุกร์ตื่นสายๆ เตรียมพร้อมออกไปรับทุกคน

ตอนใกล้ๆ ถึง ลุงจ๋าก็เลยนัดให้ไปเจอกันที่ปั๊มบางจากแถววิภาวดี

ปรากฏว่ามาาถึง แม่ก็กำลังป่วย นู๋อ้วนกะลุงจ๋าเลยแยกกันขับรถ

ให้ลุงจ๋าพาพ่อกะคนอื่นๆ เข้าบ้านก่อน เพราะคนกางเต้นท์มารออยู่

ส่วนนู๋อ้วนพาแม่ กับ ป้าแว๊ด ไปคลีนิคหาหมอ ฉีดยาให้แม่ก่อน

 

บ่ายนั้นก็เริ่มเตรียมงาน เพราะลุงจ๋าไปขนของที่วัดกับพี่เอก พี่โจ้

กลับมาก็ต้องเริ่มล้างอุปกรณ์ต่างๆ ไว้ก่อน นู๋อ้วนรับผิดชอบงานล้างจานร่วมกับพี่โจ้ พี่ป๊อป

ล้างกันจนมือเปื่อยเลย เยอะมาก....

แอบเม้าท์กันว่าลุงจ๋าจะทำธุรกิจโตีะจีนเหรอ ยืมมาเยอะขนาดนี้

 

ตอนแรกที่มาถึงบ้าน แม่เก็บของเสร็จ

ก็เดินมาบอกนู๋ว่าจะให้พาไปหาพ่อ กะ ม๊า ที่บ้าน

กรี๊ด... บอกแม่ใจเย็นๆ พรุ่งนี้ก็เจอกันแล้ว

ไปวันนี้เหนื่อยแย่ ไกลโพ้นทะเล แม่ยิ่งไม่สบายอยู่

 

ตอนเย็นแม่กะลุงจ๋าแล้วก็พี่เอกก็เลยไปตลาดกัน

ซื้อผลไม้ สำหรับงานทำบุญบ้าน แล้วก็กับข้าวเย็น

มาเที่ยวนี้ แม่มีกุ้งจ่อมที่รัก แล้วก็ดอกแคจากที่บ้านมาเยอะเลย

นู๋กะลุงเลยพลอยอิ่มกันมาได้ถึงวันนี้ แต่ดอกแคใกล้หมดเต็มที

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

วันนั้นพยาพยามรีบนอน เพราะเช้าวันเสาร์งานหนักมาก

ตื่นกันตั้งแต่ตี 5 แต่ลุงจ๋าห้ามไว้ ไม่ให้นู๋อ้วนรีบลุก

เพราะคนอื่นๆ ยังไม่ตื่นกัน ลุกไปจะพาเค้าตื่นหมด

แต่นู๋อยากรีบลุกไปบ้านม๊า เพราะรู้ว่าเค้าคงเหนื่อยกันแล้ว

มารู้ตอนไปถึงแหละ ว่าเหนื่อยจริงๆ โดยเฉพาะพ่อ

ก็เล่นทำกับข้าวไป 5 อย่าง ไม่ได้หลับ ไม่นอนเลยคืนนั้น

 

ม๊าบอกว่าพ่อทอดหมู ไก่ ปลาจนถึงตีสามครึ่ง

เสร็จก็ปลุกโอปอให้พาไปเอาหนมจีนที่ตลาด

แล้วก็กลับมาทำกับข้าวต่อ จนกระทั่งนู๋ไปถึงนั่นแหละ

ยังดีที่ได้ไปช่วยเค้าทำบ้าง สงสารทุกคนจัง เหนื่อยแย่เลย ><

 

แยกกันมากับพ่อ กับ โอปอ มารถคนละคัน

พ่อรอขนมกุ่ยช่ายจากพี่ๆ บ้านข้างๆ อยู่

เค้าอยากเอามาช่วยทำบุญด้วย นู๋กะม๊าเลยขนกับข้าวมาก่อนชุดนึง

จะได้เตรียมตัว เตรียมจัดของสำหรับเลี้ยงพระ ไหว้เจ้าที่หมู่บ้าน ไหว้ตา ยายที่บ้าน

 

มาถึงก็วุ่นต่อกับการเตรียมตัวไหว้ ตา ยาย ที่บ้าน

เพราะแม่กลัวไม่ทันเวลา ต้องไหว้ให้เสร็จก่อนลุงไปรับพระ

งานนี้ลนกันหมด เด๋วลืมนู้น เด๋วลืมนี่ จนลุงบอกแม่ว่า ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบ

แต่นู๋กะลุงก่ะโดนบ่นไปหลายยก หลายรอบเหมือนกัน

เจองานทำบุญบ้านเข้าไป นู๋ยอมแพ้เลย... ใครอยากแต่งงาน แต่งไปเหอะ นู๋ไม่เอาแล้ว

 

เพราะขนาดแค่ทำบุญบ้านครึ่งวันเอง ยังเหนื่อยขนาดนี้

แต่งงานนี้เอาตั้งแต่เช้า จน ดึก ไม่งอมแย่เลยเหรอนั่น

ตอนเดินไปไหว้เจ้าที่หมู่บ้าน บ่นแบบนี้ไปกะป้าแว๊ด

ป้าแว๊ดหันมาบอก ไม่ได้...

ไม่แต่งไม่ได้ พ่อ แม่อุตส่าห์ส่ง เสียเลี้ยงดูจนเรียนจบมาขนาดนี้ ต้องแต่ง

โฮะ... พูดไม่ออกเลย อยากบอกป้าแว๊ดว่า บอกลุงเหอะค่ะ ><

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

โอ๊ย ห้าโมงกว่าแล้ว เล่าไปคงไม่จบวันนี้อยู่ดี

เอาเป็นว่าจบไว้แค่นี้ก่อนดีกว่าเนาะลุงจ๋า เด๋วพรุ่งนี้มาเล่าต่อ

จะเล่าให้จบตอนเช้า ก่อนออกไปหาหมอตอนบ่ายเนาะ

เด๋วไปเตรียมตัวกลับบ้านก่อน ลุงจ๋าจะได้ไม่ต้องรอนาน

 

หนึ่งเหตุผล ของคนรอ

 

 


หนึ่งเหตุผล ของคนรอ หนึ่งเหตุผล ของคนรอ
Music Playlist at MixPod.com

     Share

<< พูดลอย ลอย (อีกแล้ว)คนไหน... ไม่สำคัญ >>

Posted on Thu 19 Jul 2012 17:11
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh