ตลอดไป ^^
ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ
จะอยู่ตรงนี้... จนวัน สุดท้าย
เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >
พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ (มีน้อง มีท้อง... กันเถอะเรา)
บ้า... หอบฟาง
คนไหน... ไม่สำคัญ
หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ
พูดลอย ลอย (อีกแล้ว)
รักเธอ... ตั้งแต่ เมื่อไหร่
หากเธอ... จะรัก
พูดลอย ลอย
คำ... ยินดี
รักเธอ... ทั้งหมด ของหัวใจ
ฉันอยู่ตรงนี้... ข้าง ข้างเธอ
ไ อ ร ด า
ยิ่งรู้จัก... ยิ่งรักเธอ
แด่เธอ... ผู้อดทน
เที่ยงคืน... สิบห้านาที
ตะวัน... ของหัวใจ
ขอแค่... ฝัน
สักเรื่อง... ได้ไหม
หยุด... บอกเลิกกัน ซะที V.II
ความรัก... ทำให้คน ตาบอด
รัก... ครั้งเดียว
Soft TouCh with YouR LovE
จากวันนี้...
หยุด... บอกเลิกกัน ซะที
คำ... อธิบาย
อุปสรรค... ก่อให้รักบังเกิด
PuLL PusH (V. II)
PuLL PusH
เธอคือ...
หน้าที่... ของหัวใจ
ต่อให้นับดาว... จนหมดฟ้า
รักเธอ... 2 4 ชั่วโมง
เหตุผล... ที่ทนเหงา
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

แด่เธอ... ผู้อดทน

Tuesday, 5th June 2012

 

ไม่ได้มาเขียนไดอารี่ให้ลุงจ๋าตั้งหลายวัน

เปิดมาเจอไดอารี่อีกที แอบตกกะใจ เพราะว่างมาก...

เขียนไว้ครั้งล่าสุดเมื่อวันพฤหัสโน้นแหนะ

วันศุกร์ก่ะจะเขียนๆ หันไป หันมาอีกที.. หมดเวลา

 

เมื่อวันศุกร์นู๋ก่ะรีบออกจากออฟฟิตไปรับลุงจ๋า

วันนั้นลุงจ๋าได้มา flight ที่ 2 ตอนบ่ายสาม

จะมา land เจอนู๋อ้วนตอนสี่โมงครึ่งที่ดอนเมือง

ตอนแรกนู๋นึกว่าจะไปไม่ทันลุงจ๋าซะแหละ

ก่ะการเดินทางจากออฟฟิตกลับบ้านช่างทรหดมากๆๆๆ

 

ไม่มีรถตู้วิ่งปรู๊ดเดียวเหมือนที่นู๋กลับบ้านปรกติ

ก่ะเลยต้องนั่ง BTS ต่อรถตู้ ต่อสองแถว แล้วก่ะเดิน

กว่าจะถึงบ้านเราก่ะโน้นแหนะ 4.20 แล้ว...

ไม่ได้เตรียมไรเลย เอาเป้ที่สะพายมาโยนไว้กะคิดทั้งใบ

วิ่งขึ้นบ้านไปเปลี่ยนกางเกงขาสั้น แล้วก็กระโดขึ้นรถออกมารับลุงจ๋าเลย

 

อุตส่าห์รีบเกือบตาย สุดท้ายไปถึง Airport ลุงจ๋าก่ะยังไม่มา

นกแอร์นี่ตลอดอ่ะ มีแค่สองอย่าง พอดีเวลา กับ Delay

ไม่เหมือน Air Asia ถึงก่อนตลอด แต่พอดีไกลบ้านไปหน่อย

นี่ถ้า Air Asia ย้ายมาอยู่ที่ดอนเมืองบ้างก็คงดี ^^

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

งานนี้ Request ขนมร้านเดิมที่หาดใหญ่

ต้องรีบบอกลุงจ๋าไว้ว่า จะไม่ปล่อยให้บูดเสียเหมือนคราวที่แล้วอีก

ปรากฏว่า ไส้สังขยาเสร็จไม่ทัน ก่ะเลยได้อย่างอื่นมาแทน

แต่ก่ะอร่อยมาก ชิฟฟ่อนไส้มะพร้าวอ่อน แล้วก่ะมีหนมเปี๊ยะฝากพ่อกะม๊าด้วย ^^

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

กว่าลุงจ๋าจะออกมา นู๋ก่ะเกือบร้อนอยู่กะน้องคิดพอดี

แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ไม่ต้องจอดรถลงไปเดินเรื่อยเปื่อย

นั่งรอในรถแป๊ปนึง ลุงจ๋าก็เดินมาพร้อมกร กระโดดขึ้นรถได้ปั๊ป

แวะส่งกรตรงป้ายรถเมล์ แล้วก็มุ่งหน้าเดินตลาด กลับบ้านเรา กินข้าวบ้าน ^^

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

เนื่องจากชิ่งหนีการเขียนไดอารี่มาหลายวัน

วันนี้ก็เลยต้องมาเล่าย้อนหลังซะหน่อย

อันนี้ไม่ใช่ว่าขี้เกียจเขียนไดอารี่ แต่ภาระกิจรัดตัว

ถึงภาระกิจจะไม่รัดตัว อยู่บ้านสองคนก็แยกตัวมาเขียนไม่ได้อยู่ดี

เพราะลุงจ๋าชอบงอแงๆ ให้อยู่เล่นเป็นเพื่อนกันตลอดเวลา ><

 

เริ่มย้อนไดอารี่ตั้งแต่วันเสาร์แต่เช้าตรู่

ตอนนี้ที่บ้านเรามีพาหนะใหม่เพิ่มขึ้นอีก 1 คัน

นั่นคือ มอเตอไซค์ที่โอปอมามอบภาระผ่อนต่อให้นั่นเอง

น้องบ้าบอมาก ขี่มอร์ไซค์มาจากบ้านม๊า ผ่าวิภาวดีมาดอนเมือง

โอ้โห... เปรี้ยวมากกกกก ฟังแล้วตกใจทำไมไม่อ้อมมาทางอื่น

 

โอปอออกจากบ้านม๊ามาตอน หกโมงเช้า

นู๋ก่ะพยายามต่อรองกะน้องให้ออกมาสายหน่อย

เพราะเราสองคนจะได้ไม่ต้องรีบแหกขี้ตาตื่นแต่เช้า

แต่น้องบอกว่าสายเด๋วรถเยอะ กลัวเหมือนกัน ><

มาเช้าแค่ไหน นู๋ไม่สนใจอยู่แล้ว... เพราะนอนยาว

ลุงจ๋าดูแลทุกคนได้ สบายมากกกก 555

 

สุดท้ายลุงจ๋าก่ะมาปลุกหนูอยู่ดี เพราะพี่มะม่วง... ออกดอก

วิ่งมาบอกอ้วนๆ มะม่วงจะมีลูกแล้ววววว

อุตส่าห์รีบวิ่งลงไปดู นึกว่ามีลูกกลมๆ ออกมาแล้ว

ปรากฏว่าเป็นกิ่งที่นู๋คิดว่าพี่มะม่วงจะแตกใบนั่นเอง

โธ่ ถุง ถัง กาละมัง หม้อ อุส่าห์ รีบวิ่งลงไปดู

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

 

แต่ดีใจที่สุดคือ บอกบรรดาพี่มะม่วง ก่ะน้องมะม่วงไว้

ทุกครั้งที่รดน้ำต้นไม้จะบอกให้มีลูกพร้อมๆ กันเนาะ

พอเห็นพี่มะม่วงผลิดอก ออกผล นู๋อ้วนเลยดีใจใหญ่

แต่นู๋อ้อนจะมีผลอย่างพี่มะม่วงมั๊ย คงต้องลุ้นเยอะหน่อย

 

ตอนไปเจอพ่อกะม๊า พ่อบอกให้รีบตัดดอกทิ้ง

เพราะถ้าปล่อยให้มีลูกตั้งแต่ต้นยังไม่ใหญ่ จะแกร่นในระยะยาว

แต่พอนู๋อ้วนเล่าเรื่องที่คุยกะพี่มะม่วง กะน้องมะม่วงไว้

พ่อรีบบอกว่า งั้นให้มันแกร่นไปเหอะ ส่วนลุงจ๋าก่ะไม่กล้าตัดแล้ว 555

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

เป็นอันว่า เริ่มต้นเช้าวันหยุดตั้งแต่ 7.30 ><

อาบน้ำ แต่งตัว เตรียมตัวไปบ้านม๊า ถือว่าส่งน้องไปในตัว

ก่อนไปก็แวะ Central ลาดพร้าวก่อน

ซื้อซาละเปาวราภรณ์ตามที่พ่อ Request

ถือโอกาสซื้อนม HoKkaiDo ที่แสนมันไปให้ม๊าด้วย

ทั้งฝากม๊า ฝากตัวเอง... โอ๊ย อิ่มอ้วนนน

 

ได้ซาลาเปาก่ะมุ่งหน้าไปหาพ่อกะม๊าที่บ้าน

เตรียมตัวพาพ่อกะม๊าออกไปกินข้าวด้วยกัน

แวะพาพ่อไปส่งข้าวที่ Bank ตรงสาขาน้อมจิตก่อน

ก่อนจะพาไป Macro สมุทปราการซื้อรถเข็นไว้ให้ม๊าลาก

ม๊าจะได้ไม่ต้องหิ้วของหนักแหละ ลากเอาๆๆ มีลุงจ๋าช่วยลงขันด้วย ^^

 

นู๋ก่ะแอบโมโห บ่นพ่อกะน้องไปเป็นระยะๆ

บอกแล้วว่าให้กลับรถไปซื้อที่ Macro ลาดพร้าว

พ่อบอกเสียเวลา แถมโอปอบอกแถวร้านอาหารมี Macro

ที่ไหนได้ ต้องขับรถเลยแยกบางนาไป Macro สมุทรปราการ

แต่สุดท้าย... ทุกชีวิตก็ได้กินข้าวอิ่มอร่อยถ้วนหน้า...

มีนู๋นี่แหละมั๊ง มาหงุดหงิดต่อเพราะเจอตำซั่วไม่มีปลาร้าเฉยเลย เซ็งๆ

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

กว่าจะกินข้าว แล้วก็กลับไปส่งพ่อ ม๊า แล้วก่ะโอปอที่บ้าน

ก็นู้น... สี่โมงกว่าแล้ว ลุงจ๋าชักลังเล... ว่าจะไปเกษตร์แฟร์ดีมั๊ย

ตั้งใจว่าถ้ารถติด หรือไม่มีที่จอดรถก็คงจะหนีกลับบ้านเรากันดีกว่

แต่ก็นะ... ทุกอย่างเป็นใจ ได้จอดรถ เดินเที่ยวเล่นจนได้

 

จากคนที่ง่วงๆ จนต้องสลับตำแหน่งขับรถและผู้โดยสารกันกลางถนน

พอไปถึงงาน เดินเจอร้านต้นไม้เยอะๆ ลุงจ๋านี่... สดชื่นกระทันหันเลย

เดินกันอยู่นานมาก งานก็ใหญ่ๆ เดินไปยาวๆ ลุงจ๋าก็แวะดู แวะถามไปตลอดทาง

ส่วนนู๋อ้วน เป็นผู้ตามที่เดิน เดินต้อยๆ อยู่ข้างหลัง จูงกันไปเรื่อยเปื่อย

 

เดินซะนาน ได้มาแค่ต้นไผ่ กับ อีกอันเรียกไรไม่รู้

ต้นไผ่ก่ะแพ๊ง... แพง สุดท้ายเดินหลายรอบ

คนขายเลยให้ลำต้นำผ่ที่ตัดแล้ว เอาไปเพราะกันเองที่บ้าน

ซื้อจริง แค่ไผ่น้อยมาก กว่าจะได้เจอกันจริงจัง... รออีก 8 เดือน

 

ลุงจ๋าดูดีใจไม่ใช่น้อย ที่เด๋วนี้นู๋อ้วนรู้จักต้นไม้

เพราะเดินเห็นต้นไม้แล้วถามลุงจ๋าว่า... นี่จำปีใช่มั๊ยค่ะ

อี๊... นู๋อ้วนเรียกถูก ลุงจ๋าดูภูมิใจพิลึก

ก่ะอย่างว่าเนาะ Train มาเองก่ะมือนี่เนาะ ^^

 

นู๋อ้วนก็ดูต้นไม้ตามลุงจ๋าไปตลอดงาน

ไม่ค่อยอยากได้อะไรเป็นพิเศษ เพราะสนใจแต่ของกิน

สุดท้ายไม่ได้ซื้อไรกลับบ้าน นอกจากนมเกษตร

ของอื่นซื้อไม่ไหว เพราะซื้อไปก่ะกินไม่ลง ตอนไปกะม๊ากินเยอะมากกก

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

ชอบนมตราเกษตรเพราะกินมาตั้งแต่เด็ก

ตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นกล่องสามเหลี่ยมแข็งๆ

ตอนนั้นเค้ายังไปส่งถึงบ้านทุกวัน เด๋วนี้คงไม่มีแล้ว

ซื้อมาตั้ง 5 ถุง ไหนจะ HoKkaiDo อีก 3

กินกันให้หน้าเป็นวัวไปทั้งลุงจ๋า ทั้งนู๋อ้วน บำรุงน่าดู -_-‘’

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

ยิ่งขำตอนที่เห็นต้นแคน้อยๆ

พากันไปถามโดยพร้อมเพรียง 555

ก่ะคิดถึงแม่นี่เนาะ กลับบ้านแต่ละที

ใช้ชีวิตอยู่กะดอกแคตั้งแต่เก็บ ส่ง ล้าง กิน... สารพัด ^^

 

ขากลับ ลุงจ๋าก่ะเจอแต่เรื่องหงุดหงิด

ตั้งแต่ต้นไม้ที่ซื้อมาเอาใส่รถไม่ได้ จากที่จะงอ... ก่ะกลายเป็นหักซะงั้น

แถมพี่รถเข็นที่จ้างมาก่ะโกงเราอีกตังหาก

ตกลงไว้ว่า 60 พอมาถึงรถ มีการบอกไกลขอขึ้นเป็น 100 บาท

ทั้งๆ ที่คนอื่นหน่ะ เค้าคิดครึ่งชั่วโมง 50 ถ้าชั่วโมงนึง 100

นี่เราจ้างกลางทาง ตรงมารถ ไม่ได้แวะไหน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ ><

 

สุดท้ายกลับถึงบ้านก็กินไรไม่ลงอยู่ดี

ขึ้นบ้าน... อาบน้ำ เตรียมตัวเข้านอน

หมดวันเสาร์ไปแบบเหนื่อยๆ เพลียๆ หมดสภาพกันไป ><

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

เช้าวันอาทิตย์นู๋อ้วนมีภาระกิจ... ซักผ้า รีดผ้า

เนื่องจากวันเสาร์ออกไปตะลอนทัวร์ทั่วกรุงเทพทั้งวัน

ไม่ค่อยเหนื่อยเพราะมีลุงจ๋าช่วยตากผ้าให้ทั้งสองรอบ

ตกบ่ายก่ะรีดผ้าเสร็จเรียบร้อย พร้อมออกไปเที่ยว... (อีกแล้ว)

 

จริงๆ ตั้งใจจะให้ลุงจ๋าพาไปซื้อ น้ำป้าเจี๊ยบ

โทรบอกตั้งแต่ลุงจ๋ายังไม่กลับมา ว่าจะให้พามา

แต่ลุงจ๋าคงทั้งเหนื่อยจากวันเสาร์ แถมขี้เกียจอีก

ก็ถามหลายรอบจนนู๋เกือบงอนแหละ... เรื่องไปตลาดนัด

 

แต่สุดท้ายก็ได้ไปตามตั้งใจ ก่อนไปแวะไปตลาดซื้อดอกไม้ไหว้เจ้าที่ก่อน

เพราะกลัวเดินตลาดเสร็จ กลับไปซื้อไม่ทัน เพราะวันจันทร์วันพระใหญ่

จากคนไม่ยอมมา กลายเป็นว่า ลั้ลลา จ่ายตังค์เยอะสุดเลย

เริ่มตั้งแต่ไปถึง ก็ตื่นตาตื่นใจของเยอะแยะไปหมด

 

เดินเข้า Outlet Adidas ลุงจ๋าได้เกงยีนส์มาซะงั้น

ก็เห็นว่าลด 70% แถม Cashier ยังช่วยคนรวมยอด

ในที่สุดได้ลดอีก 30% นู๋อ้วนเลยโชคดีได้ JacKet กันหนาว 1 ตัว

ก่อนกลับแวะไปได้กระโปรงลด 50% มาอีก มีลุงจ๋าออกตังค์ให้อีก อุอิ ^^

 

กลับบ้านวันนั้น ลุงจ๋าเพลิดเพลินหมดไปหลายพัน

ส่วนสิ่งที่ตั้งใจไปซื้อก่ะไม่ได้ เพราะร้านปิด

ตอนนี้ยังเครียดอยู่ว่าจะทำไงดี ตอนนี้หมดเกลี้ยงไม่เหลือสักหยด

ร้านเปิดแต่ตอนเย็น วันธรรมดาเท่านั้น... แหง่ว แหง่ว

ให้ลุงจ๋าไปซื้อ ก็คงซื้อไม่เป็น พูดยากอีก ซื้อที่อื่นก่ะแพงกว่าตั้ง 130 เฮ้อ…

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

ก่อนเข้าบ้านต้องแวะ Big C ซื้อข้าวของเตรียมไว้

อาทิตย์นี้ตั้งใจจะทำขาหมูพะโล้มาให้พี่มี่ลองชิมฝีมือนู๋อ้วน

แต่พ่อครัวเป็นคนเลือกหมู อยากใส่อะไรเลือกมา

ส่วนวิธีการปละการปรุงเด๋วนู๋อ้วน จัดการเอง ^^

 

ปรากฏว่าพ่อครัวกะปริมาณไม่ถูก

หยิบใหญ่เลย คงกะว่าไหนๆ ก็ต้มแล้วเอาให้เต็มที่

หอบหิ้วกันมาเต็มที่ นู๋อ้วนก็ยินดี เพราะอยากทำให้กินอยู่แล้ว

ไม่มีปัญหาอะไรเล๊ย... หยิบได้ หยิบมาเห๊อ 5555

 

กลับไปถึงบ้าน เห็นสิ่งที่ได้มาจากการ Shopping ของเราสองคนแล้ว

คาดว่าต้องเพลาๆ การไปเดินเล่นซื้อของ Shopping อีกสักพัก

เพราะมากมาย เต็มไปหมด ไปบ่อยๆ สงสัยต้องกินมาม่าแทนข้าวแหละ

ได้เสื้อกลับมาคนละ 4 ตัว… โชคดีนะที่ร้านขายของ Premium ไม่ยอมลดราคา

ไม่งั้นมีหวัง ลุงจ๋าหมดตูดไปกับถังน้ำแข็ง HeiNeiKen อีกแหง ><

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

กลับไปกินข้าว กินหนมที่ซื้อมาจากตลาดนัด

กินอิ่มก่ะขึ้นบ้าน อาบน้ำนอนแบบเพลียๆ อีกวัน

เที่ยวเต็มตื้นกันทั้งคู่เลยเนาะลุงจ๋าเนาะ

ถึงจะเหนื่อยหน่อย แต่นู๋ก่ะมีความสุขนะที่เราสองคนได้ใช้เวลาด้วยกัน

ไปไหน ทำอะไรด้วยกันตลอดเวลาแบบนี้... มีความสุขจัง

ขอบคุณลุงจ๋ามากๆ นะค่ะ ที่เติมเต็มชีวิตให้โลกนี้ไม่เหงาอีกแล้ว ^^

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

เช้าวันจันทร์ วันหยุดเพิ่มเติม... ตั้งใจว่าจะไม่ไปไหน

เพราะวันนี้มีภาระกิจแม่ครัวที่ใหญ่หลวงมาก...

นั่นคือ การต้มขาหมูพะโล้นั่นเอง ^^

เมื่อเย็นวันอาทิตย์แวะซื้อเครื่องไว้พร้อม..

ปรากฏว่าตกม้าตาย ลืมรากผักชี

 

นู๋ตื่นเช้าตั้งแต่ 6.30

ไม่ใช่ว่าขยันอยากจะไปทำงานหรือชินที่ตื่นเช้า

แต่เป็นเพราะนอนไม่หลับ ร้อน... ลุงจ๋าปิดแอร์ตั้งแต่ตี 4 ><

นอนไม่ได้ ดิ้นมากเกรงใจลุงจ๋า เลยลุกไปหมักหมูดีกว่า

 

พอแกะหมูและทุกสิ่งที่ตั้งใจเอามาต้มพะโล้

ตั้งใจว่าจะเอามาหมักไว้ก่อน สายๆ จะไปซื้อรากผักชี

ปรากฏว่า ตกใจในปริมาณสุดขีด

เพราะคิดว่ากาละมังหน่ะใหญ่มากแล้ว... แต่หมูเกือบเต็มกาละมัง

ลุงจ๋าลงมาเห็นถามว่า... อ้วนทำไปวัดเหรอ

ยี้... ลุงจ๋า ตัวเองหน่ะคนหยิบเลยทั้งขาหมู ไส้หมู หมูสามชั้น ><

 

รู้ตัวทันทีว่า... หม้อที่บ้านเรามี ใส่ไม่พอ

คิดไป คิดมา ลุงจ๋าพยายามหาหลายวิธี

แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจ ซื้อหม้อใหม่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ

ก็พอดีแหละว่าต้องไปซื้อรากผักชี กะผักกาดขาวไว้ต้มประจำอาทิตย์

 

นู๋ตั้งใจแล้วนะค่ะลุงจ๋าว่าจะต้องลดความอ้วนให้ได้

เพราะพ่อทักเลยว่าอย่าให้อ้วนมากไปกว่านี้ ><

อี๊ น้ำหนักขึ้นมาแค่กิโล สองกิโล ทักซะเครียดเลย

เดือนนี้ถ้าผมจะหงอก ก็คงเพราะคิดเรื่องอ้วนนี้แหละเนาะ

 

มีคนบอกว่า... อยากมีลูกจะอดข้าว อดอาหารได้ไง

ก็ตอนนี้ยังไม่ได้ท้องนี่นา... ก็ไม่อยากจะอ้วนตุต๊ะ

แค่ที่เคยอ้วน มันก็เครียดมากพอแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว

ตั้งใจๆๆๆๆ ปล่อยลุงจ๋ามุ่งมั่นกินพะโล้ไปคนเดียว โฮะโฮะ

 

หมักหมูเสร็จก็เลยล้างพริก ปอกกระเทียม

เตรียมของที่จะใช้ทำกับข้าว แล้วก็ผัดกระเพรา

พอลุงจ๋าขุดดินปลูกต้นไม้ ซักผ้า (ที่เหมามาจากตลาดนัด)

ก็ได้เวลาอาบน้ำ แต่งตัว เตรียมออกไป Big C

 

กลับมาก็ได้เวลาทำกับข้าว ผัดกระเพราะ ทอดกุนเชียง แล้วก็ไข่ดาว

อันนั้นสำหรับมื้อกลางวันเท่านั้น พะโล้เริ่มต้นตั้งแต่สาย

กว่าจะยุติการต้มพะโล้ ก็ตอนที่ถ่านหมด 2 ถุงนั่นแหละ

ต้มเปื่อยขนาดนี้... เนื้อหมูหลุดจากระดูกยักษ์กันเลยทีเดียว

 

ลุ้นสุดก็ตอนที่ลุงจ๋าชิมนั่นแหละ...

เพราะถ้าไม่อร่อย ก็ต้องกล้ำกลืนกินกันอีกนาน

ดีใจสุดๆ ที่ลุงจ๋าชิมแล้วบอก... เหมือนร้านเลยอ้วน อิอิ

วันนี้นู๋ยิ่งมั่นใจสุดๆ เพราะทุกคนชมหมดเลย

พี่แหม่มแม่บ้านบอกว่า อร่อยกว่า 2 ร้านแถวบ้านพี่อีก ฮริ้ววววว

 

แต่ลุงจ๋าไม่ต้องห่วง เพราะนู๋ไม่บ้ายอต้มบ่อยหรอก

ต้มแล้วเหนื๊อย... เหนื่อย หมดพลังงาน แถมต้มทีก็กินน๊าน... นาน

เอาไว้ท้องก่อนนะ ค่อยต้มใหม่อีกรอบ

ถ้าขนาดนั้น... เมื่อไหร่จะได้กินกันอีกก็ไม่รู้เนาะ 5555

แถมลุงจ๋าบ่นด้วย ว่านอนกลางวันกำลังจะหลับ นู๋ก่ะปลุกให้มาเติมไฟอีกแล้ว

 

เมื่อวานนู๋เมื่อยมาก.... เดินมาสองวันเต็ม

แถมรีดผ้า ทำกับข้าวทั้งวันอีก... เหนื่อยสุดๆๆๆ

อยากไปนวดใจจะขาด ง้อลุงจ๋าให้ไปส่งตั้งนาน

เพราะอยากไปสระผม แล้วก็นวดตัวให้มันสบ๊าย.. สบาย

 

ตอนแรกลุงจ๋าบอกเมื่อวานเพิ่งสระ ทำไมต้องสระอีก

พอให้ดมผมที่ทำกับข้าวมาทั้งวัน แหม... หนีนู๋น่าดู

แต่ก็ไม่ได้นวดที่ร้านอยู่ดี คนเยอะ คิวเต็ม

ดีกว่าที่มีลุงจ๋านวดให้แทน แต่ก็ไม่กล้าให้นวดเยอะ รู้สึกผิด ><

 

ก่อนนอน นู๋ก่ะนวดให้ลุงจ๋าเหมือนทุกวัน

บางทีก่ะเหนื่อยเหมือนกันนะที่ทำอะไรหลายๆๆ อย่าง

แต่พอเห็นลุงจ๋ามีความสุขกับทุกอย่างที่นู๋ตั้งใจทำให้

มันก็ดีใจ จนไม่อยากเหนื่อยแล้ว เห็นลุงจ๋ามีความสุข นู๋ก็มีความสุขมากแล้วแหละ

อะไรที่เหนื่อย มันก็รู้สึกว่าคุ้มมาก ถ้าลุงจ๋าชอบ ^^

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

ในที่สุดก็เขียนไดอารี่ครบถ้วนทั้ง 3 วันที่หายไป

อาจจะยาวหน่อย ลุงจ๋าคงไม่เบื่อจะอ่านหรอกเนาะ

ก็เรื่องของเราทั้งนั้นนี่นา... ถ้าไม่เก็บไว้แบบนี้

เด๋วตอนแก่ไป เราอาจจะลืมก็ได้ว่ามีรายละเอียดเยอะแยะแค่ไหนระหว่างเรา

 

แด่เธอ ผู้อดทน

 

ในที่สุดก็เขียนไดอารี่ครบถ้วนทั้ง 3 วันที่หายไป

อาจจะยาวหน่อย ลุงจ๋าคงไม่เบื่อจะอ่านหรอกเนาะ

ก็เรื่องของเราทั้งนั้นนี่นา... ถ้าไม่เก็บไว้แบบนี้

เด๋วตอนแก่ไป เราอาจจะลืมก็ได้ว่ามีรายละเอียดเยอะแยะแค่ไหนระหว่างเรา

 

ปิดท้ายไดอารี่ยาวๆ ของลุงจ๋ากับนู๋อ้วนประจำวันนี้...

กับ “เพลงประจำไดอารี่” เหมือนเดิม

 

เพลงนี้ได้ฟังตั้งแต่เมื่อตอนไปหาตั๊กที่ขอนแก่นโน้น

ได้ฟังจาก MP3 ในรถพี่ดวง ฟังแล้วรีบถามเลยว่าเพลงอะไร

แต่ไม่มีใครรู้ เพราะ MP3 เพลงเยอะจัด ลำดับไม่ถูก

พอดีเมื่อคืนเปิดทีวีเจอ ฟังแล้วคุ้นๆ นึกอยู่นาน...

ดีใจมาก ต้องรีบเอามาเขียนไดอารี่วันนี้ทันที รอไม่ได้แล้วววว

 

“แด่เธอ... ผู้อดทน”

 

เนื้อเพลงน่ารักสุดๆ เหมือนที่ลุงจ๋าชอบบ่นนู๋บ่อยๆ

นู๋ว่า นู๋ก็ยังไม่กระเปิ๊ป กระป๊าปขนาดในเพลงนะ

แต่ก็มีบ้างเป็นระยะๆ พอให้ลุงจ๋าได้บ่น

และที่สำคัญ... ก็เซ่อๆ ซ่าๆ พอจะเป็นนู๋น้อยให้ลุงจ๋าได้ดูแลเนาะ ^^

 

เมื่อเช้าเอาเพลงนี้ Post ลง Facebook ด้วย

เลือกเนื้อเพลงแปะไว้ด้วย... ชอบมากกกก

 

“อดทนฉันหน่อยนะ ที่ฉันนั้นวุ่นวาย เหนื่อยกับฉันหน่อยนะ

ฉันรู้ว่ามากมาย จะอย่างไงก็ยกให้ฉันสักคน

แด่เธอผู้อดทน ทนฉันเหนือใคร

ขอบคุณนะที่ทน ทน ฉันซึ้งใจ

รู้มั๊ยว่าคนที่ฉันรักที่สุด รักที่สุด ก็คือ... เธอ”

 

 


แด่เธอ ผู้อดทนแด่เธอ ผู้อดทน
Music Playlist at MixPod.com

 

     Share

<< เที่ยงคืน... สิบห้านาทียิ่งรู้จัก... ยิ่งรักเธอ >>

Posted on Tue 5 Jun 2012 15:39
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh