ฉัน... ต้องคู่กับเธอ
Postcard from NoWhere T_T
ไม่มีใคร... ยังไงก็มีเธอ
จะอยู่ตรงนี้... จนวัน สุดท้าย
เรา... สอง สาม คน -- ลดเหลือ สองคน เท่าเดิมแหละ >
พรุ่งนี้... ไม่สำคัญ (มีน้อง มีท้อง... กันเถอะเรา)
บ้า... หอบฟาง
คนไหน... ไม่สำคัญ
หนึ่งเหตุผล... ของคนรอ
พูดลอย ลอย (อีกแล้ว)
รักเธอ... ตั้งแต่ เมื่อไหร่
หากเธอ... จะรัก
พูดลอย ลอย
คำ... ยินดี
รักเธอ... ทั้งหมด ของหัวใจ
ฉันอยู่ตรงนี้... ข้าง ข้างเธอ
ไ อ ร ด า
ยิ่งรู้จัก... ยิ่งรักเธอ
แด่เธอ... ผู้อดทน
เที่ยงคืน... สิบห้านาที
ตะวัน... ของหัวใจ
ขอแค่... ฝัน
สักเรื่อง... ได้ไหม
หยุด... บอกเลิกกัน ซะที V.II
ความรัก... ทำให้คน ตาบอด
รัก... ครั้งเดียว
Soft TouCh with YouR LovE
จากวันนี้...
หยุด... บอกเลิกกัน ซะที
คำ... อธิบาย
อุปสรรค... ก่อให้รักบังเกิด
PuLL PusH (V. II)
PuLL PusH
เธอคือ...
หน้าที่... ของหัวใจ
ต่อให้นับดาว... จนหมดฟ้า
รักเธอ... 2 4 ชั่วโมง
เหตุผล... ที่ทนเหงา
จดหมาย... จากความเหงา
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

เที่ยงคืน... สิบห้านาที

Wednesday, 30th May 2012

 

ไดอารี่จ๋า... นู๋อ้วนกลับมาแว๊วววว

หลังจากหนีไปทำงาน หนีไปอู้ ไปนอนขี้เกียจมา

เห็นในหน้าไดอารี่ยังแอบตกกะใจ ตั้ง 4 วันทีเดียว

ไม่เป็นไรหรอกเนาะ ลุงจ๋าไม่ว่านู๋ขี้เกียจหรอก

 

เมื่อวานนู๋ก่ะเพิ่งบอกลุงจ๋าไปว่า... ไม่ได้เขียนไดอารี่หลายวันแหละ

ที่สำคัญ ช่วงนี้คนอ่านก็ไม่ค่อยจะว่างอ่านสักเท่าไหร่

ไปยะลาเที่ยวนี้ เวลาจะนอนอย่างคนปรกติยังไม่ค่อยมี

เพราะลุงจ๋าต้องไปกินเหล้า ร้องเกะกะคุณเจ้าหน้าที่ตลอดๆๆๆ

 

แต่ที่ดี๊... ดีไปกว่าทุกสิ่งก่ะคือ ลุงจ๋าใกล้กลับบ้านแล้ว

เร็วสุดก่ะคงจะเป็นพรุงนี้ตอนดึกๆ

แต่ช้าหน่อยก็จะเป็นวันศุกร์นี้แล้ว

ดีใจจังเลยค่า ลุงจ๋าจะกลับมาให้นู๋กอดๆ ดมๆ แล้วววว

 

ทำไมไม่รู้ คราวนี้ลุงจ๋าไปทำงานแค่อาทิตย์เดียวเอง

แต่นู๋ก่ะคิดถึ๊ง... มาก มาก

นับถอยหลังรอลุงจ๋ากลับบ้านเราทุกวันเลยค่ะ

หรือรู้ว่าคราวนี้ไปแป๊ปเดียวมั๊ง เลยเหงาเป็นพิเศษๆ

 

ยิ่งเมื่อวานก่อน ยิ่งคิดถึง เพราะโฆษณา Mistene

ตอนแรกเห็นคน Post เป็น Status ใน Facebook เยอะแยะ

ยัง งงๆ อยู่ว่า Post ไรซ้ำๆ เหมือนกันหลายคน

พอได้ดูเองเท่านั้นแหละ ยิ่งตอนที่คุณยายกินติมกะคุณตา

ก่ะนั่งต่อมน้ำตาแตกอยู่คนเดียว คิดถึงลุงจ๋า ><

 

“ช่องว่างระหว่างนิ้วมือของเรา

ถูกสร้างเพื่อให้ใครอีกคน... มาเติมเต็ม”

ส่งประโยคเดียวกันกับที่คุณตาบอกคุณยายไปให้ลุงจ๋า

แต่เติมไปตอนถ่ายด้วยว่า...

“เรา... สองคน เติมเต็มให้กันแบบนี้ตลอดไปเนอะลุงจ๋าของนู๋”

 

 

เที่ยงคืน สิบห้านาที

 

ก่อนจะเกริ่น เวิ่นไปเล่าเรื่องที่ผ่านมาหลายวัน

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ถ้านู๋ไม่พูดถึงคงไม่ได้

เพราะนี่เป็นครั้งที่สองแล้ว ที่ลุงจ๋าทำแบบนี้

แล้วสิ่งที่เกิดขึ้น มันทำให้นู๋เสียความรู้สึกมาก

 

ครั้งแรกก่ะตอนนู้นที่เราทะเลาะกันที่บ้าน

สาเหตุก่ะไม่ได้ต่างอะไรจากหลายครั้งที่ผ่านมา

เพราะคน... คนเดิม กับเรื่อง Facebook

วันนั้น พอนู๋คว้าโทรศัพท์ปั๊ป ลุงจ๋าก่ะตวาดนู๋...

คิดว่านู๋จะเอามาพิมพ์ด่าใครทาง Facebook

 

วันนั้น... เสียใจ แล้วก็ เสียความรู้สึก

สิ่งที่ลุงจ๋าทำ ทำให้นู๋รู้สึกว่า นู๋คงเป็นคนจิตใจหยาบมาก

พอเราทะเลาะกันเรื่องคนอื่น นู๋ก็ต้องรีบตามไปด่าคนอื่น

ที่เสียใจ เพราะมันทำให้นู๋รู้สึกว่า.. ลุงจ๋ารู้จักนู๋แค่นี้เองเหรอ??

 

ไม่ต่างกับเหตุการณ์เมื่อวาน...

เล่าให้ลุงจ๋าฟังไปแล้ว ว่านู๋ Sense ตั้งแต่เช้า

คิดอยู่ทั้งวัน ว่าจะถามลุงจ๋ายังไง ไม่ให้ลุงจ๋าคิดว่านู๋งอน จนคิดมาก

เพราะแอบรู้สึกว่า... ลุงจ๋าคงต้องคุยกับเค้า หรืออย่างน้อยต้องมี SMS

 

พอตกเย็นลุงจ๋าก่ะเป็นคนเล่าขึ้นมาเองว่าวันนี้คุยกัน

ยังแอบขำตัวเองเลยว่า เออวันนี้ Sense ดีจริงๆ

ก็เลยเล่าให้ลุงจ๋าฟังว่า นู๋รู้สึกมาตั้งแต่เช้าแล้วว่าวันนี้มีแน่

พอลุงจ๋าบอก มันก็เหมือนเรื่องตลกที่ Sense แม่น

 

แต่ลุงจ๋ากลับโมโหนู๋ หาว่านู๋มี effect กับสิ่งที่ลุงจ๋าเล่า

พอลุงจ๋าโกรธ นู๋ก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะไม่รู้จะบอกว่าอะไร

เพราะนู๋ไม่ได้โกรธ งอน หรือประชดอะไรลุงจ๋าเลย

นู๋ก็กวนลุงจ๋าเหมือนทุกที แล้วก็ทุกเรื่อง...

 

พอวางโทรศัพท์กันไป นู๋ก่ะแอบเครียดเลย

เพราะไม่เข้าใจว่า ทำไมลุงจ๋าถึงยังรู้สึกแบบนี้

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ลุงจ๋าคิดแต่ว่านู๋จะออกอาการ

แสดงว่าที่ผ่านมา ลุงจ๋าไม่เคยเข้าใจและไว้ใจนู๋เลย

 

ได้แต่น้อยใจนั่นแหละ เพราะทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้

ลุงจ๋าบอกว่า ลุงจ๋าเข้าใจ แล้วก็ไว้ใจนู๋

นู๋ก็หวังแค่จะไม่โดนลุงจ๋าว่านู๋แบบนี้อีก

เพราะถ้าความรู้สึกถูกบั่นทอนบ่อยๆ

ลุงจ๋าน่าจะรู้ดีที่สุด... ว่าสุดท้าย คนเหนื่อยมักจะเป็นยังไง

 

แต่อย่างน้อย นู๋อยากจะบอกว่าขอบคุณลุงจ๋าเหมือนเดิมนะค่ะ

ที่เล่าละเอียดมากขนาดนั้น บอกจนนู๋ไม่คิดอยากถามอะไรต่อ

ที่แน่ๆ นู๋ไม่เหลือความกลัว หรือ ความระแวงอะไรอีกเลย

ตอนนี้ คนขี้ระแวง จนจับผิด น่าจะเป็นหน้าที่ของลุงจ๋ามากกว่า ><

เที่ยงคืน สิบห้านาที

 

เขียนไดอารี่ทิ้งไว้ตั้งแต่วันศุกร์ที่ไปถึงโรงงาน

เล่าอะไรให้ลุงจ๋าฟังไว้บ้างก่ะไม่รู้ ลืมหมดแว๊วว

ถ้าวันนี้นู๋เขียนอะไรซ้ำๆ ไปบ้างลุงจ๋าก่ะอ่านไปเหอะเนาะ

วันนี้นู๋คงไม่ได้เล่าละเอียดเท่าไหร่ ไม่ได้ขี้เกียจ แต่ลืมแล้วค่ะ ><

 

เที่ยงคืน สิบห้านาที

วันศุกร์ใส่ชุดนี้ไป แต่มีเสื้อคลุมเนาะ ><

 

คืนวันศุกร์เสร็จเรื่อง Training ก่ะกลับ Guesthouse

กินข้าว อาบน้ำ เข้านอน ไม่ได้เล่นกะลุงจ๋าตามปรกติ

ก่ะรอบนี้ไปส่งมอบงานต้องกินเหล้าร้องเกะเป็นชีวิตประจำวัน

นู๋อ้วนก่ะเล่นเกม ดูทีวี หลับไปตามเรื่อง ตามราว

 

เที่ยงคืน สิบห้านาที

วันเสาร์ใส่ Levi ลุงจ๋าซื้อให้

ส่วน RayBan ไม่มีใครเหลียวแล เลยเอามาใส่เองซะ

 

วันเสาร์ก่ะตื่นแต่เช้าตรู่ประหนึ่งไปออฟฟิศปรกติ

วันนั้นกว่าจะเสร็จ Training ก็เกือบหกโมงเย็น

ขึ้นรถตู้กลับกรุงเทพ มีผู้โดยสารเพิ่มอีก 3 ชีวิต

ทั้งคนสอน ทั้งนักเรียนที่มาจากเมืองจีน

แล้วก็มีคนขับรถนาย ที่ขอติดรถกลับกรุงเทพด้วย

ระหว่างทางเลยแวะกินข้าวให้เสร็จๆ จบๆ ไปซะ

 

แหม๊... ขากลับมีหรือจะหลีกเลี่ยงอาการ... หลงได้อีก

แถมไปหลงที่เดียวกะที่เราสองคนหลงตอนกลับมาจากบ้านอีก

ตอนนั้นลุงจ๋าก่ะพานู๋ขึ้น TollWay แล้วก็ไม่ยอมลงตรงดอนเมือง

สรุปสุดท้ายไปถึงนู้น... บางเขน รัชดา ลุงจ๋าหงุดหงิดเลย

แต่ก็ยังดีเนาะที่งานนี้นู๋กลับถึงบ้านปลอดภัย

 

เที่ยงคืน สิบห้านาที

คนสอนซื้อมาฝาก ยกให้ Dhanish ไปหมดแว๊ววว

 

ตื่นเช้าวันอาทิตย์ ดีหน่อยที่งานบ้านไม่เยอะ

ก็นู๋อ้วนจัดการเตรียมตัวทำงานบ้านตั้งแต่เย็นวันพุธ

เพราะล้างห้องน้ำไปตอนเย็นวันพุธ กวาดบ้าน ถูบ้านคืนวันพฤหัส

ตื่นมาวันอาทิตย์ก็ซักผ้าไป 2 ตะกร้า… ลุงจ๋าไม่อยู่แต่ทิ้งสมบัติไว้เพียบ

 

ตอนซักผ้าก่ะลุ้นเยอะหน่อย เพราะกลัวฝนตก

แล้วถ้าฝนตก มีปัญหาใหญ่เลยแหละ เพราะผ้าจะไม่แห้ง

ถ้าไม่แห้งก็รีดไม่ได้ แถมผ้าจะเหม็นอีกตะหาก

ก็เลยบอกบ้าน บอกเจ้าที่ บอกฟ้า บอกฝน

ตอนผ้ายังไม่แห้งอย่าเพิ่งตกนะจ๊ะ

ไว้ถ้านู๋เริ่มลงเตารีด รีดผ้าเมื่อไหร่ ตกกระหน่ำลงมาได้เลย

เพราะรีดผ้าจะได้ไม่ร้อนมาก... สาธุ๊ _/\_

 

ไม่รู้ว่าโชคดี หรือมีบุญ เพราะฝนตกตอนตั้งท่าจะรีดผ้าพอดี

ถึงแม้กางเกงยีนส์ส่วนใหญ่จะยังไม่แห้งดี แต่ก็ OK แหละเนาะลุงจ๋า

ตอนนี้ทั้งเสื้อกล้าม กางเกงใน ถุงเท้า เสื้อเชิ้ต เสื้อยืด และอีกสารพัดจองลุงจ๋า

ทั้งหมด รีดแขวน และ พับรอลุงจ๋ากลับมาใส่เรียบร้อยแล้วววว ^^

 

เที่ยงคืน สิบห้านาที

 

ส่วนเช้าวันจันทร์ตัดสินใจอู้งานดีกว่า

เพราะไปไม่ไหวจริงๆ มันเหนื๊อย... เหนื่อย

ก็เลยเอาโควต้าแลกวันหยุดที่ทำงานเมื่อวันเสาร์ไปมาแลกซะ

เช้าเลยลงมาเอามะพร้าวไหว้เจ้าที่ แล้วก็กลับมานอนต่อ

 

ตื่นมาอีกทีก่ะ 9 โมงกว่าๆ อากาศนอนสบายมากกก

แต่คงมีความสุขกว่านี้ ถ้าไม่ได้นอนอยู่คนเดียว

เตียงมันกว๊าง... กว้างเกินไป ถ้านู๋จะนอนคนเดียวเนาะ

ขอให้ตอนลุงจ๋ากลับบ้านเรา อากาศดีแบบนี้ทุกวัน (หยุด) ^^

 

ตื่นมา ก็ลามะพร้าวที่ไหว้เจ้าที่เข้าบ้าน

ลุงจ๋าบอกว่า ของไหว้เจ้าที่ รีบเก็บไว้กิน ดีกว่าเสียทิ้ง

เด๋วนี้ถ้านู๋ไหว้ตอนวันพระ ก็เก็บใส่ตู้เย็นตลอดๆๆ

วันนั้นเลยกินน้ำมะพร้าวอร่อยไปเลย

 

ช่วงนี้เป็นไรไม่รู้ น้ำมะพร้าวอร๊อย... อร่อย

อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยได้กินเนาะ

ไว้รอมี P3 P4 P5 ก่อน จะกินแทนน้ำเปล่าเลย

อยากให้ลูกตัวขาวๆ ถึงแม้จะไม่เหมือนพ่อ ก็ไม่เป็นไรหรอกเนาะลุงจ๋า ><

 

ตื่นมาอยากกินข้าวเหนียว หมูปิ้งซะงั้น

ถ้าอาบน้ำ กลัวว่าจะไม่ทันหมูปิ้งหมดก่อน

ก็เปลี่ยนชุด ออกไปแบบไม่ล้างหน้า แปรงฟัน

ไม่ได้ละอายใจ หรือกลัวใครเหม็นเลย กะว่าไปแป๊ปเดียว

 

พอได้หมูปิ้ง ก็เดินเลยเถิดไปซื้อส้มตำกะข้าวเหนียว

อยากกินกาแฟซะอีก ไหนๆ วันพระประตูวัดก่ะเปิด

อย่าได้รีรอ ไปมันทั้งสภาพนั้น ไม่แคร์ใคร

ดันไปเดิน Shopping ได้ของกลับเข้าบ้านอีกตะหาก

นี่ไม่กล้าเล่าให้ลุงจ๋าฟัง มาบอกในไดอารี่แล้วกัน

เพราะเชื่อว่าถ้าลุงจ๋าไม่ลืม ต้องมาบ่นนู๋อ้วนแน่นอนนน

 

เวลาที่เหลือ ก็กลับบ้านมานอนๆ หลับๆ

บางทีก็ทำงานที่ Dhanish ส่งมาให้ ส่งไป ส่งกลับ

หมดวันก่ะกิน แล้วก่ะหลับต่อเรื่อยๆ

 

เวลาลุงจ๋าลงใต้ นู๋จะไม่ค่อยกล้าโทรหาลุงจ๋าเท่าไหร่

เพราะไม่รู้ว่าตอนนั้นทำอะไร อยู่ที่ไหน อันตรายมั๊ย

ได้แต่รอลุงจ๋าโทรมาหาเวลาสะดวกจะคุย

แต่ยังไงก็ไม่เคยได้คุยกันน้อยกว่าวันละ 3 รอบสักวัน

 

รักลุงจ๋าที่ใส่ใจ สม่ำเสมอกับนู๋มาตลอด

อนาคตก็ยังไม่รู้ว่าจะได้แค่ไหน

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ทุกอย่างเหมือนตอนนี้

จะเปลี่ยนไปจากนี้ก็ขอให้สิ่งดีๆ ระหว่างเรามีมากขึ้น

และนู๋จะตั้งใจเป็นนู๋น้อยของลุงจ๋าตลอดไปนะค่ะ ^^

 

เที่ยงคืน สิบห้านาที

 

เมื่อวานไม่ได้มาเขียนไดอารี่ไม่ใช่เพราะอู้

แต่พอดีต้องมาชดใช้กรรมที่ไม่เข้าออฟฟิตตั้งแต่วันศุกร์

งานเยอะท่วมหัว ท่วมหัว ทำงานจนหัวฟู ถึงเลิกงาน

กลับถึงบ้านตั้งใจจะเขียนก็ไม่ได้เขียน... นอยด์รับประทาน

จะเรื่องอะไร ก็เรื่องที่ลุงจ๋าว่านู๋ไว้นั่นแหละ เฮ้อ ><

 

เที่ยงคืน สิบห้านาที

 

ปิดท้ายไดอารี่วันนี้ กับเพลงที่เพิ่งรู้จักไม่นาน

แต่ฟังอย่างตั้งใจแล้ว บอกตัวเองทันทีว่า... ต้องเป็นเพลง “ประจำไดอารี่” แน่นอน

“เที่ยงคืน... สิบหานาที”

 

จริงๆ อยากเอามาเขียนไดอารี่ตอนที่เขียนเที่ยงคืนจริงๆ

แต่อยู่รอไม่ไหวซะที ง่วงหลับคร่อกซะก่อน

จริงๆ ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกว่าเนื้อเพลงว่าไงบ้าง

รู้แค่ว่า มันเป็นเรื่องของคนที่คิดถึง แล้วก็อยู่ไกลกัน

ชอบที่สุดของเพลง และฟังชัดที่สุด ถึงจะไม่รู้ว่ามีความหมายมั๊ย แต่นู๋ก่ะชอบ

“ที่นี่ไม่มีเธอ... ที่นั่นก็ไม่มีฉัน”

 

เวลาอยู่ไกลๆ กัน ความเหงามันทำให้นู๋ได้รู้ว่า...

ลุงจ๋ามีค่า และสำคัญกับตัว กับใจ และกับความรู้สึกนู๋มากแค่ไหน

 

อนาคตไม่มีอะไรแน่นอน ตราบใดที่วันนี้เรายังดูแลกันได้..

นู๋ก็อยากให้เราได้รัก ใส่ใจ และดูแลกันแบบนี้ตลอดไป

 

เที่ยงคืน สิบห้านาที

 

 


เที่ยงคืน สิบห้านาทีเที่ยงคืน สิบห้านาที
Music Playlist at MixPod.com

     Share

<< ตะวัน... ของหัวใจแด่เธอ... ผู้อดทน >>

Posted on Wed 30 May 2012 16:57
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh