เที่ยงคืน... สิบห้านาที
ตะวัน... ของหัวใจ
ขอแค่... ฝัน
สักเรื่อง... ได้ไหม
หยุด... บอกเลิกกัน ซะที V.II
ความรัก... ทำให้คน ตาบอด
รัก... ครั้งเดียว
Soft TouCh with YouR LovE
จากวันนี้...
หยุด... บอกเลิกกัน ซะที
คำ... อธิบาย
อุปสรรค... ก่อให้รักบังเกิด
PuLL PusH (V. II)
PuLL PusH
เธอคือ...
หน้าที่... ของหัวใจ
ต่อให้นับดาว... จนหมดฟ้า
รักเธอ... 2 4 ชั่วโมง
เหตุผล... ที่ทนเหงา
จดหมาย... จากความเหงา
ท ร า ย
ตั้งใจ... ไม่ได้เผลอ
คู่ชีวิต...
Knock Knock
alonebody
chaitone
ecstasy
nam
Marut.
iNam.
ban2pak
ntar
na na






 

จดหมาย... จากความเหงา

Thursday, 26th April 2012

 

ได้เวลามาเขียนไดอารี่สักที

หลังจากที่ตั้งท่าจะเขียนมาตั้งแต่เช้า

ปรากฏว่าเขียนไปได้นิดเดียว งานเข้าซะงั้น

หันมาอีกที ก็พลาดปิดไดอารี่ที่เขียนทิ้งไว้อีก

เป็นว่า... หายหมด แต่ดีหน่อยที่เขียนไว้ไม่เยอะ

 

ตอนนี้เคลียร์งานไปเรียบร้อยแล้ว

เหลืออีกงานนึง ดองไว้ทำพรุ่งนี้เช้าแล้วกัน

ทำหมด เด๋วพรุ่งนี้เหงา... 

ว่าแต่ว่า อย่าให้มีอะไรเพิ่มมามหาศาลตอนเช้า เล๊ยยย  จดหมาย จากความเหงา

 

ช่วงนี้ไดอารี่ไม่ค่อยมีอะไรใหม่เท่าไหร่

เพราะอยู่บ้านคนเดียว ทำอะไรเหมือนเดิมซ้ำๆ ทุกวัน

มีหน้าที่เพิ่มเติมที่ลุงจ๋ามอบหมายไว้

นั่นคือ... การรดน้ำ ดูแลต้นไม้ให้ลุงจ๋า

 

ช่วงนี้เปลี่ยนมารดน้ำเช้าหนึ่งรอบ เย็นหนึ่งรอบ

รดไปก็คุยกะต้นไม้ไป... บอกต้นไม้ว่าให้โตๆ อยู่รอดปลอดภัย

เพราะนู๋อ้วนไม่เคยปลูกต้นไม้ แล้วก็ดูแลต้นไม้มาก่อน

เคยก็สมัยเด็กๆ ที่โดนบังคับเรียนเกษตรนั่นแหละ จดหมาย จากความเหงา

 

คือ.... นู๋อ้วนไม่ชอบขุดดิน จับพื้นแฉะๆ

แอร๊ยยย กลัวตะไคร่น้ำ เขียวๆ ชื้นๆ

แต่จะบอกว่าตั้งแต่มีหน้าที่รดน้ำต้นไม้เนี้ย

สายยางลากดินเปียกๆ มา นู๋อ้วนก็ลาก จับได้แหละ

เริ่มเก่งใหญ่แล้วเด๋วนี้ อีกหน่อยคง Advance ปลูกเองได้แหละ จดหมาย จากความเหงา

 

จดหมาย จากความเหงา

 

อย่างที่บอก ชีวิตช่วงนี้ไม่ค่อยมีอะไรใหม่

ลุงจ๋าเพิ่งไปเมื่อวันเสาร์ที่แล้ว...

วันอาทิตย์นู๋อ้วนก็กลับไปเล่นที่บ้านม๊าทั้งวัน

มีลูกสาวหลายชีวิตมาห้อมล้อม หายเหงาไป 1 วัน

 

วันธรรมดาก็มีหน้าที่ ตื่นมาทำงาน

กลับบ้านดูแลต้นไม้ ดูแลบ้าน

ก็เหงาบ้างแหละเนาะ บ้านเงี๊ยบ... เงียบ

จะไปข้างนอกก็ไม่รู้จะไปไหน กะใคร

 

อย่างว่าแหละ นู๋อ้วนมีเพื่อนสนิทจำกั๊ด... จำกัด

คนหนึ่งก็หนีไปอยู่ขอนแก่นซะแล้วเรียบร้อย

ส่วนอีกหนึ่งนาง ก็บ้านไกลกันเหลือเกิน

ร้อยวันพันปีจะยอมฝ่ารถเยอะมาหานู๋อ้วนที่บ้าน จดหมาย จากความเหงา

 

หวังว่าตั้งแต่อาทิตย์นี้ไป... จะหายเหงาได้เยอะหน่อย

เพราะนู๋ตั๊กกำลังจะกลับมาอยู่กรุงเทพพักใหญ่ๆ

คุณหมวดเค้าต้องกลับมาเรียนหนังสืออะไรก็ไม่รู้

เห็นว่าอยู่เป็นเดือนเหมือนกัน... ดีแหละมาอยู่เป็นเพื่อนกัน

 

จดหมาย จากความเหงา

 

เมื่อวานไม่ได้มาเขียนไดอารี่อีกแล้ว

ก็อย่างว่าแหละเนาะ งานเยอะตลอดทั้งวัน

พอกลับบ้านไป ก็มีภาระกิจเก็บไดอารี่ทั้งหลายเข้าคลัง

มองนาฬิกาอีกทีก่ะห้ามทุ่มแล้ว งั้นงด... นอนดีกว่า

 

ตอนเช้าต้องออกจากบ้านด้วยสองแถว

ถ้าขืนตื่นสาย มีหวังคนเยอะ รถติด

ต้องนั่งทรมานร้อนอยู่บนสองแถวนานแน่ๆ

ยอมรีบตื่นแต่เช้าที่อากาศยังไม่ร้อนมาก 

ชิ่งขึ้นรถสองแถวมาต่อรถตู้โดยด้วยดีกว่า

 

พูดถึงภาระกิจรดน้ำ และ ดูแลต้นไม้ของนู๋อ้วน

ทำหน้าที่ได้ไม่กี่วันก่ะบกพร่องซะแล้ว

พอดีรดน้ำ คุยกันกะต้นไม้ทุกวัน เลยเริ่มอิน

โดยเฉพาะน้องมะม่วงหลังบ้านที่โดนลุงจ๋าทำร้ายร่างกายไว้

 

ช่วงนี้ประคบประหงม ยิ่งอากาศร้อนๆ ยิ่งดูแลพิเศษ

ลุงจ๋าก็เลยทำร่มกางไว้ให้น้องมะม่วงหลังบ้านอย่างดี

ปรากฏว่ายายนู๋อ้วนอิน อยากให้น้องมะม่วงหายใจบ้าง

ก็เลยคิดว่ากลางคืนเอาร่มออกให้น้องหายใจสะดวก โล่งๆ บ้าง

 

เท่านั้นแหละ นู๋อ้วนก็ดำเนินการเมื่อเย็นวันอังคาร

ตั้งใจไว้ว่า... เอาร่มออกตอนกลางคืนเท่านั้น

พอเช้ารดน้ำเสร็จก็ใส่หลังคาให้น้องมะม่วงเหมือนเดิม

 

แต่... มันไม่เป็นไปอย่างที่คิดหน่ะซิ

เพราะเช้าวันพุธ นู๋อ้วนรดน้ำต้นไม่เสร็จเรียบร้อย

ก็เดินสะบัดก้น ออกไปทำงานซะเฉยๆ

ลืมกางร่มให้น้องมะม่วงอย่างที่ตั้งใจ

กว่าจะนึกได้ก็อยู่บนสองแถวไปไกลเกือบถึงรถตู้แล้ว

 

รีบโทรหาลุงจ๋าทันที ว่านู๋ลืมกางร่มให้น้องมะม่วง

ตอนนี้กำลังลังเลอยู่ว่าจะยอมไปสาย

แวะกลับบ้านไปกางร่มให้น้องมะม่วงก่อนแล้วค่อยออกมาใหม่

ลุงจ๋าบอกว่า ไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ตายหรอก วันเดียวเอง

 

พอตกเย็นเลิกงาน รีบกลับบ้านไปดูแลน้องมะม่วง

ขอโทษน้องมะม่วงไปหลายรอบเลยทีนี้

รดน้ำไป ขอโทษไป ก็บอกน้องมะม่วงไปว่า...

อย่าตายนะ อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน อุตส่าห์มาด้วยกันตั้งไกล

 

เช้านี้... ไม่มีพลาด นู๋อ้วนมุงหลังคาน้องมะม่วงอย่างดี

เมื่อวานตอนเช้าถ่ายรูปต้นไม้ในบ้านตอนสว่างๆ ไว้

กะว่าให้ลุงจ๋าเห็นภาพจริงของบรรดาต้นไม้ ณ ปัจจุบัน

 

จดหมาย จากความเหงา

 

แต่พอนั่งถ่ายรูปในระยะประชิิด

เจอเรื่องให้ตกใจอีกจนได้ เพราะเห็นต้นไรไม่รู้มันเหมือนเน่า

เดาเอาว่า คงจะเป็นสน ต้นน้อยๆๆๆ มีทั้งหมด 2 ต้น

เห็นใกล้ๆ ว่า หนึ่งต้นมันสีผิดปรกติ ตอนนี้ห่วงกลัวมันตายด้วย

จะแก้ก็ไม่รู้จะแก้ยังไง เป็นอะไรยังไม่รู้เลย ฮือ ฮือ

ได้แค่บอกตอนรดน้ำว่า อย่าตายนะ จดหมาย จากความเหงา

 

จดหมาย จากความเหงา

 

จดหมาย จากความเหงา

 

ไดอารี่วันนี้... ตามที่เกริ่นไว้ในไดที่แล้ว

ใจจริง เมื่อวานที่เก็บไดอารี่เก่าๆ เข้าคลัง

เก็บไป อ่านไป เลยได้เห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเราสองคนมาตลอด

เกือบจะเปลี่ยนใจไปแล้วว่า... เรื่องที่เกริ่นไว้ ไม่เขียนดีกว่า

 

เพราะช่วงเวลาเดือน สองเดือนมานี้

หลายเหตุการณ์ หลายความรู้สึกเกิดขึ้นเยอะแยะมากมาย

มันก็ทำให้นู๋อ้วนได้รับรู้และสัมผัสได้... ถึงความรักที่ลุงจ๋ามีให้นู๋

และทุกความตั้งใจของลุงจ๋าที่คอยดูแลความรักของเรา... สองคนมาตลอด

 

แต่สำหรับช่วงระยะเวลาเกือบๆ 1 อาทิตย์ที่ผ่านมา

ความน้อยใจ และ อาการคิดมากที่เกิดขึ้นกับนู๋อ้วน

มันก็มาบั่นทอนความมั่นใจ และความเชื่อมั่นไปอีกแล้ว

ถ้านู๋อ้วนเลือกได้ ก็ไม่อยากให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเรา

เพราะอยากให้นู๋อ้วนกับลุงจ๋า เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ

เดินไปแบบไม่ต้องหยุดชะงัก กับเรื่องราวต่างๆ รอบตัว

 

นู๋อ้วนอยากจะมีอนาคตที่สดใสกับลุงจ๋าไปทุกๆ วัน 

โดยไม่ต้องพะวงว่า... วันไหนจะมีใครมาทำลาย ความเป็นเรา

เพราะถ้าวันนึง เรา ไม่ใช่ "เรา" แค่... สองคน

วันนั้น นู๋อ้วนคงไม่รู้เหมือนกันว่าจะใช้ชีวิตต่อไป ยังไง

แค่รู้ตัวว่า คงทนเจ็บ รับสภาพแบบนั้นไม่ได้แน่ แน่

 

ช่วงเวลาที่ไม่ค่อยได้มาเขียนไดอารี่

จริงๆ มันควรจะมีแต่เรื่องราวดี ดี ของเรา... สองคน

เพราะลุงจ๋ากลับมาอยู่บ้านเรา กับ นู๋อ้วน

ใชีเวลาอยู่ด้วยกัน ได้รัก และดูแลกันทุกวัน

 

แต่ในความเป็นจริง... มันไม่ได้มีแค่นั้น

เพราะไม่ว่าวันไหน ที่ไม่ได้มีแค่เรา... สองคน

วันนั้นจะเป็นวันที่โลกมันหม่นๆ และเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

ซึ่งในช่วงเวลานั้น... มันก็เกิดเหตุการณ์แบบนั้น ซะหลายครั้ง

 

ทั้งเรื่อง Facebook ที่เป็นปัญหาขึ้นมาอีก

เพราะรู๋อ้วนตั้ง Status ไปสะกิดต่อมคนมาแอบอ่าน

จนในที่สุด เค้าก็โทรมาโวยวาย งอแง ต่อว่าลุงจ๋า

ก็มันเป็นเรื่องจริงที่นู๋อ้วนไม่พอใจ... จะมาขอเงินอะไรกันบ่อยๆ

ตกลงนั้นคน หรือ ปลาตอด ???

แต่มันก็คือ เงินของลุงจ๋า อยากให้ใคร อยากเป็นหนี้ร่วมกับใคร

ทั้งหมด... มันก็เป็นเรื่องของลุงจ๋า กับคนสำคัญที่ลุงจ๋ารักทั้งนั้น

 

ตอนไปสุรินทร์ก็ยังไม่วายจะอยากมาวุ่นวาย

อยู่ดี ไม่ว่าดี จะส่ง Friend Request มาหานู๋อ้วนทำไม

คนเราต่างคน ต่างอยู่ก็ดีอยู่แล้ว

จะมาอยากรู้ติดตาม อยากดูอยากรู้ให้ตัวเองเจ็บทำไมนัก

 

ที่สำคัญ คือ มาแอบดูก็ว่าแย่แล้ว

แต่นี่พอเจออะไรไม่พอใจ ก็ต้องรีบโทรมาว่าลุงจ๋า

ทั้งเรื่องรูปคู่ของเรา Status ของนู๋อ้วน

เอาจุดไหนมาโวยวาย... หาว่ารูปคู่ของเราทำร้ายจิตใจของเค้า!!!!

 

อย่างที่ลุงจ๋าบอกนู๋ครั้งล่าสุดว่า...

จริงๆ ลุงจ๋าก็อยากถ่่ายรูปกับนู๋ทุกครั้งที่นู๋อยากถ่าย

แต่เวลาเค้าโทรมา เค้าก็จะว่าลุงจ๋าว่า...

ที่ทำทั้งหมด ตั้งใจอยากทำร้ายจิตใจเค้าใช่มั๊ย???

ถามกลับกันว่า... แล้วถ้าไม่ถ่าย มันทำร้ายจิตใจนู๋บ้างรึป่าว???

 

จนครั้งล่าสุด ก่อนที่ลุงจ๋าจะกลับไปทำงานไม่กี่วัน

นู๋อ้วน ไม่แตะต้องโทรศัพท์ลุงจ๋ามาหลายวัน

วันนั้นนึกอะไรไม่รู้ ไปเปิดดูก็เห็นว่าเค้าโทรมาเป็น Miss Call

แล้วลุงจ๋าก็โทรกลับไปหาเค้า...

ที่สำคัญ ลุงจ๋าก็ไม่ได้บอกนู๋อ้วนอีกแล้ว

 

พอนู๋ถาม ลุงจ๋าก็บอกว่าลุงจ๋าโทรหาเค้า ถามว่าเป็นยังไงบ้าง

คงลืมไปแล้วว่าจริงๆ เค้าเป็นคนโทรมาหาลุงจ๋าก่อน

ถ้าลุงจ๋าลืมได้บ่อยๆ ก็คงไม่แปลก... ถ้าจะมีหลายทีที่นู๋อ้วนไม่รู้

ส่วนจะมาก จะน้อย คงขึ้นอยู่กับเวรกรรมที่นู๋อ้วนทำมา

 

แต่อีกความรู้สึกหม่น หม่นของนู๋อ้วน

สิ่งที่เกิดขึ้นจากการโทรหากันครั้งนี้ก็คือ...

ความถี่ในการโทร เพราะคุยกันไปไม่กี่วัน

จะนึกเป็นห่วงกันอีกในระยะสั้นๆ ขนาดนั้น

น่าจะแปลได้ง่ายๆ ว่า คนเค้าเป็นห่วงกันมาก โดยไม่จำเป็นต้องมีธุระ

 

แต่ถ้าลุงจ๋ากับผู้หญิงคนนั้น

เริ่มรู้ตัวในความสำคัญและใส่ใจกันมากขึ้นเร็วๆ ก็คงดี

เผื่อว่าเรื่องราวของเราทุกคน มันจะชัดเจนมากขึ้น

แล้วก็เห็นทางเดินของแต่ละคนได้เร็วขึ้น

จะได้ไม่ต้องมีใครเดินงงๆ หลงทางกันแบบนี้อีก

 

ตอนนี้เราสองคน อยู่ไกลกัน

นู๋อ้วนก็ไม่มีโอกาสได้รู้อะไรจากโทรศัพท์ของลุงจ๋า

นอกจากว่าลุงจ๋าจะบอก จะเล่าให้นู๋อ้วนฟังเอง

แต่ลุงจ๋าก็ขี้ลืมเก่งขึ้นทุกวัน เอาเป็นว่ารู้เท่าที่ลุงจ๋าไม่ลืมก็แล้วกัน

 

ได้แต่หวังไว้กับตัวเองว่า... ลุงจ๋าจะไม่ลืมบ่อยๆ

และนู๋อ้วนก็อยากจะบอกลุงจ๋าว่า

อะไรก็ตามที่ลุงจ๋าอาจจะคิดว่า มันไม่สำคัญ

แต่สำหรับนู๋อ้วน ทุกอย่างสำคัญเสมอ ถ้ามันคือ... เรื่องของเรา

 

ใจเขา ใจเรา เรื่องง่ายๆ ที่นู๋อ้วนบอกลุงจ๋า

ก่อนหน้านี้ที่นู๋อ้วนคุยกับคุณต่อบ่อยขึ้น

ลุงจ๋าบอกว่า... มันไม่เหมือนกรณีของลุงจ๋ากับคนอื่น

เพราะนู๋อ้วนกับคุณต่อไม่มีภานะผูกพันและต้องรับผิดชอบอะไร

ไม่มีความจำเป็นจะต้องคุยกันบ่อย บ่อย

 

ถึงวันนี้... ที่ลุงจ๋าคุยเริ่มบ่อยแบบไม่มีธุระ

กลับกันง่าย ง่าย ถ้านู๋ทำบ้าง ลุงจ๋าจะรู้สึกยังไง

นู๋อ้วนไม่มีสิทธิ์ไปบังคับให้ลุงจ๋าทำหรือไม่ทำอะไร

แค่คิดว่าถ้าเกิดกับลุงจ๋า... ลุงจ๋าอยากได้อะไร แค่นั้นก็พอ

 

จดหมาย จากความเหงา

 

 

ตอนนี้ได้เวลากลับบ้านแล้ว...

เด๋วค่อยกลับไปเขียนต่อที่บ้านแล้วกัน

กับเหตุผลของการเลือกเพลงนี้... มาแปะไดอารี่

แต่ถ้าจากเรื่องราวข้างบนทั้งหมด.. น่าจะเดาไม่ยากแล้วแหละ

 

เก็บของก่อน ไปดีกว่าาาา แว๊บบบบ 

 

จดหมาย จากความเหงา

 

ถึงบ้านเรานานมากแล้ว ทำนู้นทำนี่จนป่านนี้

ตอนนี้ก็มานอนกลิ้งเกลือกอยู่บนที่นอนแล้วเรียบร้อย

ก่อนจะเข้านอนก็ต้องมาจัดการภาระกิจที่ติดค้างไว้กับไดอารี่

เด๋วเขียนไดอารี่เสร็จก็จะไปแปรงฟัน นอนหลับปุ๋ย ปุ๋ย

 

วันนี้ไม่รอโทรศัพท์จากลุงจ๋าแล้ว

เพราะมีภาระกิจไปกินข้าวกับเจ้าหน้าที่เหมือนเดิม

อาทิตย์หน้าลุงจ๋าจะเดินทางลงยะลา

งานที่ต้องส่งมอบทั้งหมด 17 site

ผ่านไปเกือบๆ จะครบ 1 อาทิตย์ส่งไปแล้วทั้งหมด... 1 site

คาดว่ากว่าจะครบ... ปีหน้าพอดีแหละมั๊ง จดหมาย จากความเหงา

 

ความรู้สึกหน่วง หน่วง หม่นหมอง ตั้งแต่ที่เขียนไดอารี่

กลับมาถึงบ้านตอนนี้ ก็ยังคงที่อยู่เท่าเดิม

ยิ่งมาดู 108 - 1009 ที่ Green Channel

เจอตอน "คนมาช้า" โห... ซ้ำหนักหนาสาหัส

แต่เอาเหอะ... มาถึงขนาดนี้แล้ว สู้ สู้ต่อไป จดหมาย จากความเหงา

 

เมื่อวานตอนเช้าแอบเปิด Skype ที่ออฟฟิตแป๊ปนึง

ไม่ได้เห็นหน้าลุงจ๋าตอนมีแสงอาทิตย์หลายวันแล้ว

ตอนนี้บอกได้แค่.... ดำเมิ๊กกกกกก อะไรมากกกกก

แต่ดำแค่ไหน... นู๋ก็ยังรักของนู๋เนาะ จดหมาย จากความเหงา

 

จดหมาย จากความเหงา

 

จดหมาย จากความเหงา

 

ปิดท้ายวันนี้กับ "เพลงประจำไดอารี่" เหมือนเดิม

 

“จดหมาย.... จากความเหงา”

 

เพลงนี้เป็นอีกเพลงจาก Club Friday 

ออกมานานมากแล้ว เป็นเพลงที่ 2 ต่อจาก "เจ็บแต่จบ"

แต่ที่ผ่านมา นู๋อ้วนไม่เคยสนใจจะอินกับเพลงเท่าไหร่

เพราะรู้สึกว่า ไม่เห็นใช่ ไม่เห็นใกล้ ไม่เห็นโดนเลย จดหมาย จากความเหงา

 

ก็อย่างว่าแหละเนาะ ลุงจ๋ากับนู๋อ้วนยังรักกันดีทุกวัน

ไม่ใช่คนอกหัก เลิกกับใครมาอยู่กับความเหงาอย่างจริงจัง

 

แต่เมื่อวานตอนกลับบ้าน ได้ฟังเพลงนี้อีกที 

ทำมัยรู้สึกว่ามันเพร๊าะ เพราะก็ไม่รู้เหมือนกัน

หรือเป็นเพราะช่วงนี้ ใช้ชีวิตกับความเหงาเยอะ

ลุงจ๋าเพิ่งจะไปทำงานเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

เป็นช่วงทำใจ และพยายามชินกับการอยู่คนเดียวว

 

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านเรา แล้วต้องอยู่คนเดียว

นู๋อ้วนมีอะไรเปลี่ยนไปเยอะแยะมากมาย

เปลี่ยนทั้งแบบรู้ตัว และไม่รู้ตัว

พอมารู้ตัวอีกทีก็ อ้าว เป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

เมื่อก่อนนี้นู๋อ้วนไม่เคยอยู่กับความเงียบได้เลย

ไม่ว่ายังไงต้องเปิดทีวี เปิดวิทยุเป็นเพื่อนตลอดเวลา

ฟัง ไม่ฟัง ดู ไม่ดูไม่รู้ ขอให้ได้เปิด

ไม่งั้นมันเงียบเหงา วังเวงยังไงไม่รู้ อยู่ไม่ไหว

 

แต่พอเด๋วนี้ใช้ชีวิตคนเดียว... อยู่ในบ้านเรา

ทำนู้น ทำนี่ ทำงานบ้านไปเรื่อยเปื่อย

จนหลายที เพิ่งจะรู้ตัวว่าอ้าว... ลืมเปิดเพลง

หนักสุดคงเป็นทีวี ที่ไม่ค่อยได้ดู

เคยถอดปลั๊กทีวีข้างล่าง โดยไม่ได้เสียบเปิดอีกเกือบเดือน

มาเปิดอีกที ก็โน้น... ตอนลุงจ๋ากลับมาโน้นแหนะ

 

การเปลี่ยนแปลงคราวนี้... นู๋อ้วนถือว่าเป็นเรื่องดีนะ

เพราะเหมือนตัวเองเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

อยู่เงียบๆ แบบสงบได้มากขึ้น ไม่เวิ้นเหมือนเมื่อก่อน

การได้อยู่เงียบๆ ทำอะไรเพลินๆ ก็ทำให้มีสมาธิเยอะขึ้น

 

วันนี้ ความเหงา สำหรับนู๋อ้วนไม่ใช่ของแปลก หรือน่ากลัวอีกต่อไป

อาจจะเขินๆ กันบ้าง ช่วงที่ลุงจ๋าเพิ่งแยกไปใหม่ๆ

แต่ใครจะไปรู้...

สักวันนู๋อ้วนอาจจะต้องมี "ความเหงา" เป็นเพื่อน

เหมือนในเพลงนี้ทั้งเพลงก็ได้

เพราะฉะนั้น.... หัดไว้ตั้งแต่วันนี้จะเป็นไรไป จดหมาย จากความเหงา 

 

 

จดหมาย จากความเหงา
จดหมาย จากความเหงาจดหมาย จากความเหงา
Music Playlist at MixPod.com

     Share

<< ท ร า ยเหตุผล... ที่ทนเหงา >>

Posted on Thu 26 Apr 2012 22:02
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh